Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 388/11, oddalił skargę P. K na decyzję Ministra Finansów z 15 grudnia 2010 r., nr[...], w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji podał między innymi, że Najwyższa Izba Kontroli przeprowadziła kontrolę w Zespole Szkół Specjalnych w K. w zakresie prawidłowości sporządzania w latach 2004-2005 sprawozdań statystycznych służących finansowaniu zadań oświatowych, tj. naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej. W wyniku kontroli stwierdzono nieprawidłowości w sporządzaniu sprawozdań statystycznych GUS według stanu z 30 września 2005 r. Najwyższa Izba Kontroli zwróciła uwagę na ujmowanie w sprawozdaniach danych niezgodnych ze stanem faktycznym, poprzez błędne kwalifikowanie uczniów do kategorii "niepełnosprawność sprzężona".
Minister Finansów decyzją z 28 maja 2010 r. zobowiązał Powiat K. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2006 r. w wysokości 757.243 zł. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że podstawę do naliczenia ostatecznej wysokości części oświatowej subwencji ogólnej za 2006 rok stanowiły zweryfikowane przez jednostkę samorządu terytorialnego dane o liczbie uczniów za dany rok szkolny wskazane w sprawozdaniach statystycznych GUS typu "S". W sprawozdaniach typu S-02 oraz S-07 zbierano dane m.in. o liczbie uczniów objętych kształceniem specjalnym. Zgodnie z "objaśnieniami szczegółowymi" stanowiącymi integralną część formularzy S-02 i S-07, każdego ucznia należało wykazać tylko w jednym rodzaju niepełnosprawności wskazanym w orzeczeniu poradni psychologiczno-pedagogicznej. Uczniów z więcej niż jedną niepełnosprawnością należało natomiast wykazać w rubryce z niepełnosprawnością sprzężoną.
Jedyną podstawą do ujmowania uczniów niepełnosprawnych w sprawozdaniach statystycznych były orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Oznacza to, że tylko uczniowie posiadający orzeczenie poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej o potrzebie kształcenia specjalnego, mogli być wykazani w sprawozdaniach statystycznych i objęci odpowiednią wagą przy kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej dla danej jednostki samorządu terytorialnego. Warunków do ujęcia w sprawozdaniu statystycznym w rubryce "niepełnosprawność sprzężona" nie spełniali uczniowie, którzy oprócz orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej stwierdzającego niepełnosprawność umysłową, posiadali również orzeczenia zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności lub dokumentację medyczną potwierdzającą przewlekłe choroby. Organ stwierdził, że szkoła nieprawidłowo klasyfikowała uczniów do kategorii uczniów z niepełnosprawnością sprzężoną opierając się na "obserwacjach własnych potwierdzonych rozmowami z uczniami, ich rodzicami okazującymi stosowną dokumentację medyczną".
Po ponownym przeliczeniu, część oświatowa subwencji ogólnej wynosiła 14.881.096 zł. Kwota 757.243 zł stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą subwencji ogólnej otrzymaną przez Powiat na rok 2006, a kwotą ustaloną w toku postępowania podlega zwrotowi do budżetu państwa, jako kwota nienależna.
Minister Finansów, orzekając na skutek wniesionego przez Powiat odwołania, decyzją z 15 grudnia 2010 r. utrzymał w mocy własną decyzję z 28 maja 2010 r. W jej uzasadnieniu stwierdził, że orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydają zespoły orzekające, działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym poradniach specjalistycznych. Orzeczenie takie określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego, ale nie stwierdza u ucznia niepełnosprawności. Orzeczenia o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności wydawane są natomiast przez Powiatowe Zespoły ds. Orzekania o Niepełnosprawności i Stopniu Niepełnosprawności.
Organ stwierdził, że część oświatowa subwencji ogólnej za 2006 rok została skalkulowana nieprawidłowo ze względu na zawyżenie liczby uczniów z "niepełnosprawnością sprzężoną", ze względu na brak orzeczenia zespołu orzekającego stwierdzającego taki rodzaj niepełnosprawności u 32 uczniów.
Powiat K. złożył skargę na powyższą decyzję Ministra Finansów do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., opisanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę Powiatu K. W uzasadnieniu Sąd podniósł, że nieprawidłowe naliczenie części oświatowej subwencji ogólnej nastąpiło na skutek uwzględnienia przy jej wyliczeniu danych błędnie wykazanych w sprawozdaniu statystycznym sporządzonym przez Zespół Szkół Specjalnych w K., z których działalnością wiąże się wypłata subwencji.
