Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z 16 października 2013 r. oddalił skargę T. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (dalej: skarżąca) na negatywny wynik procedury odwoławczej dotyczącej oceny projektu zgłoszonego w ramach konkursu [...] zawarty w informacji Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...].
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Skarżąca w kwietniu 2012 r. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Innowacyjne rozwiązanie w branży geodezyjnej oparte na technologii lotniczego ultralekkiego systemu pomiarowego do oceny stanu technicznego napowietrznych linii energetycznych".
Pismem z [...] września 2012 r. nr Instytucja Zarządzająca RPO WZ (Wydział Wdrażania RPO WZ) poinformowała Wnioskodawcę, że złożony przez niego wniosek o dofinansowanie został poddany ocenie merytoryczno-technicznej w zakresie kryteriów dopuszczających prowadzonej przez Zespół ds. oceny merytoryczno-technicznej w ramach Komisji Oceniającej Projekty. Projekt został dwukrotnie oceniony negatywnie, gdyż nie spełniał wszystkich kryteriów dopuszczających i w związku z tym został odrzucony z procedury ubiegania się o dofinansowanie.
Skarżąca, wniosła skargę na to rozstrzygnięcie, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., wyrokiem z 20 lutego 2013 r. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej informacji Zarządu Województwa [...] z dnia 18 września 2012 r.
W ramach ponownego postępowania IZ RPO WZ poinformowała Wnioskodawcę, że w wyniku oceny merytoryczno-technicznej w zakresie kryteriów dopuszczających, prowadzonej przez Zespół ds. oceny merytoryczno-technicznej w ramach Komisji Oceniającej Projekty, projekt został oceniony negatywnie i został odrzucony z procedury ubiegania się z dofinansowania.
IZ RPO WZ uznała, że projekt nie spełnia kryteriów spójności wewnętrznej projektu i dokumentacji aplikacyjnej (3.1) oraz zgodności z celami/zakresem merytorycznym poddziałania (3.2) z uwagi na jego niestacjonarny charakter. Ponadto organ uznał, że projekt nie spełnia kryterium poprawności realizacji projektu (3.5) z uwagi na fakt, że kwalifikowalność i zasadność przewidywanych kosztów inwestycji nie przystaje do projektu, który jest niestacjonarny. Nadto nie jest możliwe rekomendowanie obniżenia wydatków kwalifikowalnych w związku z niestacjonarnością projektu, bowiem wartość ta przekracza 15% całkowitych kosztów kwalifikowalnych.
Następnie skarżąca pismem z [...] czerwca 2013 r. złożyła protest, a Zarząd Województwa [...] protestu nie uwzględnił.
Organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia twierdzeń wnioskodawcy i podważenia stanowiska ekspertów, co do tego, że zgłoszony projekt jest niestacjonarny (siedziba wnioskodawcy jest położona poza województwem [...], zaś specyfika projektu – brak instalowania poszczególnych elementów na stałe – jest niestacjonarna i nie zmienia tej okoliczności stacjonarny sposób obróbki danych), w konsekwencji przedstawione wydatki są niezgodne z Wytycznymi dla Wnioskodawców.
Spółka T. wniosła skargę na powyższe rozstrzygnięcie, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 30b ust. 2 pkt 1 z ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm. –dalej: u.z.p.p.r.), poprzez błędne przyjęcie przez organ, że projekt skarżącej ubiegający się o dofinansowanie ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa [...] na lata 2007-2013 nie spełnił kryterium wyboru projektów, co w konsekwencji spowodowało, że nie mógł on być zakwalifikowany do dofinansowania;
- 2. art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. w związu z art. 60 pkt a oraz art. 69 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1083/06 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju i Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) Nr 1260/99 (Dz. Urz. WE Nr L 210/25, z dnia 31 lipca 2006 r.), poprzez nieuwzględnienie przez Organ zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu operacyjnego oraz poprzez niezapewnienie przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów w postaci braku zdefiniowania pojęcia projektu o charakterze stacjonarnym, co w konsekwencji skutkowało negatywnym rozpatrzeniem wniosku skarżącej o dofinansowanie z funduszy pochodzących z budżetu Unii Europejskiej;
- 3. art. 30b ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r. poprzez brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia przez organ;
- 4. z ostrożności procesowej zarzuciła naruszenie przepisów art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 15 i art. 57 ustawy z dnia. 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn. Dz. U. 2013 nr 0 poz. 596), poprzez wydanie skarżonego rozstrzygnięcia przez osobę do tego nieuprawnioną na podstawie wskazane ustawy.
