Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 26 września 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1237/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Z. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
Sąd I instancji przedstawiając w uzasadnieniu orzeczenia stan sprawy podał, że w dniu 1 lipca 2005 r. funkcjonariusz Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadził na pętli autobusowej w miejscowości B. kontrolę autobusu marki Volkswagen o nr rej. [...] należącego do O. Korporacji sp. z o. o. z siedzibą w O. Pojazdem kierował Z. P., który do kontroli okazał zezwolenie nr 54 na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym osób, wystawione na O. Korporację Sp. z o. o. wraz ze skoordynowanym Rozkładem Jazdy Linii [...] ważnym do dnia 19 września 2008 r. oraz paragony z kasy fiskalnej, a także wypis nr 7 z licencji nr 3212, ważnej do dnia 12 kwietnia 2017 r. wystawiony na O. Korporację sp. z o. o. Na podstawie okazanych paragonów z kasy fiskalnej funkcjonariusz Inspekcji Transportu Drogowego przyjął, że wykonującym przewóz i pobierającym za ten przewóz opłatę był Z. P., który w trakcie kontroli nie okazał wystawionej na siebie licencji lub wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.
W trakcie kontroli został sporządzony protokół z przesłuchania Z. P., w którym tenże oświadczył, że posiada własną działalność gospodarczą, w ramach której pobiera należności za przejazd i rozlicza się z nich z urzędem skarbowym. Ponadto wyjaśnił, że nie posiada licencji, a jedynie używa licencji i zezwolenia użyczonych mu przez spółkę O. Korporacja.
Mając na uwadze powyższe, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie zebranego materiału dowodowego stwierdził naruszenie przez kontrolowanego przepisu art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088), zwanej dalej: ustawą o transporcie drogowym, w konsekwencji czego decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. orzekł o nałożeniu na Z. P., stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 1.1.1. załącznika do ww. ustawy, kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł za podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję [...]ego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego stwierdzając, że z zebranego w przeprowadzonym postępowaniu materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż odwołujący się we własnym imieniu prowadził działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych, nie posiadając jednocześnie wymaganej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Główny Inspektor Transportu Drogowego w uzasadnieniu decyzji stwierdził również, że Z. P., oprócz braku wymaganej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób - za co został ukarany karą pieniężną, nie posiadał także zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym osób na linii komunikacyjnej O.-B. Organ odwoławczy nie mógł jednak nałożyć kary za powyższe przewinienie z uwagi, jak wyjaśnił, na obowiązujący go w rozpoznawanej sprawie zakaz reformationis in peius.
Z. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na powyższą decyzję, w której zarzucił Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego przyjęcie nieprawidłowych ustaleń odnośnie tego, iż był on podmiotem prowadzącym działalność w zakresie transportu drogowego. Zdaniem skarżącego, wpis do ewidencji działalności gospodarczej jest dowodem na to, że strona od początku współpracy z O. Korporacją Sp. z o. o. zamierzała świadczyć jedynie usługę pracy kierowcy, a nie wykonywać transport drogowy. Z. P. zarzucił również orzekającemu w sprawie organowi, że w ogóle nie dokonał oceny poszczególnych zapisów umowy o współpracy i podziale wpływów zawartej pomiędzy nim, a O. Korporacją.
Oddalając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że w jego ocenie, ani zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r., ani utrzymana nią w mocy wcześniejsza decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nie zostały wydane z naruszeniem prawa, albowiem w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organy administracji obu instancji poczyniły prawidłowe ustalenia, iż skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej wykonywał w dniu 1 lipca 2005 r. przewóz regularny osób na linii Dworzec PKS O. – B., nie posiadając wymaganej przepisami prawa licencji na wykonywanie transportu drogowego osób.
W ocenie Sądu, twierdzenia skarżącego, że świadczył usługi wspierające dla transportu, polegające na prowadzeniu pojazdów i sprzedaży biletów, nie znajdowały uzasadnienia w prawidłowo ustalonym przez organy stanie faktycznym sprawy w świetle obowiązujących przepisów prawa. Podstawowym dowodem była w tym przypadku umowa o współpracy i podziale wpływów z dnia 15 czerwca 2002 r., zawarta pomiędzy skarżącym a O. Korporacją Sp. z o. o., której analiza pozwalała na wyprowadzenie wniosku, iż O. Korporacja udostępniała skarżącemu autobus marki Ford Transit, którym skarżący wykonywał we własnym imieniu przewozy regularne osób, posługując się użyczonymi mu przez Korporację licencją i zezwoleniem.