Sąd pierwszej instancji uznał za prawidłowe stanowisko Ministra Finansów, że uczniowie nielegitymujący się orzeczeniami o potrzebie kształcenia specjalnego, w których by stwierdzono "niepełnosprawność sprężoną" nie mogli być uwzględnieni przy kalkulacji na rok 2006 kwoty części oświatowej subwencji ogólnej dla Powiatu. Organ administracji nie kwestionuje, że uczniów wykazanych przez szkołę w sprawozdaniu przy wadze P5 mogła dotyczyć, czy dotyczyła "niepełnosprawność sprzężona". Słusznie jednak twierdzi, że to zespoły orzekające o potrzebie kształcenia specjalnego mogły w swych orzeczeniach wskazać "niepełnosprawność sprzężoną".
Sąd podzielił pogląd Powiatu, że w okresie, którego dotyczy rozpoznawana sprawa, brak było legalnej definicji pojęcia "niepełnosprawność sprzężona". Analiza argumentów Powiatu prowadzi do wniosku, że brak legalnej definicji "niepełnosprawności sprzężonej" uniemożliwia objęcie tego rodzaju niepełnosprawności orzeczeniami o potrzebie kształcenia specjalnego. W konsekwencji w rozpoznawanym okresie uczniowie, których dotyka więcej niż jeden rodzaj niepełnosprawności nie mogliby zostać zaklasyfikowani do wagi P5, a więc zainteresowane jednostki nie mogły ubiegać się o podwyższoną kwotę subwencji z tego tytułu. Decyzje o zastosowaniu wobec uczniów z co najmniej dwoma rodzajami niepełnosprawności wagi P5 podejmowała szkoła. Obowiązujące przepisy nie udzielały szkołom kompetencji do klasyfikowania niepełnosprawności uczniów. Przyjęcie stanowiska Ministra Finansów oznacza, że wobec uczniów z niepełnosprawnością sprzężoną można zastosować wagę P5, o ile uczniowie ci posiadali orzeczenia zespołów o potrzebie kształcenia specjalnego.
Takich orzeczeń, nie mogła zastąpić ocena pracownika szkoły, dokonana na podstawie wywiadów z konkretnymi dziećmi i ich rodzicami, jak również orzeczenia, czy dokumentacja medyczna pochodząca od innych lekarzy specjalistów, niż członkowie zespołów orzekających.
W ocenie Sądu, w okolicznościach sprawy było zobowiązanie Powiatu do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2006 r. w wysokości 757.243 zł, z powodu wadliwie sporządzonych sprawozdań statystycznych było zasadne. Jednocześnie Sąd zauważył, że art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2008 roku Nr 88, poz.539 ze zm., dalej: ustawa o dochodach jednostek samorządu terytorialnego), nakłada na Ministra Finansów obowiązek orzeczenia o zwrocie nienależnie uzyskanej kwoty subwencji, a jego działalnie w tym przedmiocie nie jest oparte na uznaniu administracyjnym.
Sąd uznał, że podnoszony przez stronę skarżącą zarzut naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. jest chybiony, bowiem Minister Finansów wydając zaskarżoną decyzję podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, opierając ją na dokumentach sporządzonych przez organy administracji publicznej w zakresie ich działania, tj. pismach Ministra Edukacji Narodowej, wystąpieniach pokontrolnych Najwyższej Izby Kontroli Delegatura w Poznaniu z 30 listopada 2009 r. Jednocześnie dokonał analizy i oceny argumentów przedstawianych przez skarżący Powiat.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 15 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wymiana, w toku postępowania administracyjnego, korespondencji pomiędzy organami administracji państwa (Ministrem Finansów i Najwyższą Izbą Kontroli) służyła wyjaśnieniu sprawy oraz poznaniu argumentów zarówno tych organów jak i strony skarżącej.
Powiat K. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie:
- I. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy z uwagi na naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez przyjęcie jako prawidłowej błędnej wykładni i niewłaściwe zastosowanie przez organ administracyjny art. 37 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego,
- II. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi wskutek przyjęcia, iż organy administracji nie dopuściły się naruszenia art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 15 k.p.a.
W uzasadnieniu skarżący podniósł między innymi, że Sąd, podzielając ustalenia organu przyznał, iż niepełnosprawność sprzężona dotyczyła uczniów wskazanych przez szkołę w sprawozdaniach statystycznych GUS. W związku z tym należało przyjąć, że w sprawozdaniach statystycznych GUS ujmowano dane zgodne ze stanem faktycznym.
Podzielenie przez Sąd stanowiska organu administracji, że z powodu wadliwie sporządzonych sprawozdań statystycznych zasadnym było zobowiązanie Powiatu do zwrotu części oświatowej subwencji ogólnej nie znajduje uzasadnienia w przepisie art. 37 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego, który mówi jedynie o sytuacji, kiedy ustalona część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej.
