Uzasadnienie
Wyrokiem z 5 października 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 401/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Z.K> (dalej: skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy (dalej: SKO lub organ odwoławczy) z [..] marca 2017 r. nr [...]. Decyzją tą została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta Miasta Legnicy z [...] stycznia 2017 r. cofająca skarżącemu posiadane przez niego uprawnienie diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowił art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze. zm., dalej: prd). Decyzję podjęto na podstawie ustalenia, że skarżący przeprowadził badanie techniczne pojazdu niezgodnie z obowiązującym sposobem i zakresem wynikającym z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badan technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (Dz. U. z 2015 r., poz. 776).
Prezydent Miasta Legnicy wydał decyzję z [...] stycznia 2017 r. po wcześniejszym trzykrotnym uchylaniu przez SKO poprzednio wydawanych w sprawie decyzji. Przyczyną uchylania były stwierdzane przez SKO uchybienia procesowe. W ostatniej decyzji uchylającej decyzję organu I instancji (decyzji SKO z [..] października 2016 r.) zarzucono organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w związku z nieprzeprowadzeniem dowodu w postaci przesłuchania strony, o co wnioskował pełnomocnik skarżącego i w związku z brakiem ustalenia przyczyn, z powodu których, pomimo tego, że skarżący domagał się przeprowadzenia tego dowodu, nie stawił się przed organem, a także brakiem sporządzenia protokołu z wyjaśnień pełnomocnika strony dotyczących nieobecności skarżącego na przesłuchaniu.
Organ I instancji wyjaśnił, że skarżący aktywnie uczestniczył w prowadzonym postępowaniu administracyjnym i ustosunkował się do stawianych zarzutów. Nie wniósł żadnych zastrzeżeń do protokołu kontroli z dnia [..] listopada 2015 r., składając wyjaśnienia w piśmie z dnia [...] listopada 2015 r. Organ I instancji uznał za nieuzasadniony wniosek o powołanie biegłego. Wskazał też, że skarżący nie stawiał się na kilkakrotne wezwania w celu przesłuchania w charakterze strony, chociaż sam wnioskował o jego przesłuchanie.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji podzieliło jego ustalenia faktyczne i ocenę prawną.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, pełnomocnik skarżącego, wnosząc o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy oraz decyzji organu I instancji, zarzucił jej naruszenie:
- 1) przepisów postępowania a to: art. 7, art. 10, art. 77, art. 78 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2016 poz. 23, dalej: kpa) w związku z niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie, tj. nieprzesłuchanie strony oraz uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się w rozsądnym terminie co do zgromadzonego materiału dowodowego;
- 2) przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP i w związku z art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 prd polegające na uniemożliwieniu skarżącemu wykonywania zawodu diagnosty, podczas gdy brak jest konstytucyjnie określonych przesłanek uzasadniających i umożliwiających takie ograniczenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017 r. poz. 1369 ze zmianami, dalej: ppsa).
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd I instancji zauważył, że w sprawie wydawano kilkakrotnie decyzje ze względu na uchybienia proceduralne zauważane przez SKO. Ostatecznie jednak organ I instancji umożliwił skarżącemu wypowiedzenie się co do postawionych zarzutów odnośnie przeprowadzonego badania, umożliwił też pełnomocnikowi i skarżącemu wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego gwarantując możliwość złożenia wyjaśnień. Skarżący, choć wywodził zarzuty w tym zakresie sam, pomimo dwukrotnego wezwania nie stawił się celem złożenia wyjaśnień, jakich domagał się jego pełnomocnik, nie usprawiedliwiając swej nieobecności żadnymi istotnymi okolicznościami. WSA zauważył, że zarzucając brak możliwości złożenia wyjaśnień przed organem I instancji z uwagi na "niedyspozycję", mógł domagać się złożenia wyjaśnień przed SKO.
Sąd I instancji uznał, że nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Organy sprostały też nałożonemu na nich obowiązkom wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 kpa), co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji. WSA nie dopatrzył się też naruszenia przepisów prawa materialnego.