Skarżący przesłuchany w toku postępowania administracyjnego zeznał, iż bilety sprzedawał pasażerom w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, pobierając od pasażerów opłatę za usługę przewozową i wydając w zamian wystawiony przez siebie bilet (na biletach widniała nazwa i siedziba przedsiębiorcy). Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 ze zm.) umowa przewozu zawierana była zatem z przewoźnikiem, czyli skarżącym.
Ponadto Sąd zauważył, że w umowie o współpracy i podziale wpływów nie było żadnego zapisu wskazującego na to, że w stosunku do pasażerów to O. Korporacja była przewoźnikiem oraz, że to na niej spoczywała odpowiedzialność z tytułu nienależytego wykonania umowy przewozu. Środki pieniężne ze sprzedaży biletów stanowiły dochód skarżącego, natomiast spółce O. Korporacja skarżący wypłacał ryczałt miesięczny w postaci określonej kwoty pieniężnej.
W ocenie Sądu, treść umowy, a także ustalony w niej sposób rozliczeń między skarżącym a O. Korporacją Sp. z o. o. nie dawały wobec powyższego podstaw do przyjęcia, iż w ramach tej umowy skarżący świadczył jedynie usługę kierowania pojazdem. Na zmianę oceny stosunku prawnego łączącego skarżącego z O. Korporacją Sp. z o. o. nie mógł mieć także wpływu fakt, że w przypadku pasażerów uprawnionych do przejazdów ulgowych sposób rozliczeń był inny, gdyż skarżący nie pobierał opłaty bezpośrednio od pasażera i nie wydawał mu biletu. Zgodnie bowiem z przepisem art. 16 Prawa przewozowego umowę przewozu można zawrzeć także przez spełnienie innych określonych przez przewoźnika warunków dostępu do środka transportowego, w rozpoznawanej sprawie było to okazanie biletu ulgowego.
Sąd I instancji stwierdził również, że treść zaświadczenia o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej tj. wykonywanie działalności wspierającej dla transportu, nie przesądzała o tym, że skarżący wykonywał jedynie usługę kierowania pojazdu, albowiem, jak trafnie wskazał organ, wpis do ewidencji ma charakter jedynie deklaratoryjny, natomiast ocenie organu podlegał określony stan faktyczny stwierdzony w czasie kontroli.
W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Z. P. zaskarżył w całości powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił:
- 1) naruszenie przepisów prawa materialnego:
- - art. 5 ust. 1 w związku z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz lp. 1.1.1 załącznika do ww. ustawy, poprzez ich zastosowanie,
- - art. 87 ust. 1 i 3 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie,
- - art. 16 ustawy - Prawo przewozowe, poprzez jego błędne zastosowanie,
- 2) naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie w związku z naruszeniem przez organy administracyjne art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: k.p.a.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Z. P. podał, że organy administracyjne dokonały wybiórczej i dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, czym naruszyły obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz uwzględniania słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.), wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 k.p.a.) oraz swobodnej a nie dowolnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Winno to skutkować uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.) Oceniając umowę o współpracy organy administracyjne uwzględniały jedynie zapisy wskazujące - ich zdaniem - na wykonywanie przez stronę skarżącą transportu drogowego. Nie zwróciły uwagi na inne zapisy, które świadczyły o czymś zupełnie przeciwnym. Przede wszystkim, zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, organy administracyjne pominęły w ocenie kluczowe regulacje § 1 i 2 umowy o współpracy, zgodnie z którymi to O. Korporacja sp. z o.o. była spółką świadczącą posiadanym taborem autobusowym usługi przewozów pasażerskich, a kierowca świadczył jedynie usługi zgodnie z przedmiotem swojej działalności gospodarczej, określonym we wpisie do ewidencji działalności (usługi wspierające dla transportu).
Główny Inspektor Transportu Drogowego bezzasadnie uznał, iż wpis do ewidencji działalności gospodarczej miał w niniejszej sprawie jedynie znaczenie deklaratoryjne, gdy tymczasem, powołanie się przez strony umowy na wpis do ewidencji działalności gospodarczej było w tej sprawie kluczowe dla określenia samego przedmiotu umowy oraz pozycji i zakresu obowiązków strony skarżącej. Ponadto, zdaniem skarżącego, organy administracyjne nie wzięły pod uwagę faktu, iż obowiązki strony określone w § 3 ust. 2 umowy były typowymi obowiązkami kierowcy każdego przedsiębiorstwa transportowego, niezależnie od sposobu zatrudnienia. Przedmiotem umowy było jedynie udostępnienie stronie skarżącej pojazdu, tak jak uznały to organy administracyjne i Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wskazywanie w umowie na przedmiot wykonywanej przez stronę skarżącą działalności gospodarczej (a tym bardziej działalności O. Korporacji sp. z o.o., polegającej na świadczeniu usług przewozów pasażerskich a nie wynajmu pojazdów) oraz określenie obowiązków strony skarżącej odpowiadające obowiązkom kierowcy przedsiębiorstwa komunikacyjnego (§ 1, 2 i 3 ust. 2), byłoby całkowicie zbędne.
