Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 30 października 2007 r. sygn. akt II SA/Ol 824/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. oddalił skargę A. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Z. P.-H. "M." I. – E. z siedzibą w O., na decyzję Dyrektora Izby Celnej w O. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w O. z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. uznał za miarodajny następujący stan faktyczny sprawy:
Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. Naczelnik Urzędu Celnego w O. nałożył na A. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Z. P. - H. "M." I. – E. z siedzibą w O., karę pieniężną w kwocie 600 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu [...] grudnia 2006 r. na przejściu granicznym w B. przeprowadzono kontrolę masy całkowitej, nacisków na osie oraz wymiarów zewnętrznych pojazdu wyjeżdżającego z P. o nr rej. [...], w wyniku której stwierdzono przekroczenie nacisku na oś napędową, co udokumentowane zostało protokołem ważenia nr [...], stanowiącym integralną część decyzji. Zgodnie z art. 61 ust. 11 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (j.t.: Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) przejazd pojazdu o masie, naciskach osi lub wymiarach pojazdu z ładunkiem lub bez ładunku większej od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi, jest możliwy tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.
Wobec faktu, że przejazd kontrolowanym pojazdem odbywał się bez wymaganego zezwolenia, wymierzono karę pieniężną zgodnie z art. 13 g ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t.: Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.).
Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Dyrektor Izby Celnej w O. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając decyzję organ II instancji wskazał, że pomiar nacisków osi i masy całkowitej pojazdu odbył się przy użyciu wagi dynamicznej, która spełniała wymogi techniczne na dzień przeprowadzenia badania, tj. posiadała ważne świadectwo legalizacji wydane przez Urząd Miar w K. nr [...] z dnia [...] marca 2006 r. oraz jest przystosowana do ważenia pojazdów bez względu na rodzaj przewożonego towaru. Dla zapewnienia prawidłowego wjazdu na urządzenie pomiarowe zamontowane są specjalne oznaczenia wskazujące sposób wykonania czynności przejazdu. W przypadku nieprawidłowego przejazdu przez punkt kontrolny, komputer sygnalizuje tę nieprawidłowość, przerywając proces ważenia oraz komunikuje o konieczności ponownego przejazdu przez wagę. Jak wynika z wydruku komputerowego protokołu nr [...] z kontroli pojazdu kierowca biorący udział w procesie ważenia w uwagach zgłosił, że pojazd ważony był trzykrotnie i występowała różnica wagi na osiach, co oznacza, że każde ważenie wykazało nieprawidłowość.
Organ wskazał, że pismem z dnia [...] marca 2007 r. przedsiębiorstwo "E. W. P." w G., będące przedstawicielem producenta wagi, wyjaśniło, że przy przejeździe z jednostajną prędkością do 5 km/h przez wagę, waga powinna wskazywać prawidłowe obciążenia na osiach. Jeżeli nie ma miejsca hamowanie lub przyspieszanie pojazdu ważenie powinno przebiegać bez zakłóceń, ale przy gwałtownych ruchach zwierząt, w czasie gdy koła samochodu znajdują się na pomoście wagi, może wystąpić przerwanie ważenia i konieczność jego powtórzenia. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że zaistnienie podstawy do nałożenia kary pieniężnej nie jest uzależnione od rodzaju przewożonego ładunku lub środka przewozowego. Okoliczność przewozu żywych zwierząt, w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie może powodować wyłączenia z przestrzegania masy całkowitej pojazdu oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogę.
Oddalając skargę na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wskazał, że wielkość dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu z ładunkiem regulują przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia dopuszczalna masa całkowita pojazdu w przypadku zespołu pojazdów mających 5 lub 6 osi nie może przekraczać 40 ton. Dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy może wynosić 42 tony, ale tylko w przypadku gdy były one zarejestrowane po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. (§ 57 ust. 3 cytowanego rozporządzenia). Sytuacja taka nie miała jednak miejsca w rozpatrywanym przypadku.