Sąd bez wskazania podstawy prawnej przyjął, podzielając argumentację organu administracji, że zespoły orzekające o potrzebie kształcenia specjalnego mogły w swych orzeczeniach wskazać "niepełnosprawność sprzężoną". Powiat Kościański zakwestionował tę argumentację i podniósł, że objaśnienia do załączników nie mogą mieć wpływu na treść przepisów innej ustawy czy też rozporządzenia, regulujących inny zakres spraw i nie stanowią nigdy normy o charakterze kompetencyjnym.
Według strony skarżącej, Sąd nie wykazał istnienia szczególnej normy kompetencyjnej uprawniającej zespoły orzekające działające w poradniach psychologiczno - pedagogicznych do wskazywania w orzeczeniach o potrzebie kształcenia specjalnego na "niepełnosprawności sprzężone" bądź inne niepełnosprawności. Skoro Sąd stwierdził, że przepisy nie udzielały szkołom kompetencji do klasyfikowania niepełnosprawności uczniów, to będąc konsekwentnym, powinien był wskazać, jaki przepis udzielał tej kompetencji zespołom orzekającym.
W ocenie Powiatu w sprawie nie ma podstaw prawnych ani faktycznych do zastosowania art. 37 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego ponieważ część oświatowa subwencji ogólnej została naliczona prawidłowo, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji i Nauki z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2006 (Dz. U. z 2005 r., nr 266, poz. 2231) i w żadnym wypadku nie była ona wyższa od należnej Powiatowi Kościańskiemu kwoty części oświatowej subwencji ogólnej.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zaskarżonym orzeczeniem naruszył art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, c p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art. 37 ust. 1 ustawy o dochodach jednostki samorządu terytorialnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Finansów wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał za chybiony zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez zaakceptowanie błędnej wykładni i niewłaściwe zastosowanie przez Ministra Finansów art. 37 ust. 1 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący w istocie kwestionuje wykładnię i zastosowanie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z powołanym przepisem, w przypadku gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba, że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu niezależnie otrzymanych kwot – w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy. Minister Finansów w wyniku przeprowadzonego postępowania, opierając się na dokumentach uzyskanych od Ministra Edukacji Narodowej i Najwyższej Izby Kontroli Delegatura w P., w szczególności protokole kontroli Zespołu Szkół Specjalnych w Kościanie ustalił, że Powiat Kościański uzyskał część oświatową subwencji ogólnej, która jest wyższa od należnej.
We wspomnianym protokole kontroli została wskazana liczba uczniów w Szkole Podstawowej, Gimnazjum i Zasadniczej Szkole Zawodowej wchodzących w skład Zespołu Szkół Specjalnych, według stanu na dzień 30 września 2005 r., ustalona w podziale na rodzaj niepełnosprawności, na podstawie sprawozdań statystycznych GUS sporządzonych przez te szkoły oraz faktyczna liczba uczniów posiadających orzeczenia zespołów orzekających działających w poradniach psychologiczno – pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego w placówkach wchodzących w skład Zespołu Szkół Specjalnych, ustalona na podstawie orzeczeń wspomnianych poradni.
Zasadniczą kwestią w sprawie było ustalenie, czy uczniowie Zespołu Szkół Specjalnych w Kościanie wykazani w sprawozdaniach GUS S-02 i S-07 w rubrykach dla uczniów "z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim" oraz "z niepełnosprawnością sprzężoną", a następnie uwzględnieni przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej przy wadze P2=1,40 i P5=9,50, posiadali orzeczenia zespołów orzekających działających w poradniach psychologiczno – pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego. Wspomniane orzeczenia były jedyną podstawą do ujmowania uczniów w wymienionych sprawozdaniach statystycznych oraz uwzględniania przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej zgodnie z algorytmem stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji i Nauki z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 266, poz. 2231).
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w przypadku braku właściwego orzeczenia zespołu orzekającego działającego w poradni psychologiczno – pedagogicznej nie było możliwe zaliczenie ucznia do grupy z "upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim" oraz "z niepełnosprawnością sprzężoną". W tym zakresie obowiązywała formalna teoria dowodów i wykluczone było zastępowanie wspomnianych orzeczeń indywidualną oceną ucznia przeprowadzoną przez szkołę, opartą na "obserwacjach własnych, potwierdzonych rozmowami z uczniami, ich rodzicami okazującymi stosowną dokumentację medyczną". Szkoła nie była bowiem uprawniona do ustalania, we własnym zakresie, występowania u uczniów niepełnosprawności sprzężonej. Konsekwencją takiego postępowania w Zespole Szkół Specjalnych w K. było ujęcie w sprawozdaniach statystycznych, które następnie były podstawą określenia wysokości części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego, uczniów, którzy nie uzyskali właściwych orzeczeń zespołu orzekającego.
