Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: WSA w Olsztynie lub Sąd I instancji) oddalił skargi E Sp. z o.o. w B (dalej: spółka) na decyzje Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie (dalej: Dyrektor) z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie płatności rolnych.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że decyzjami z dnia [...] marca 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Braniewie odmówił skarżącej spółce płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013 oraz płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Odmowa nastąpiła ze względu na sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności w celu uzyskania korzyści sprzecznych z celami wsparcia. Organ wyjaśnił, że wspólnicy skarżącej spółki są także jedynymi wspólnikami trzech innych spółek, które zostały założone w 2009 r. i ubiegały się o płatności do łącznej powierzchni gruntów 299,17 ha, podzielonej w taki sposób pomiędzy poszczególne spółki, aby uzyskać największą kwotę płatności.
Decyzjami z dnia [...] lipca 2015 r. Dyrektor utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.
WSA w Olsztynie wyrokiem z 26 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 606/15 oddalił skargi spółki na powyższe decyzje.
NSA wyrokiem z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. akt II GSK 1848/16 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
W uzasadnieniu Sąd II instancji podał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy nie stwarzał podstaw do przyjęcia, że w sprawie doszło do sztucznego stworzenia warunków wymaganych do przyznania płatności poprzez utworzenie czterech spółek tylko i wyłącznie w celu pobierania zwiększonych dopłat do gruntów rolnych. Sąd pierwszej instancji nie zbadał, czy organy wyjaśniły w sposób przekonywujący, dlaczego uznały za niewiarygodne przedstawione przez skarżącą w toku postępowania dokumenty mające przemawiać za prowadzeniem przez nią samodzielnej działalności rolniczej (czyli posiadania działek rolnych, zgłoszonych do płatności).
W ocenie NSA Sąd I instancji nie zwrócił uwagi, że powiązania personalne i własnościowe pomiędzy odrębnymi pod względem prawnym podmiotami zajmującymi się działalnością rolniczą, nie dają podstawy do przyjęcia, że faktycznie te podmioty nie są od siebie niezależne w swej działalności, nie prowadzą samodzielnie (we własnym imieniu) gospodarstwa rolnego, nie posiadają nieruchomości rolnych zgłoszonych do dopłat.
WSA w Olsztynie po ponownym rozpoznaniu sprawy odniósł się w pierwszej kolejności do zagadnienia niezależności skarżącej spółki i trzech innych spółek, których wspólnikami były te same osoby. Sąd zwrócił uwagę, że z analizy materiału dowodowego wynika, że w 2009 r. dwie osoby fizyczne zamieszkałe pod tym samym adresem, o tym samym nazwisku (ojciec i syn) w krótkim okresie czasu utworzyły cztery spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, każda o kapitale zakładowym 5 tysięcy złotych (minimalny kapitał zakładowy). Każda ze spółek miała siedzibę w lokalu mieszkalnym (pokój wynajęty od jednego ze wspólników). W początkowym okresie, tj. do 2012 r. wspólnicy jednocześnie byli członkami zarządu wszystkich czterech spółek. Bezsporne jest, że żadna ze spółek nie dysponowała jakimkolwiek innym majątkiem w momencie jej zawiązania, w szczególności majątkiem, który mógłby służyć działalności rolnicze. W ocenie Sądu, jeżeli te same osoby są wspólnikami czterech spółek i jednocześnie członkami zarządu wszystkich czterech spółek, to nie może być mowy o samodzielności i niezależności każdej z nich.
Sąd nie zgodził się ze skarżącą, że o samodzielnym i niezależnym działaniu spółek decyduje fakt prowadzenia odrębnej rachunkowości, zawierania przez każdą z nich odrębnych umów. O wszystkich aspektach działalności, wbrew argumentacji skargi, decydowały te same osoby.
Każda ze spółek uznawała się za posiadacza działek rolnych, które były zgłaszane do płatności na przestrzeni lat, na podstawie umów "poddzierżawy" zawartych częściowo z tymi samymi osobami fizycznymi. Organ I instancji w obu decyzjach podał w tabeli dane dotyczące dat i stron tych umów. Z akt sprawy wynika, że te osoby fizyczne, z którymi umowy zawarły poszczególne spółki, były "poddzierżawcami" tych gruntów od dzierżawców, dzierżawiących grunty jednego gospodarstwa rolnego, będącego własnością innego podmiotu.
Jakkolwiek przepisy regulujące zasady przyznawania płatności bezpośrednich, obowiązujące w 2009 r. nie przewidywały modulacji (w preambule rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 była jedynie zapowiedź modulacji), to w przepisach dotyczących m.in. płatności rolnośrodowiskowych zasada stosowania degresywnych stawek w odniesieniu do powierzchni przekraczających 100 ha m.in. dla pakietu rolnictwa ekologicznego obowiązywała już od 2004 r. Skoro systemy płatności dla rolników są tak skonstruowane, że do tych samych gruntów można otrzymać płatności na postawie różnych tytułów prawnych, to oceniając działania polegające na utworzeniu przez te same osoby kilku spółek należy mieć na uwadze całokształt możliwych płatności, a nie każdą z nich oddzielnie.