Z treści protokołu kontroli wynika, że w dniu [...] grudnia 2006 r. na przejściu granicznym w B. funkcjonariusz celny przeprowadził kontrolę zespołu pojazdów wyjeżdżającego z terytorium P., tj. dwuosiowego pojazdu samochodowego wraz z trzyosiową przyczepą. W wyniku ważenia ustalono, że nacisk poszczególnych osi na drogę wyniósł kolejno: 7,01 t, 11,96 t, 7,15 t, 7,20 t, oraz 7,11 t, W związku z tym stwierdzono przekroczenie nacisku drugiej osi napędowej o 0,46 t i z tego tytułu nałożył karę w wysokości 120 zł. Według Sądu I instancji, mimo sporu co do rodzaju użytej wagi, w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że przekroczono nacisk drugiej osi napędowej o 0,46 t. Okoliczności tej zdawał się nie kwestionować skarżący, który sam przedłożył świadectwo ważenia na terytorium R., z którego wynika, że waga pojazdu wynosiła więcej niż 40 ton. Przedmiotowy pojazd był zatem pojazdem nienormatywnym i zgodnie z art. 61 ust. 11 Prawa o ruchu drogowym jego przejazd był dozwolony wyłącznie pod warunkiem uzyskania zezwolenia, którego skarżący nie posiadał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. zaakcentował, że głównym zarzutem podnoszonym przez skarżącego był fakt ważenia pojazdu przewożącego żywe zwierzęta na wadze, która - w ocenie strony - nie zapewniała prawidłowego wyniku ważenia. Zdaniem strony skarżącej, pojazd przewożący ruchomy ładunek powinien być ważony wyłącznie przy zastosowaniu wagi stacjonarnej, na której zważony zostałby cały zestaw pojazdów. Z tego względu organy administracji publicznej powinny przeprowadzić dowód z opinii biegłego, który jednoznacznie rozstrzygnąłby jakiego rodzaju wagi powinny być używane przy ważeniu pojazdów z ładunkiem ruchomym.
Odnosząc się do powyższego zarzutu Sąd I instancji zauważył, że nie znajduje on oparcia w przepisach prawa. W art. 61 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, stanowiącym, iż ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy, ustawodawca używa wyrażenia "ładunek", w żadnej jednostce redakcyjnej nie różnicując rodzaju ładunku. W ust. 3 tego artykułu natomiast nakłada na przewoźnika obowiązek takiego umieszczenia ładunku, aby był zabezpieczony przed zmianą położenia. Jeśli więc skarżący powołuje się na przemieszczanie się żywego ładunku na pojeździe, to oznacza, że nie dopełnił obowiązku określonego w omawianym przepisie i ponosi konsekwencje z tego wynikające.
Sąd I instancji zwrócił uwagę na fakt, że ustawodawca w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 35, poz. 316) nie unormował odrębnie wymogów dla wag w zależności od rodzaju przewożonego ładunku. Oznacza to, że pojazd z każdym ładunkiem można ważyć na każdej wadze, pod warunkiem, że będzie ona posiadała świadectwo legalizacji. W przedmiotowej sprawie z protokołu z kontroli wynika, że pomiaru nacisków osi i masy całkowitej pojazdu skarżącego dokonano stacjonarną wagą, która posiadała ważną legalizację właściwego urzędu miar. Omawiane rozporządzenie w ogóle nie przewiduje rodzaju wagi, na którą powołuje się skarżący, określa ono jedynie w § 1 dwie metody ważenia: statyczną i dynamiczną, nie przypisując ich do ważenia określonych rodzajów ładunków. Stąd wniosek, że prawodawca dopuszcza ważenie (statyczne lub dynamiczne) wszelkiego rodzaju ładunków na wagach stacjonarnych i przenośnych.
Sąd I instancji wskazał, że kara za przekroczenie masy całkowitej została nałożona w prawidłowej wysokości, jednakże decyzje organów obu instancji zawierają uchybienia formalne. Naruszenia te pozostają jednak bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wskazał, że żadne przepisy ustawy o drogach publicznych ani też przepisy metrologiczne nie obligują organów administracji publicznej do stosowania określonego rodzaju wagi w zależności od rodzaju przewożonego ładunku. W związku z tym nie mogło także dojść do naruszenia art. 136 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 w zw. z art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako k.p.a., poprzez zaniechanie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność zasadności i właściwości zastosowania wagi dynamicznej do ważenia pojazdu wraz z żywcem.
Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu l instancji wydane zostały z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów, które miało istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Ponadto wydane zostały z naruszeniem art. 107 § 1 i 3 k.p.a., nie odpowiadają bowiem wymogom formalnym. Po pierwsze, w sposób niepełny powołano podstawę prawną wydania decyzji. Po drugie uzasadnienia decyzji, wbrew wymogom art. 107 § 3 k.p.a., w ogóle nie wyjaśniają na jakiej podstawie organy ustaliły wysokość kary. Z wydanych w sprawie decyzji można się właściwie jedynie domyślać dlaczego rozstrzygnięcie jest danej treści.
Mimo stwierdzonych uchybień, Sąd I instancji będąc związany zakazem orzekania na niekorzyść skarżącego, stosownie do art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., nie mógł wzruszyć zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji.
A. K. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:
- 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia w toku postępowania administracyjnego przez Dyrektora Izby Celnej w O. szeregu przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 75 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 84 § 1 w zw. z art. 136 k.p.a., wskutek zaniechania dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność zasadności i właściwości zastosowania wagi dynamicznej do ważenia pojazdu wraz z przyczepą załadowaną żywym towarem, co skutkowało dowolnym przyjęciem, że wynik pomiaru wagi dynamicznej oddaje rzeczywisty nacisk poszczególnych osi pojazdu na drogę, podczas gdy prawidłowo wykonany pomiar powinien być dokonany przy użyciu wagi statycznej, przy zastosowaniu której można byłoby uniknąć zjawiska tzw. "podwójnego ważenia", związanego z przemieszczaniem się zwierząt załadowanych na skrzyni ładunkowej pojazdu;
- - art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), powoływanej dalej jako p.u.s.a., w zw. z art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo konieczności przeprowadzenia w toku postępowania administracyjnego dowodu z opinii biegłego i jednoczesne zastąpienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny opinii biegłego, w sprawie wymagającej wiadomości specjalnych, własnymi dowolnymi ustaleniami (co stanowi przekroczenie zakresu kognicji sądu administracyjnego), że podczas badania statycznego nie jest możliwe zbadanie nacisku poszczególnych osi zespołu pojazdów na drogę i przyjęcie, że przeprowadzenie takiego ważenia jest możliwe tylko przy zastosowaniu wagi dynamicznej (podczas gdy w praktyce stosowane jest badanie nacisku osi pojazdu na drogę przy użyciu wagi statycznej);
- - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewskazanie pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia sprawy, tzn. wskazanie jako podstawy rozstrzygnięcia sprawy przepisu § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia bez sprecyzowania, czy podstawą rozstrzygnięcia był § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a), czy też § 3 ust. 1 pkt 2 lit. b) ww. rozporządzenia, co znacznie utrudnia kontrolę kasacyjną wyroku;
- - art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do wniosków i zarzutów skarżącego w przedmiocie konieczności przeprowadzenia w toku postępowania administracyjnego dowodu z opinii biegłego na okoliczność zasadności i właściwości zastosowania wagi dynamicznej do ważenia pojazdu wraz z przyczepą załadowaną żywym towarem, jak również brak wykazania, czy w świetle art. 78 § 2 w zw. z art. 136 k.p.a. odmowa przeprowadzenia przez Dyrektora Izby Celnej w O. tego dowodu była zgodna z prawem;