W sprawie zostało ustalone, że w Zespole Szkół Specjalnych w K, 33 uczniów ujętych w sprawozdaniach S-02 i S-07 w grupie uczniów z niepełnosprawnością sprzężoną posiadało wyłącznie orzeczenia zespołów orzekających działających w poradniach psychologiczno – pedagogicznych o potrzebie kształcenia specjalnego, z uwagi na upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim. Wbrew twierdzeniom skarżącego, podniesiona przez Ministra Finansów i Sąd pierwszej instancji okoliczność, że uczniów tych mogła dotyczyć lub dotyczyła niepełnosprawność sprzężona, a w związku z tym zostali prawidłowo ujęci w sprawozdaniach statystycznych nie miała wpływu na zastosowanie w sprawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego. Jak już bowiem wspomniano decydujące znacznie miał tu brak w przypadkach 33 uczniów właściwych orzeczeń o niepełnosprawności sprzężonej, wykluczający możliwość uwzględnienia tych uczniów przy wadze P5.
W związku z tym Sąd pierwszej instancji trafnie zaakceptował stanowisko Ministra Finansów o braku podstaw do otrzymania przez Powiat Kościański kwoty części oświatowej subwencji ogólnej w wysokości wynikającej z uwzględnienia niewłaściwej liczby uczniów przy wadze P5. W konsekwencji Sąd słusznie uznał, że zaskarżona decyzja, zobowiązująca do zwrotu nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej, jest zgodna z prawem.
Odnosząc się do podniesionego przez Powiat K. zarzutu, że Sąd pierwszej instancji nie wykazał istnienia normy kompetencyjnej uprawniającej zespoły orzekające działające w poradniach psychologiczno – pedagogicznych do wskazywania w orzeczeniach o potrzebie kształcenia specjalnego ze względu na niepełnosprawność sprzężoną, stwierdzić należy, że jest on niesłuszny.
Zgodnie z art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r., Nr 256, poz. 2572 ze zm.), orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego. Minister Edukacji Narodowej, na podstawie upoważnienia ustawowego zawartego w art. 71b ust. 6 ustawy o systemie oświaty wydał rozporządzenie z dnia 12 lutego 2001 r., w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania (Dz. U. Nr 13, poz. 114 ze zm.), w którym między innymi zostały określone wzory orzeczeń. Ustalony wzór orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wymagał, by zespół orzekający określił z uwagi na jaki rodzaj zaburzeń i odchyleń rozwojowych dziecka, wymagających stosowania specjalnej nauki i metod pracy zachodzi potrzeba kształcenia specjalnego.
Zespoły orzekające mogły więc wskazać jako przyczynę uzasadniającą kształcenie specjalne niepełnosprawność sprzężoną lub dwie niepełnosprawności. O tym, że takie orzeczenia były wydawane świadczy przypadek ucznia, który dysponował orzeczeniem stwierdzającym niepełnosprawność sprzężoną, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Podkreślenia wymaga, że ewentualne problemy w uzyskiwaniu przez uczniów orzeczeń zespołów orzekających działających w poradniach psychologiczno – pedagogicznych, w istocie związane są z funkcjonowaniem tych zespołów i nie należą do sprawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania.
W ramach podstawy kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, autor skargi kasacyjnej postawił zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 i art. 15 k.p.a.
W myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego wiąże się z obowiązkiem wykazania, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że składający skargę kasacyjną zobowiązany jest do wykazania i uzasadnienia, że orzekający w sprawie sąd pierwszej instancji naruszył i to w sposób realny przepisy procedury sądowoadministracyjnej, przy czym to naruszenie było na tyle istotne, że gdyby do niego nie doszło, to wynik sprawy mógłby być inny. Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. może być tylko naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W związku z tym, między uchybieniem procesowym, a wydanym w sprawie wyrokiem podlegającym zaskarżeniu musi istnieć związek przyczynowy wskazujący na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego (por. wyrok NSA z dnia 26 października 2011 r., sygn. akt I OSK 513/11). Obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc wykazanie związku przyczynowego pomiędzy zaistniałym uchybieniem a wyrokiem wskazującego na potencjalną możliwość innego wyniku postępowania sądowego. W skardze kasacyjnej wskazać zatem należy, jakie konkretnie naruszenie prawa spowodowało, że wyrok jest błędny, a jego treść mogłyby być odmienna.
W rozpoznawanej skardze kasacyjnej brak jest takiego precyzyjnego wykazania wpływu wskazywanych naruszeń przepisów postępowania na wynik sprawy. Tym samym powołane w zakresie naruszenia przepisów procesowych zarzuty kasacyjne należało uznać za nieskuteczne.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).