W związku z powyższym skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi w całości poprzez stwierdzenie, że ocena projektu skarżącej przez organ została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwy organ oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania łącznie z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa [...] wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 października 2013 r. oddalił skargę.
W uzasadnieniu, w pierwszej kolejności ocenił prawidłowość postępowania organu w świetle zaleceń zawartych w wyroku z 20 lutego 2013 r., oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania. Uznano, że nie można było przypisać IZ RPO WZ zarzucanego naruszenia przepisów ustawy o samorządzie wojewódzkim oraz, ze nie doszło także do naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej zwanej: p.p.s.a.).
Następnie Sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutów, że ocena projektu według kryterium zgodności z celami, spójności wewnętrznej projektu i dokumentacji aplikacyjnej oraz sposobu realizacji projektu wskazać należy, została dokonana z naruszeniem zasad wynikających z art. 30b ust. 2 pkt 1 oraz art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r., w zw. z art. 60 pkt a i art. 69 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r.
W kwestii rozbieżności ocen ekspertów wyjaśniono, że pierwotna ocena wniosku wobec stwierdzenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2012 r. o bezskuteczności informacji Zarządu Województwa [...] z [...] grudnia 2012 r., oraz poprzedzającej jej informacji tego organu z 18 września 2012 r., nie ma znaczenia w sprawie.
Za niezasadny uznano również zarzut skargi zarzut dotyczący braku uzasadnienia informacji o rozpoznaniu protestu. Zgodnie z art. 30b ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r. właściwa instytucja, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia protestu. Informacja z [...] sierpnia 2013 r. bowiem wskazywała, że projekt skarżącej w wyniku oceny merytorycznej został negatywnie oceniony, zawierała wskazanie przyczyn negatywnej oceny, w tym uzasadnienie oceny dokonanej przez ekspertów, wskazywała dlaczego argumenty protestu nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w informacji tej przytoczono motywy dokonanego rozpoznania protestu. Zdaniem WSA treść skargi, wskazywała, że skarżąca znała powody rozstrzygnięcia w zakresie rozpoznania protestu.
Ponadto w ocenie Sądu pierwszej instancji, organ uzasadnił rozpatrzony protest z uwzględnieniem wszelkich informacji zawartych we wniosku aplikacyjnym.
Skargę od wyroku z 16 października 2013 r. wniosła spółka T. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- 1. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 30b ust. 2 pkt 1 u.z.p.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd, a w konsekwencji przyjęcie, że projekt skarżącej ubiegający się o dofinansowanie ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa [...] na lata 2007-2013 nie spełnił kryterium wyboru projektów, co w konsekwencji spowodowało, że nie mógł on być zakwalifikowany do dofinansowania, podczas gdy z okoliczności faktycznych oraz zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że taka ocena Sądu była nieuprawniona,
- 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. w związku z art. 60 pkt a oraz art. 69 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1083/06 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) Nr 1260/99 (Dz. Urz. WE Nr L 210/25, z dnia 31 lipca 2006 r.), poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie przez Sąd, że zarzut braku równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego oraz braku zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów jest niezasadny, podczas gdy z okoliczności faktycznych oraz zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że kryteria -wyboru projektów są nieprecyzyjne, w szczególności brak precyzyjnej definicji pojęcia "projekt o charakterze stacjonarnym".
