Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Ol 190/15 oddalił skargi J. K. na decyzje Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] oraz z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na lata 2011 i 2012 po wznowieniu postępowania.
J. K. (dalej: skarżąca) wniosła skargę kasacyjną od opisanego na wstępie wyroku WSA, w której domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Jednocześnie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania wskazanych wyżej decyzji Dyrektora [...] OR ARiMR w O. z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz poprzedzających je decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. z dnia [...] września 2014 r., którymi uchylono decyzje ostateczne w sprawie przyznania J. K. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na lata 2011 i 2012 oraz odmówiono przyznania jednolitej płatności obszarowej (JPO), a także nałożono sankcje finansowe w wysokości odpowiednio 6 402,24 zł za 2011 r. oraz 8 023,38 zł za 2012 r.
W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że nałożone na nią sankcje finansowe mają być potrącane z przyznanej płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono nieprawidłowości. Zdaniem skarżącej, przez wykonanie decyzji we wskazanej części zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody, polegającej na pozbawieniu środków przeznaczonych na prowadzenie gospodarstwa rolnego w latach, w których skarżąca będzie uprawniona do uzyskania płatności. Wykonanie decyzji w tym zakresie pozbawi skarżącą środków pieniężnych na zaspokojenie potrzeb, na które środki te zostały przyznane.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
W treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) dalej p.p.s.a., ustawodawca przewidział, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien zbadać czy zaistniały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie wnioskującej o ochronę tymczasową w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z dnia 16 kwietnia 2007 r. o sygn. akt I GPS 1/07 (publ. ONSAiWSA 2007, nr 4, poz.
77) w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Z uwagi na to wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sformułowany w skardze kasacyjnej mógł zostać rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W ocenie Sądu kasacyjnego, w przedmiotowym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Strona uzasadniła wniosek tylko tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi ją środków przeznaczonych na prowadzenie gospodarstwa rolnego w latach, w których skarżąca będzie uprawniona do uzyskania płatności, gdyż jak wynika z treści decyzji, nałożone na nią sankcje finansowe mają być potrącane z przyznanej płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono nieprawidłowości.
Podniesione okoliczności nie uzasadniają spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż w oparciu o nie, Sąd nie jest w stanie ocenić, czy wykonanie zaskarżonych decyzji spowoduje dla strony trudne do odwrócenia skutki materialne, ekonomiczne lub znacząco pogorszy jej sytuację bytową lub w inny sposób wyrządzi jej szkodę. Sama możliwość pomniejszenia ewentualnych płatności, o które strona może wnioskować w kolejnych latach, nie stanowi o zubożeniu lub narażeniu na zubożenie gospodarstwa rolnego prowadzonego przez skarżącą. Strona nie wskazała poza tym innych konkretnych, zindywidualizowanych okoliczności uzasadniających wydanie orzeczenia o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji.
Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.