- 2. prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia przez jego niewłaściwe zastosowanie, które polegało na przyjęciu, że ww. przepis rozporządzenia określa masę dopuszczalną zespołu pojazdów skarżącego A. K., podczas gdy - zgodnie z prawidłowymi ustaleniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - przedmiotem kontroli na przejściu granicznym w B. był trzyosiowy pojazd samochodowy marki [...] wraz z trzyosiową przyczepą, zaś § 3 ust. 1 pkt 2 w/w rozporządzenia określa dopuszczalną masę całkowitą dla dwuosiowego pojazdu samochodowego i trzyosiowej przyczepy (§ 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz dla trzyosiowego pojazdu samochodowego i dwuosiowej przyczepy (§ 3 ust. 1 pkt 2 lit. b), a tym samym przepis ten nie znajduje zastosowania dla określenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów należących do skarżącego, a kontrolowanych na przejściu granicznym w B. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że A. K. wnioskował o powołanie biegłego na okoliczność zasadności i właściwości zastosowania wagi dynamicznej do ważenia pojazdu wraz z przyczepą załadowaną żywym towarem. Nieuwzględnienie powyższego wniosku przez Dyrektora Izby Celnej w O. stanowiło rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 i 2 k.p.a., art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 136 k.p.a. Zdaniem kasatora, Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. błędnie uznał, iż przeszkodę rozpoznania wniosku skarżącego o powołanie biegłego stanowiła okoliczność, że zastosowana w przedmiotowej sprawie waga statyczna spełniała wymagania co do ważności świadectwa legalizacyjnego, albowiem strona skarżąca nie kwestionowała legalności używanej wagi, a jedynie jej rodzaj. W tej sytuacji bez znaczenia była okoliczność, czy waga posiadała ważne świadectwo legalizacyjne.
Skarżący podniósł ponadto, że Dyrektor Izby Celnej w O. naruszył wewnętrzne przepisy regulujące postępowanie podczas kontroli parametrów pojazdów poruszających się po drogach publicznych - tzw. instrukcja ważenia. Zgodnie z tą instrukcją od wskazań wagi dotyczących nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej pojazdu odejmuje się następujące wartości: a) 200 kg dla jednej osi pojazdu oraz 200 kg x liczba osi dla rzeczywistej masy pojazdu, b) 2% wartości wskazanej przez wagę i pomniejszonej o dopuszczalne błędy występujące w czasie ważenia. Powyższe obliczenia wynikają z faktu, że pojazd skarżącego miał w sumie sześć osi, co zwiększa dopuszczalne normy nacisku osi na drogę, jak i dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, proporcjonalnie do liczby posiadanych przez pojazd osi.
Zdaniem skarżącego analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd nie dokonał szczegółowej oceny legalności postępowania Dyrektora Izby Celnej w O., ale ograniczył się jedynie do kwestionowania zarzutów skargi. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd w każdym przypadku winien dokonać oceny, czy postępowanie organu administracji publicznej nie naruszyło ogólnych zasad postępowania administracyjnego.
W nawiązaniu do zarzutu naruszenia § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, autor skargi kasacyjnej wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. niesłusznie zastosował ten przepis do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu kontroli wynika, że przedmiotem kontroli był zespół pojazdów o łącznej liczbie sześciu osi (trzyosiowy pojazd i trzyosiowa przyczepa). Z literalnego brzmienia § 3 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia wynika, że określa on dopuszczalną masę całkowitą zespołu pojazdów mających 5 lub 6 osi, a konkretnie: dla dwuosiowego pojazdu samochodowego i trzyosiowej przyczepy (§ 3 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz dla trzyosiowego pojazdu samochodowego i dwuosiowej przyczepy (§ 3 ust. 1 pkt 2 lit. b), dlatego też powołany przepis nie mógł w przedmiotowej sprawie znaleźć zastosowania dla określenia dopuszczalnej masy całkowitej trzyosiowego pojazdu i trzyosiowej przyczepy.
Niezależnie od powyższego kasator wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie sprecyzował podstawy prawnej rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie i poprzestał jedynie na wskazaniu § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, bez określenia, czy za podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie przyjął § 3 ust. 1 pkt 2 lit. a, czy też lit. b w/w rozporządzenia. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, brak wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia znacznie utrudnia jego kontrolę kasacyjną, jak również czyni rozstrzygnięcie w sprawie niezrozumiałym.