- 3. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 30 b ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd, a w konsekwencji przyjęcie, że uzasadnienie rozstrzygnięcia Organu z [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu Skarżącej z [...] czerwca 2013 r. zostało należycie uzasadnione przez Organ.
- 4. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadąjące wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku wyczerpującego rozpoznania materiału dowodowego i dokonania oceny prawnej podniesionego przez Skarżącą w skardze zarzutu wadliwej oceny projektu Skarżącej przez Organ a także niewyczerpujące ustosunkowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. do tego zarzutu, oraz nieskonfrontowanie zarzutu i zastrzeżeń Skarżącej ze stanowiskiem Organu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym.
W związku z tymi zarzutami skarżąca wniosła na podstawie art. 176 p.p.s.a. w związku z art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w S. Dodatkowo, na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. wniosła o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa [...] wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a.
Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).
Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia.
Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, iż podstawy kasacyjne skonstruowane przez skarżącą Spółkę pozwalały na dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał ich jednak za usprawiedliwione w rozumieniu art. 184 p.p.s.a.
Spór w sprawie związany jest z oceną, czy projekt skarżącej Spółki – innowacyjne rozwiązanie w branży geodezyjnej oparte na technologii lotniczego ultralekkiego systemu pomiarowego do oceny stanu technicznego napowietrznych linii energetycznych ma charakter niestacjonarny. Zagadnienie to było przedmiotem oceny podczas postępowania prowadzonego przez Zarząd Województwa [...] poprzedzającego postępowanie sądowo administracyjne. Aktualnie kwestia ta podnoszona jest także w ramach podstaw kasacyjnych skonstruowanych przez Spółkę, zarówno poprzez wskazywanie zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, jak i naruszenia przepisów prawa materialnego.
W zakresie naruszenia procedury autor skarżący kasacyjnie wskazuje naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku wyczerpującego rozpoznania materiału dowodowego i dokonania oceny prawnej podniesionego przez skarżącą zarzutu wadliwej oceny projektu skarżącej przez organ, a także niewyczerpujące ustosunkowanie się przez Sąd pierwszej instancji do tego zarzutu, również nieskonfrontowanie zarzutu i zastrzeżeń skarżącej ze stanowiskiem organu oraz zgromadzonym materiałem dowodowym. Z zarzutem tym wiąże się, wskazywane jako naruszenie prawa materialnego, naruszenie art. 30b ust. 9 pkt 1 u.z.p.p.r., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez sąd, a w konsekwencji przyjęcie, że uzasadnienie rozstrzygnięcia organu z [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu skarżącej z [...] czerwca zostało należycie uzasadnione przez organ.
Zauważyć należy, że w istocie jest to także zarzut naruszenia przepisu prawa procesowego bowiem regulacja ta odnosi się do uzasadnienia rozstrzygnięcia. Przywołać w tym miejscu również należy zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 30b ust. 2 pkt 1 u.z.p.p.r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przez Sąd, a w konsekwencji przyjęcie, że projekt skarżącej ubiegający się o dofinansowanie ze środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego dla Województwa [...] na lata 2007-2013 nie spełnił kryterium wyboru projektów, co w konsekwencji spowodowało, że nie mógł on być zakwalifikowany do dofinansowania, podczas gdy z okoliczności faktycznych oraz zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że taka ocena Sądu była nieuprawniona.
Mając zatem na względzie powołane podstawy kasacyjne stwierdzić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonego orzeczenia podziela zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. pogląd, że przedmiotowy projekt ma charakter niestacjonarny, a dokonana przez Sąd I instancji ocena spornego zagadnienia, jak i sporządzone w tym zakresie uzasadnienie orzeczenia nie narusza wskazanych przepisów prawa.
