Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 238/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę H. B. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.
Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
Wnioskiem z [...] listopada 2007 r., złożonym w ramach PROW na lata 2007-2013, H. B. zwróciła się do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa o pomoc finansową w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych". W dniu [...] października 2008 r. skierowano pismo do skarżącej z prośbą o uzupełnienie wniosku w zakresie 15 wyszczególnionych punktów. W dniu [...] października 2008 r. skarżąca dokonała uzupełnienia, jednak z uwagi na fakt, iż było ono niekompletne i zawierało błędy, w dniu [...] lutego 2009 r. skierowano do skarżącej ponowne wezwanie do uzupełnienia dokumentacji wniosku. W dniu [...] marca 2009 r. skarżąca odpowiedziała na wezwanie. Pismem z [...] maja 2009 r. Kierownik Biura Wsparcia Inwestycyjnego P. Oddziału Regionalnego ARiMR poinformował stronę o odmowie przyznania pomocy na podstawie § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. nr 193, poz. 1397 ze zm.).
W uzasadnieniu organ wskazał, że: 1. treść umowy dzierżawy nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nie zawierała jednoznacznych informacji o powierzchni i granicach działek stanowiących przedmiot umowy, natomiast okres jej obowiązywania nie gwarantował, iż przedmiotowe działki pozostaną w posiadaniu skarżącej przez okres co najmniej 5 lat od planowanej daty dokonania płatności ostatecznej,
2. nie wyjaśniono niezgodności wynikłych między danymi wskazanymi w tabeli [...] wniosku (powierzchnia użytków rolnych) w planie rozwoju gospodarstwa, a danymi zawartymi w systemie informatycznym ARiMR, 3. nie dostarczono poprawnie sporządzonego planu rozmieszczenia na terenie gospodarstwa budynków, budowli oraz rozmieszczenia wewnętrznego budynków służących do produkcji rolnej (nie zaznaczono miejsca składowania nawozów oraz odpadów), 4. po weryfikacji dostarczonych uzupełnień z dnia [...] marca 2009 r. pojawiły się niewyjaśnione przez stronę rozbieżności w numerach działek w umowie dzierżawy, a dostarczonymi wypisami z ksiąg wieczystych (działka nr [...] wskazana w umowie dzierżawy – brak w Kw, działki nr [...] i [...] – wskazane w KW – brak w umowie dzierżawy). W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa strona podniosła m.in., że nie sposób traktować drugiego wezwania wskazującego na nowe, niepodniesione wcześniej braki, jako wezwania ponownego w rozumieniu § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. Pismem z [...] listopada 2009 r. ARiMR negatywnie rozpatrzyła ww. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu organ podniósł, że dwukrotne uzupełnienie wniosku nie doprowadziło do usunięcia braków formalnych i skompletowania dokumentacji w sposób umożliwiający przeprowadzenie merytorycznej oceny wniosku, pod kątem spełnienia warunków przyznania pomocy finansowej określonych dla niniejszego działania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego w trybie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. nr 64, poz. 427 ze zm., dalej: ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich) stanowi § 14 ust. 5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. nr 193, poz. 1397 ze zm.). Zgodnie z jego treścią, jeśli wnioskodawca, pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków, nie usunął wszystkich braków w terminie, Agencja nie przyznaje pomocy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji w uzasadnieniu odmowy przyznania pomocy w odniesieniu do wniosku wskazano na spełnienie warunku zawartego w cytowanym powyżej § 14 ust. 5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r., polegającego na nieusunięciu wszystkich braków w terminie pomimo ponownego wezwania. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca, pomimo wezwań w dniach [...] października 2008 r. oraz [...] lutego 2009 r. nie uzupełniła wniosku. Brakowało bowiem poprawnie sporządzonego planu rozmieszczenia na terenie gospodarstwa budynków, budowli oraz rozmieszczenia wewnętrznego budynków służących do produkcji rolnej (nie zaznaczono miejsca składowania nawozów oraz odpadów). Treść umowy dzierżawy nie zawierała jednoznacznym informacji o powierzchni i granicach działek stanowiących przedmiot umowy, zaś okres jej obowiązywania nie gwarantował, iż przedmiotowe działki pozostaną w posiadaniu skarżącej przez okres co najmniej 5 lat od planowanej daty dokonania płatności ostatecznej. Nie wyjaśniono również niezgodności wynikłych między danymi wskazanymi w tabeli [...] wniosku (powierzchnia użytków rolnych) w planie rozwoju gospodarstwa, a danymi zawartymi w systemie informatycznym ARiMR. Dodatkowo, po weryfikacji dostarczonych uzupełnień z dnia [...] marca 2009 r. pojawiły się niewyjaśnione przez stronę rozbieżności w numerach działek w umowie dzierżawy, a dostarczonymi wypisami z ksiąg wieczystych (działka nr [...] wskazana w umowie dzierżawy – brak w Kw, działki nr [...] i [...] – wskazane w KW – brak w umowie dzierżawy). Z tego względu Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, iż na podstawie § 14 ust. 5 rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r. należało odmówić przyznania pomocy finansowej. W ocenie Sądu dokonana przez organ interpretacja przepisów powołanego rozporządzenia z dnia 17 października 2007 r. jest prawidłowa, a zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. H. B. złożyła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Zaskarżonemu orzeczeniu wnosząca skargę kasacyjną, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm, dalej: p.p.s.a.), zarzuciła:
1. naruszenie przepisów postępowania - art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a., w związku z art. 28 k.p.a. i 29 k.p.a., w związku z art. 22 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, polegające na pominięciu zgłoszonego na rozprawie w dniu 5 października 2010 roku uzupełniającego zarzutu błędnego oznaczenia adresata informacji P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni pomimo obowiązku rozstrzygnięcia w granicach sprawy w sytuacji braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołanej podstawy prawnej, a także niewyjaśnieniu przyczyn dla których uchybienie w doręczeniu informacji przez P. Oddział Regionalny Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. nie legło u podstaw uchylenia zaskarżonego aktu;
2. naruszenie przepisów postępowania - poprzez zastosowanie art. 151 p.p.s.a. i nie zastosowanie art. 146 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 z późniejszymi zmianami) w związku z § 14 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na latach 2007-2013 (Dz. U. Nr 193, poz. 1397 ze zm) polegające na oddaleniu skargi pomimo istnienia podstaw do uchylenia zaskarżonego aktu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Bezzasadny jest zarzut naruszenie przepisów postępowania - art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a., w związku z art. 28 k.p.a. i 29 k.p.a., w związku z art. 22 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.), co miało polegać na błędnym oznaczeniu adresata informacji P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. Jakkolwiek w skardze kasacyjnej zasadnie wskazano, że w treści informacji P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. jako adresata tej informacji ów organ oznaczył pełnomocnika wnioskodawczyni, to autor skargi kasacyjnej nie podjął nawet próby wykazania, że w okolicznościach tej sprawy było to uchybienie procesowe, a nadto, że mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Brak uzasadnienia tego zarzutu czyni niemożliwym jego ocenę przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach tego zarzutu. Na marginesie jedynie można zauważyć, że w toku postępowania sadowoadministracyjnego strona w żadnym zakresie nawet nie uprawdopodobniła owo domniemane uchybienie miało jakiekolwiek znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Także drugi z zarzutów skargi kasacyjnej nie jest zasadny. O ile bowiem można założyć, że organ administracji naruszył przepis art. 22 ust. 3 cyt. ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz przepis § 14 ust. 5 cyt. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na latach 2007-2013 poprzez pominięcie zasady dwukrotnego wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia wniosku, to autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wykazał, aby to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Co więcej, zarzut ten uznać należy za bezzasadny z innego powodu, bowiem jak wynika to z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, brak jest podstaw do uznania, że organ administracji wzywał wnioskodawczynię do uzupełnienia innych braków, niż te, które związane były z wątpliwościami co do treści wniosku wskazanymi w pierwszym wezwaniu do uzupełniania braków.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.