Dyrektor Izby Celnej w O. złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od skarżącego A. K. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, bowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
W sprawie niniejszej nie występują przesłanki nieważności z art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela zarzutów i twierdzeń strony skarżącej o naruszeniu w zaskarżonym wyroku przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
W rozpatrywanej sprawie decyzje obu instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, co dostrzegł Wojewódzki Sad Administracyjny w O. Sąd ten zobowiązany był jednak do oddalenia skargi na mocy art. 134 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego. Uchylenie zaskarżonej decyzji, czego domagał się skarżący, spowodowałoby konieczność ponownego rozpoznania sprawy zgodnie z ustaleniami Sądu I instancji. Konsekwencją tego byłoby rozstrzygnięcie sprawy mniej korzystne dla skarżącego.
Zarówno sposób ważenia pojazdu, jak i użyte do tego celu urządzenie pomiarowe nie mogą być skutecznie kwestionowane przez skarżącego, gdyż organ orzekający a także Sąd I instancji w sposób szczegółowy ustosunkowały się do podnoszonych zarzutów, a przede wszystkim wykluczyły błąd w pomiarach z uwagi na kilkakrotne ważenie przy pomocy urządzenia posiadającego legalizację Urzędu Miar w K. Nr [...] z dnia 2006.03.[...] (wagi stacjonarnej).
Niewątpliwie nastąpiło przekroczenie dopuszczalnego nacisku osi w przedmiotowym pojeździe stwierdzone podczas kontroli w dniu [...] grudnia 2006 r. w takiej wielkości, jak to wykazano w protokole.
Podkreślenie skarżącego, że specyficzny ładunek jakim był inwentarz żywy mógł zakłócić prawidłowość ważenia z powodu możliwości przemieszczenia się na pojeździe i przyczepie, nie może stanowić argumentu podważającego wiarygodność ważenia, gdyż każdy ładunek musi być zabezpieczony przed przemieszczaniem.
Jeżeli chodzi natomiast o rodzaj urządzenia pomiarowego użytego do ważenia pojazdu i jego wpływ na wynik ważenia, to przede wszystkim Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że jeżeli użyta do ważenia waga posiada ważne świadectwo legalizacyjne, używana jest zgodnie z instrukcją obsługi i brak jest ograniczeń co do rodzaju ważonych ładunków, to nie ma podstaw do kwestionowania wyników tego ważenia.
Zasadnie Sąd I instancji uznał, że organ wywiązał się w pełni z obowiązku rzetelnego przeprowadzenia postępowania dowodowego i dysponował materiałem dowodowym, który został wszechstronnie oceniony zgodnie z wymogami kodeksu postępowania administracyjnego i nie zachodziła potrzeba jego uzupełnienia chociażby przez opinię biegłego, jak to sugerował skarżący.
W kwestii użycia odpowiednich urządzeń pomiarowych (waga stacjonarna czy też dynamiczna) czy też sposobu ważenia metodą statyczną, czy też dynamiczną, argumentacja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest w pełni przekonująca. Prawidłowe jest stwierdzenie WSA, że z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lutego 2004 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym winny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu (Dz. U. Nr 35, poz. 316) nie wynika, że charakterystyka metrologiczna wagi winna być zależna od rodzaju przewożonego ładunku; w cyt. przepisach nie ma odrębnych wymogów dla wag w zależności od rodzaju przewożonego ładunku.
Jeszcze raz należy podkreślić, że zgodnie z obowiązującymi przepisami pojazd z każdym ładunkiem można ważyć na każdej wadze pod warunkiem, że będzie posiadała świadectwo legalizacji i do rozstrzygnięcia tej kwestii nie jest potrzebny biegły.
Nie jest zasadny również ostatni zarzut skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a mianowicie naruszenie prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) przez niewłaściwe jego zastosowanie, ponieważ zarzut ten ze względu na niestwierdzenie przekroczenia masy całkowitej pojazdu, nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy.
Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i dlatego orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a.
Orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia przepis art. 204 pkt 1 p.p.s.a.