Jak wynika z regulacji konkursowych projekt o charakterze niestacjonarnym w przypadku, gdy siedziba wnioskodawcy znajduje się poza zasięgiem Instytucji Zarządzającej, w konkretnej sytuacji poza województwem [...], nie podlega dofinansowaniu. O niestacjonarnym charakterze projektu przesądza specyfika tego projektu. W zakresie pozwalającym na dokonanie oceny tej specyfiki projekt został opisany w treści wniosku o dofinansowanie złożonego przez Spółkę. Istotne znaczenie dla sprawy mają też wytyczne dla wnioskodawców biorących udział w konkursie, które stanowią swego rodzaju regulacje posiadające prawne znaczenie podczas dokonywania oceny projektów.
Z wytycznych wynika bowiem jednoznacznie, że projektem niestacjonarnym, w ramach którego nabywane są środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne, środki te i wartości ze względu na swą specyfikę nie są instalowane na stałe, a zatem nie jest możliwe określenie lokalizacji inwestycji. O charakterze projektu decyduje zatem jego specyfika, a dokładnie to, czy dany projekt można umiejscowić na stałe (określić jego lokalizację). W ocenie NSA wskazane określenie projektu niestacjonarnego nie budzi wątpliwości. Wypada także zauważyć, że wytyczne zawierają obrazowy przykład projektu niestacjonarnego. Jest to projekt, który polega na podniesieniu konkurencyjności przedsiębiorstwa poprzez zakup specjalistycznych maszyn budowlanych, dzięki którym wnioskodawca będzie świadczył usługi na terenie całego kraju.
Zasadnie, w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji powołał się w sprawie na potoczne znaczenie pojęcia niestacjonarny. Powołanie to należy uznać za adekwatne do zaistniałego stanu faktycznego sprawy. Niestacjonarny w języku potocznym oznacza "niezmieniający miejsca pobytu, położenia, pozostający na miejscu", a antonimem tego słowa (pojęcia) jest ruchomy.
Przechodząc na grunt stanu faktycznego sprawy wskazać należy, że projekt Spółki zakłada przede wszystkim wdrożenie innowacyjnej technologii lotniczego systemu pomiarowego, a także do monitoringu i inwentaryzacji środowiska, planowania przestrzennego, tworzenia wizualizacji planów i modeli 3D. Wszystkie komponenty tej technologii zostaną zamontowane na ruchomej platformie osadzonej na ultra lekkim wiatrakowcu, co jednoznacznie wynika z opinii o innowacyjności. Z opinii tej wynika również, że na wiatrakowcu znajdować się będzie serce systemu (układ inercyjny IMU). Zasadnie Zarząd Województwa podnosi w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że to autor skargi kasacyjnej przenosi owo "serce systemu" do centrum przetwarzania danych zlokalizowanego w Kołobrzegu, co nie jest zgodne z założeniami projektu opisanymi w dokumentacji aplikacyjnej. Z zapisów przedstawionego przez wnioskodawcę biznesplanu wynika, że "realizacja inwestycji przyczyni się do wdrożenia przez Spółkę technologii lotniczego systemu pomiarowego stanowiącego połączenie ultraszybkiego, lekkiego skanera laserowego wraz z kamerą średnioformatową oraz wykorzystaniu sprzętów do pomiarów na wiatrakowcu – specjalistycznym statku powietrznym pozwalającym na szybkie, wydajne i tanie wykonanie pomiaru danego obszaru", a celem projektu jest "wdrożenie technologii ultralekkiego lotniczego systemu pomiarowego przy użyciu którego będzie możliwa obiektywna ocena techniczna napowietrznych linii energetycznych oraz innych obiektów liniowych pod kątem topologicznej zgodności z dokumentacją projektową".
Wskazać też należy, że sama Spółka we wniosku o dofinansowanie w pkt C-5 podaje, że projekt ze względu na swoją specyfikę przewiduje zakup i uruchomienie mobilnej technologii pomiaru.
W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego specyfika projektu związana jest ze zrealizowaniem inwestycji umożliwiającej prowadzenie badań (świadczenia usług) w terenie. Jedynie przetwarzanie, obróbka danych, czyli pewna część projektu będzie realizowana w wynajętym lokalu w Kołobrzegu. Niewątpliwie zatem przeważająca cześć projektu ma charakter niestacjonarny, co przesądza, w ocenie NSA, o niestacjonarnym charakterze całego projektu.