Skarżąca spółka, podobnie jak pozostałe spółki powiązane, nie dysponowała jakimkolwiek tytułem prawnym do gruntów rolnych już od listopada 2010 r. Zatem zasadnym było badanie w toku postępowania, czy spółkę można uznać za "rolnika".
Sąd I instancji wyjaśnił, że prowadzenie działalności rolniczej przez rolnika powinno znaleźć swój materialny wyraz w posiadaniu niezbędnych środków produkcji: tj. gruntów rolnych, maszyn i urządzeń, zatrudnianiu pracowników oraz podejmowaniu przez zarząd spółki wszelkich decyzji w zakresie produkcji, hodowli, uprawy produktów rolnych. Z akt sprawy wynika, że spółka nie zatrudnia pracowników, plon został przekazany dla rolników indywidualnych, spółka nie posiada maszyn i urządzeń, korzysta w tym zakresie z usług podmiotu trzeciego. Z powyższego wynika, że spółka istniała tylko formalnie, nie prowadziła działalności rolniczej, a jej jedynymi dochodami były płatności z funduszy unijnych.
WSA w Olsztynie wskazał, że ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.), dalej: ustawa o płatnościach, zawiera szczególną regulację dotyczącą prowadzenia przez organ postępowania dowodowego. Ustawodawca zdecydował się bowiem na odejście od zasady prawdy obiektywnej - wyrażonej w części drugiej art. 7 oraz art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej: k.p.a. Obowiązek organów został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Oznacza to w konsekwencji, że nie ciąży na organach ARiMR obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
Spółka zaskarżyła wyrok w całości, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi strona zarzuciła naruszenie:
- I. Prawa materialnego poprzez:
- - niewłaściwe zastosowanie art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) z dnia 27 stycznia 2011 r. Nr 65/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U.UE.L.2011.25.8), dalej rozporządzenie Komisji (UE) 65/2011, co nastąpiło na skutek błędnego uznania przez Sąd, że stan faktyczny sprawy stwarzał podstawy do przyjęcia, że w sprawie doszło do stworzenia przez stronę sztucznych warunków, poprzez utworzenie w 2009 r. powiązanych ze sobą, w ocenie Sądu I instancji (osobowo i kapitałowo) spółek tylko i wyłącznie w celu pobierania zwiększonych dopłat do gruntów rolnych za rok 2013 poprzez ubieganie się o płatności w warunkach sztucznie stworzonych, pozorując prowadzenie działalności rolniczej przez każdą z czterech spółek na gruntach, w celu zawyżenia przysługującej rolnikowi - skarżącej Spółce kwoty płatności bezpośrednich oraz płatności rolnośrodowiskowych;
- - niewłaściwe zastosowanie art. 30 rozporządzenia Rady (UE) z 19 stycznia 2009 r. nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia bezpośredniego dla rolników, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2008, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L.2009.30.16 ze zm.), dalej: rozporządzenie Rady (UE) nr 73/2009, w sytuacji gdy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego przepis ten nie ma zastosowania;
- - błędną wykładnię art. 21 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 173), dalej ustawa o wspieraniu, poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ odwoławczy spełnił ciążący na nim ciężar dowodu wykazania okoliczności stworzenia przez skarżącą sztucznych warunków do otrzymania płatności;
- - błędną wykładnię art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ odwoławczy spełnił ciążący na nim ciężar dowodu wykazania okoliczności stworzenia przez skarżącą sztucznych warunków do otrzymania płatności;
- II. Przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- - art. 141 § 4 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na wadliwym, wybiórczym przedstawieniu w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku stanu faktycznego sprawy przy ogólnym odniesieniu się do twierdzeń Skarżącego zawartych w skardze, jak również ogólnego odniesienia się do zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego, co uniemożliwia Sądowi II instancji dokonania właściwej kontroli zapadłego orzeczenia;
- - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 8 k.p.a., wobec niedostrzeżenia przez Sąd I instancji, że zaskarżona do WSA w Olsztynie decyzja (w przedmiocie wsparcia bezpośredniego i płatności rolnośrodowiskowej) była trzecią decyzją organu odwoławczego poprzedzoną wcześniejszymi dwoma - takimi samymi co do treści i ustaleń faktycznych - decyzjami, jednakże o odmiennym rozstrzygnięciu polegającym na uchyleniu decyzji organu I instancji. Zmienność poglądów prawnych tego samego organu odwoławczego, przy takim samym stanie faktycznym i prawnym, która nie znalazła uzasadnienia w dodatkowych ustaleniach faktycznych i dowodowych, jest nie do zaakceptowania w państwie prawa i narusza zasadę zaufania oraz przekonywania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.;
- - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, przyjmując wadliwe ustalenia stanu faktycznego i nie uwzględnił skarg, pomimo naruszenia przez organ odwoławczy zasady swobodnej oceny dowodów polegającej na dokonaniu oceny dowodów wbrew zasadom logiki, które to naruszenie doprowadziło do konkluzji, że skarżąca stworzyła sztuczne warunki w celu uzyskania korzyści. Tym samym Sąd winien był, sprawując kontrolę legalności, zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub Sąd II instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a.. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej.
Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna spółki oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji Sąd II instancji w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w tej skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego, a dopiero w dalszej może odnieść się do wskazanych w niej zarzutów naruszenia prawa materialnego. Zachowanie takiej kolejności rozpoznania zarzutów kasacyjnych jest podyktowane tym, że ocena sposobu stosowania prawa materialnego jest możliwa dopiero wtedy, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny sprawy między stronami jest niesporny albo że nie został skutecznie zakwestionowany w postępowaniu kasacyjnym.
Skarga kasacyjna spółki nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.
W ocenie NSA nietrafne, bo formalnie wadliwe są podnoszone w skardze kasacyjnej naruszenia prawa procesowego. Wady takie nie dają podstaw do odrzucenia skargi kasacyjnej, jednak ograniczają możliwości kontroli skarżonego wyroku. Przez to, pomimo że mają charakter formalny, muszą prowadzić do nietrafności zarzutów, a w konsekwencji do oddalenia skargi. Z treści art. 176 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna dla swej skuteczności prawnej musi obok wymogów właściwych dla każdego pisma sądowego zawierać dodatkowe elementy, właśnie wskazane w tym przepisie. Na tym polega formalizm tego środka prawnego, formalizm, który jest w postępowaniu kasacyjnym istotny, bo on wyznacza zakres i granice sprawy kasacyjnej, które nie mogą być zmienione działaniem z urzędu.
Sąd II instancji jest związany skargą kasacyjną. Wprawdzie formalizm skargi kasacyjnej został złagodzony uchwałą NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, ONSAiWSA nr 1/2020 r., poz. 1, to jednak liberalizacja nie może dotyczyć podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Innymi słowy, Sąd II instancji w zakresie zarzutów stawianych w ramach podstaw z art. 174 p.p.s.a. nie może przyjmować żadnych domniemań, jeżeli strona wyraźnie nie powołała tych podstaw i nie uzasadniła zarzutów. Zatem nie wskazała na czym w jej rozumieniu polega naruszenie przepisów określonych zarzutami, jak powinny te przepisy być poprawnie zastosowane oraz w przypadku podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jaki jest związek podnoszących naruszeń z rozstrzygnięciem, bo skutecznym zarzutem kasacyjnym w tej podstawie kasacyjnej może być tylko takie naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Te wszystkie aspekty naruszenia musi wykazać strona wnosząca skargę kasacyjną.
Sąd II instancji może tylko ocenić twierdzenia strony i wypowiedzieć się w zakresie określonych przez nią naruszeń prawa. NSA zwraca uwagę, że normatywnym potwierdzeniem tych stwierdzeń jest treść art. 177a p.p.s.a., z której wynika, że przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie jest niekonwalidowalne, należy do uprawnień strony i nie może być w postępowaniu kasacyjnym traktowane jako niemające znaczenia, skoro skarga kasacyjna jest równocześnie profesjonalnym środkiem prawnym.
Podsumowując tę część uzasadnienia stwierdzić należy, że Sąd II instancji może odnieść się do zarzutów rozpoznawanej skargi kasacyjnej tylko w takim zakresie w jakim zostały one postawione przez stronę. Dla pełnej ich oceny NSA zwraca uwagę, że rozpoznawana skarga kasacyjna jest następstwem wyroku Sądu I instancji, który zapadł na skutek kontroli wyroku wcześniejszego. NSA wyrokiem z dnia 3 listopada 2016 r. II GSK 1848/16 uchylił wyrok WSA w Olsztynie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Skutkiem tego jest wyrok objęty skargą. Przypomnienie tego faktu jest istotne z punktu widzenia formalnej poprawności zarzutów kasacyjnych. W tym miejscu podnieść należy, że obecnie skarżony wyrok Sądu I instancji może być oceniany tylko przez pryzmat treści art. 190 p.p.s.a., czego skarga kasacyjna w ogóle nie zauważa, i to nie tylko w stawianych zarzutach, ale nawet w uzasadnieniu. Stan taki ogranicza możliwość merytorycznej oceny skarżonego wyroku.