Także regulacje umowy dotyczące rozliczeń finansowych (§ 5 umowy) nie pozwalały na stwierdzenie, iż to strona wykonywała transport drogowy. Określenie wynagrodzenia kierowcy jako sumy wpływów od pasażerów pomniejszonej o ryczałt przypadający O. Korporacji sp. z o.o. (§ 5 umowy) nie naruszało przepisów prawa i było przy tym zgodne z zasadą swobody umów.
Skarżący wskazał, że wszelkie obowiązki organizacyjne, z którymi wiązało się wykonywanie transportu drogowego, ciążyły na O. Korporacji sp. z o.o., a do obowiązków strony skarżącej należało jedynie świadczenie usług kierowcy i innych enumeratywnie wyliczonych czynności związanych z powierzonym pojazdem oraz sprzedaż biletów. O. Korporacja sp. z o.o. pozostawała zatem właścicielem autobusów, na których widniało jej logo. Przedsiębiorca ten ubezpieczał również pojazdy i organizował wszelkie czynności związane z ich utrzymaniem w należytym stanie (serwisowanie, parking, mycie). O. Korporacja sp. z o.o. uzyskiwała zarówno licencję na wykonywanie transportu drogowego, jak i zezwolenia na poszczególne trasy. To ona organizowała przewóz, uzyskując prawo do korzystania z przystanków, opracowując i uzgadniając rozkłady jazdy i w stosunku do osób trzecich występując jako przewoźnik.
Zdaniem skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oceniając, jakie znaczenie dla stosunku prawnego łączącego stronę skarżącą z O. Korporacją sp. z o.o. ma stosowanie biletów ulgowych O. Korporacji sp. z o.o., dokonał również błędnego zastosowania przepisu art. 16 ustawy - Prawo przewozowe. Przedstawiany przez pasażera bilet ulgowy był bezspornie biletem O. Korporacji sp. z o.o. a nie strony skarżącej. Nie można zatem było zasadnie twierdzić, powołując się na art. 16 Prawa przewozowego, iż pasażer zawarł umowę przewozu ze stroną skarżącą, okazując bilet ulgowy O. Korporacji sp. z o.o.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego-wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Oparcie skargi kasacyjnej na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w treści art. 174 p.p.s.a. stwarza sytuację, w której należy w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego.
W rozpatrywanej sprawie strona składająca skargę kasacyjną formułuje zarzut naruszenia przepisów postępowania w ten sposób, że wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez niezastosowanie tej normy prawnej w sytuacji, gdy organy administracji publicznej dopuściły się naruszenia w toku postępowania administracyjnego przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że autor skargi dokonuje odmiennej oceny dowodów zgromadzonych w aktach sprawy i wyprowadza z nich własne wnioski odnoszące się do stanu faktycznego sprawy. W tym miejscu należy przypomnieć, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. ocenił zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, rozważył te zarzuty, dochodząc do przekonania, że materiał dowodowy jest kompletny, dokonana przez organ ocena tych materiałów dowodowych nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów, oraz że organy zasadnie uznały, iż ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie normy art. 5 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.).
Biorąc pod uwagę zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie sposób uznać, aby stanowisko Sądu I instancji dotknięte było wadliwością skutkującą uznaniem za zasadny, zgłoszonego przez kasatora zarzutu naruszenia przepisów postępowania. W szczególności podkreślenia wymaga to, że Sąd I instancji trafnie ocenił ustalenia dokonane przez organy administracji publicznej odnoszące się do treści umowy z 15 czerwca 2002 r. Zarówno organy administracji publicznej, jak i Sąd I instancji nie kwestionowały uprawnień O. Korporacji Spółki z o.o. do wykonywania transportu drogowego, w tym do wykonywania regularnego przewozu osób. Jednak przy uwzględnieniu okoliczności tej konkretnej sprawy, odnoszącej się do wykonywania transportu drogowego przez Z. P., zasadnie ustalono, iż strona składająca skargę kasacyjną wykonywała transport drogowy osób bez wymaganej licencji. Dokonując tych ustaleń, jak trafnie to przyjął Sąd I instancji, organy administracji publicznej zebrały i dokonały oceny całego materiału dowodowego koniecznego do rozstrzygnięcia tej sprawy administracyjnej.