Przekonuje do takiego stanowiska, także, jak słusznie zauważyła Instytucja Zarządzająca, suma wydatków projektu dotycząca wyposażenia komputerowego do przetwarzania i archiwizacji danych, która wynosi 116.235,00 zł, zaś suma wydatków projektu dotyczących zakupu lotniczego systemu pomiarowego i mobilnego centrum zarządzania stanowi kwotę 5.716.548,00 zł. Ze wskazanych danych liczbowych wynika, że wartość wydatków dotycząca wyposażenia komputerowego stanowi około 2 % wartości wydatków na elementy projektu o charakterze niestacjonarnym. Obróbka i archiwizacja danych, stanowiąca znikomą część projektu w sensie zadaniowym i finansowym nie może przesądzić o stacjonarnym charakterze projektu.
Nie budzi zatem wątpliwości Sądu kasacyjnego uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że skarżącej kasacyjnie Spółce w zakresie złożonego wniosku dofinansowanie nie przysługuje.
Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się też wskazywanego w petitum skargi kasacyjnej naruszenia zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zasady przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów.
W skardze kasacyjnej w zakresie naruszenia wskazanych zasad skarżący kasacyjnie postawił zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. w związku z art. 60 pkt a oraz art. 69 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. U. UE L. 2006.210.25 ze zm. – zwanego dalej rozporządzeniem 1083/2006), poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie przez Sąd, że zarzut braku równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego oraz braku zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów jest niezasadny, podczas gdy z okoliczności faktycznych oraz zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że kryteria wyboru projektów są nieprecyzyjne, w szczególności brak precyzyjnej definicji pojęcia "projekt o charakterze stacjonarnym".
Odnosząc się do powyższego zarzutu przede wszystkim należy podnieść, że art. 69 rozporządzenia 1083/2006 zawiera dwie jednostki redakcyjne. Autor skargi nie podał, co do którego z ustępów stawia zarzut naruszenia prawa. Godzi się w tym miejscu zauważyć, że konstrukcja skargi kasacyjnej dla swej skuteczności wymaga powołania konkretnych przepisów prawa poprzez podanie oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu, punktu a także miejsca publikacji wymienianych w podstawach skargi przepisów. W orzecznictwie NSA zarysowała się w tym zakresie jednoznaczna teza, że skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa (oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu, a także miejsca publikacji wymienianych w podstawach skargi przepisów), którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyrok NSA z 18 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 140/10, LEX nr 990041, wyrok NSA z 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 217/11, LEX nr 1081761, wyrok NSA z 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 349/10, LEX nr 1080116).
W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można mówić o naruszeniu zasady równego dostępu do pomocy beneficjentów w sytuacji, gdy pojęcie projektu o charakterze niestacjonarnym ze wskazanym przykładem oraz reguła, że dofinansowanie projektu niestacjonarnego przysługuje jedynie podmiotom, które posiadają swą siedzibę na terenie Województwa [...], dotyczą wszystkich podmiotów ubiegających się o dofinansowanie. Zarówno skarżąca Spółka, jak i inne podmioty ubiegające się o pomoc unijną podlegały tym samym regułom konkursowym normującym przyznawanie dofinansowania. Nie doszło zatem do złamania zasady równego dostępu do pomocy. Reguły konkursowe były dla wszystkich uczestników takie same, od jego ogłoszenia i nie uległy w jego toku zmianie.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło także do naruszenia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Pojęcie projektu stacjonarnego i warunki jego dofinansowania wskazane w wytycznych, jak wcześniej już zauważono, w ocenie NSA, nie budzą wątpliwości. Zostały one określone w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny pozwalający na uznanie, że nie doszło do naruszenia zasady przejrzystości.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.