Poza tym zauważyć trzeba, że rozpoznawana skarga kasacyjna jest niemalże dosłownym powtórzeniem skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Olsztynie z dnia 26 listopada 2015 r. I SA/Ol 606/15. Dla Sądu II instancji takie ujęcie zarzutów jest wyrazem niezrozumienia istoty kontroli kasacyjnej, pomijając nieczytelność uzasadnienia tej skargi, które w ogóle nie zauważa ponownego postępowania przed Sądem II instancji i konieczności oceny wyroku z perspektywy treści art. 190 p.p.s.a.
Odnosząc się szczegółowo do zarzutów procesowych, bo te należy rozpoznać jako pierwsze, stwierdzić należy, że są one nietrafne. Chybiony jest zarzut podnoszący naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.sa. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ tej ustawy. Po pierwsze, został niewłaściwie postawiony, bo odnosi się do dwóch przepisów, zupełnie różnych z procesowego punktu widzenia. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ może mieć zastosowanie wtedy, gdy Sąd I instancji nie stosuje tej normy prawnej, bo przyjmuje, że organy prowadziły prawidłowo postępowanie administracyjne, a faktycznie było ono przeprowadzone z naruszeniem prawa i skarga powinna być uwzględniona.
Z kolei art. 141 § 4 p.p.s.a. odnosi się do wadliwości uzasadnienia wyroku objętego skargą kasacyjną. Zatem te przepisy nie mogą funkcjonować łącznie, jak ujmuje to skarga kasacyjna, gdyż odnoszą się do rożnych etapów postępowania. Wprawdzie oba są formalnymi, ale mogą być wiązane z zupełnie innymi wadami postępowania.
Niezależnie od tego z treści art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika tylko to, z jakich elementów ma składać się uzasadnienie wyroku. Brak tych elementów jest naruszeniem treści tego przepisu. Natomiast nie jest jego naruszeniem prezentowanie przez Sąd I instancji tez i ocen, z którymi nie zgadza się strona. W rozpoznawanym zarzucie skarga kasacyjna naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. wiąże z brakiem zgody co do treści uzasadnienia, a to oznacza, że tak stawianego zarzutu nie można uznać za zasadny.
Podobnie należy potraktować zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 8 k.p.a. Z faktu, że w sprawie organy wydawały różne decyzje nie wynika, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów k.p.a. Przedmiotem kontroli nie są wszystkie rozstrzygnięcia nieostateczne, ale tylko to, które kształtuje sferę praw i obowiązków. Z tego powodu zarzut tak ujęty jest niezrozumiały.
Jako niezasadny należy także uznać zarzut podnoszący naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ten zarzut jest nietrafny z powodów wskazanych przez Sąd II instancji w części ogólnej uzasadnienia. Strona skarżąca kasacyjnie w tym zarzucie, zresztą powtórzonym ze skargi wcześniejszej, nie odnosi się do treści art. 190 p.p.s.a. Naruszenie przepisów objętych zarzutem w rozpoznawanej skardze kasacyjnej mogłoby mieć miejsce, ale tylko przez pryzmat art. 190 p.p.s.a. Jednak ten kontekst powinien być określony i uzasadniony przez stronę. Takich elementów skarga kasacyjna nie zawiera, tym samym Sąd II instancji nie może samodzielnie ich ustalać. W rozpoznawanej sprawie to spółka miała obowiązek wykazać na ile Sąd I instancji nie zrealizował wytycznych wyroku z dnia 3 listopada 2016 r. w zakresie oceny materiału dowodowego.
W zakresie zarzutów wskazujących naruszenie prawa materialnego jako oczywiście niezasadne należy uznać te, które podnoszą naruszenie art. 21 ust. 3 u.w.r.o.w. i art. 3 ust. 3 u.p. W obu przypadkach mamy do czynienia z przepisami procesowymi, a naruszenia tego rodzaju nie mogą być podnoszone w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Z tego też powodu te zarzuty należy uznać za nietrafne.
Z kolei zarzuty naruszenia art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 i art. 30 rozporządzenia Rady (UE) nr 73/2009 są niezasadne, bo formalnie wadliwe. W obu przypadkach spółka podnosi naruszenie przepisów procesowych, bo wiąże wadę stosowania kwestionowanych norm z wadliwą oceną stanu faktycznego, która polegała na przyjęciu przez Sąd I instancji, że dokonane w sprawie ustalenia faktyczne dawały podstawę do przyjęcia sztucznie stworzonych warunków w celu pobierania zwiększonych dopłat za 2013 r. Sąd II instancji przypomina, że naruszenie prawa materialnego w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu prawa.
Zatem strona powinna wykazywać w tej podstawie błąd wykładni lub niewłaściwe zastosowanie przepisów, a nie wadliwą ocenę ze względu na ich treść. Z tych powodów te zarzuty należało także uznać za niezasadne.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępnie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.