Należy podkreślić, że zarzut naruszenia prawa materialnego w istocie sprowadza się do zarzutu niewłaściwego zastosowania normy art. 5 ust. 1 w związku z art. 92 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a więc wskazuje na błąd w subsumcji twierdząc, iż ustalony stan faktyczny nie odpowiada hipotezie wskazanych wyżej norm prawnych i w stosunku do tegoż stanu faktycznego winien znaleźć zastosowanie przepis art. 87 ust. 1 i ust. 3 ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego należy w pierwszej kolejności przypomnieć, iż stosownie do treści art. 4 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, pod pojęciem krajowy transport drogowy należy rozumieć podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie (między innymi) przewozu osób pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Jednocześnie przepis art. 4 pkt 3 ustawy wskazuje, że na pojęcie transportu drogowego składa się krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, jak również pojęcie to obejmuje swym zakresem stany faktyczne, o których mowa w podpunktach a i b tegoż przepisu prawa. Natomiast z treści art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym wynika jednoznacznie, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Oznacza to, że podmiot, który podejmuje i wykonuje działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób, wykonuje transport drogowy osób, a tego typu działalność wymaga posiadania licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy w sytuacji, gdy transport drogowy polega na wykonywaniu przewozów regularnych. W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną pozostawało zagadnienie dotyczące tego jaki podmiot wykonywał transport drogowy osób, a w szczególności czy tym podmiotem był Z. P. Uwzględniając to, że zarzut naruszenia przepisów postępowania okazał się bezzasadny stwierdzić należy, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, iż to właśnie Z. P. wykonywał transport drogowy osób.
Dochodząc do takich wniosków, przy uwzględnieniu treści umowy z dnia 15 czerwca 2002 r., Sąd I instancji w istocie stwierdził, że wskazana umowa nie jest umową wskazującą na zatrudnienie Z. P. na podstawie stosunku pracy, o jakim mowa w art. 22 § 1 ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.). W szczególności z akt sprawy nie wynika, aby skarżący zobowiązał się do wykonywania pracy na rzecz jakiegokolwiek pracodawcy pod jego kierownictwem. Strony umowy same określiły siebie jako współpracowników, podmioty współpracujące ze sobą, ale jak to trafnie ustalono, prowadzące odrębną działalność gospodarczą. Faktycznie Z. P. wykonywał transport drogowy osób, potwierdzając tę czynność wystawianiem biletów z kasy fiskalnej, z których wynikało jednoznacznie, że to właśnie skarżący, a nie O. Korporacja Spółka z o.o. wykonywał działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób.
Z akt sprawy wynika, że okoliczność tę potwierdził sam skarżący, wskazując, że bilety sprzedawał w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, pobierając od pasażerów opłaty za przewóz i wydając wystawiane przez siebie bilety. Poza sporem pozostaje okoliczność, że Z. P. wykonując transport drogowy osób nie posiadał stosownej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Przy wykonywaniu wyżej opisanych czynności posługiwał się licencją wydaną dla O. Korporacji Spółki z o.o. Zasadnie zatem Sąd I instancji ocenił, iż organy administracji publicznej miały podstawy do zastosowania sankcji, o której mowa w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z treścią punktu lp.I.1.1. załącznika do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Tym samym bezzasadny jest także zarzut dotyczący niezastosowania normy art. 87 ust. 1 i ust. 3 ustawy transporcie drogowym. Powołany wyżej przepis prawa odnosi się do sytuacji, w której kierowca pojazdu samochodowego wykonuje transport drogowy w ramach stosunku pracy łączącego go z przedsiębiorcą lub w ramach innego stosunku prawnego, z którego wynika jednoznacznie, iż świadczy on pracę na rzecz określonego przedsiębiorcy. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Ponadto należy podnieść, iż bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest to, że strona wnosząca skargę kasacyjną posługiwała się wypisem z licencji a nie licencją, bowiem okoliczność ta nie może wskazywać, iż Z. P. wykonywał jedynie obowiązki kierowcy w O. Korporacji Spółce z o.o., a nie był podmiotem wykonującym transport drogowy osób.
Również bez znaczenia dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy pozostaje okoliczność dotycząca zastosowania art. 16 ustawy z 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe, bowiem kwestia posługiwania się przez pasażerów biletami ulgowymi ma znaczenia dla wysokości dochodów uzyskiwanych przez przewoźnika i zależy od uregulowania zasad zwrotu kosztów stosowania ulg pomiędzy przewoźnikiem a podmiotem ustanawiającym ulgowe przejazdy. Regulacja tych stosunków prawnych pozostaje bez wpływu na ocenę poprawności rozstrzygnięcia dokonanego przez Sąd I instancji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).