Skarżący zaskarżył omówiony wyrok skargą kasacyjną w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a nadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art.174 pkt 2 ppsa zarzucił naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 7, 8, 10, 86 kpa polegające na niewyczerpaniu wszelkich środków dowodowych przydatnych do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, w szczególności nieprzesłuchanie strony i uniemożliwienie stronie wypowiedzenie się do co do zebranych dowodów.
Uzasadniając skargę kasacyjną podnosił, że organ I instancji nie sprostał wymogowi prowadzenia postępowania z zachowaniem najwyższej staranności, a organ odwoławczy i Sąd I instancji to zaakceptowały. Przytaczając korespondencję między organem I instancji a skarżącym i jego pełnomocnikiem z okresu od 6 grudnia 2016 r. a 28 grudnia 2016 r. podnosił, że z korespondencji tej wynika, iż nie można było przyjąć, że skarżący i jego pełnomocnik zostali prawidłowo zawiadomieni o terminie czynności, oraz że umożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. W przekonaniu skarżącego, te oczywiste błędy organu I instancji (niezależnie od przyczyn ich powstania) nie powinny zostać usprawiedliwione zarówno przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy, jak i przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Jak zaznaczył autor skargi kasacyjnej trudno czynić skarżącemu zarzut z tego, że rygorystycznie "egzekwował" swoje uprawnienia formalne, skoro spodziewał się negatywnego rozstrzygnięcia. Skarżący na podstawie art. 176 ppsa zrzekł się przeprowadzenia rozprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie wniosło odpowiedzi na skargę kasacyjną, nie wnosiło też o przeprowadzenie rozprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ppsa. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie oparł skargę kasacyjną na jednej tylko podstawie kasacyjnej, tj. naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ppsa). Szczególnie wyraźnego w tej sprawie podkreślenia wymaga obowiązująca w postępowaniu kasacyjnym zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, które polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą kasacyjnie i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Skarga kasacyjna jest profesjonalnym i sformalizowanym środkiem prawnym. Wymogi formalne wskazuje art. 176 § 1 i § 2 ppsa, zatem każda skarga kasacyjna ma je spełniać, bo tylko wtedy daje podstawę do oceny skarżonego wyroku z punktu widzenia zarzutów stawianych przez stronę.
Naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania może stanowić podstawę skutecznej skargi kasacyjnej, o ile naruszenie taki mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei z art. 176 z art. 176 § 1 pkt 2 ppsa wynika, że skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Z zestawienia tych dwóch przepisów wynika, że skarga kasacyjna wskazująca na naruszenie przepisów postępowania powinna nie tylko przytaczać te przepisy. Nie wystarczy też wskazanie, w czym miałoby przejawiać się naruszenie tych przepisów, ale należy też wskazać na czym polega istotność wpływu tych naruszeń na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zarzuca jedynie, że skarżący i jego pełnomocnik nie zostali prawidłowo powiadomienia o terminie czynności (przesłuchania skarżącego), jak też uniemożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego.
Skarżący nie próbuje nawet wskazać, jak te uchybienia miałyby wpływać na wynik sprawy. Już sama ta wadliwość uzasadnienia skargi kasacyjnej czyni ją pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. Można jednak stwierdzić, że zarzuty te są całkowicie nieuzasadnione. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji skarżący był kilkakrotnie wzywany na przesłuchanie, z czego nie skorzystał, nie składał też usprawiedliwionych wniosków o przesuniecie terminu przesłuchania. Składał też niejednokrotnie w toku postępowania swoje pisemne stanowiska. Jak zauważa autor skargi kasacyjnej, skarżący rygorystycznie "egzekwował" swoje uprawnienia formalne, bo spodziewał się negatywnego rozstrzygnięcia.
Mając to wszystko na uwadze na podstawie art. 184 ppsa należało skargę kasacyjną oddalić. Na podstawie art. 182 § 2 ppsa wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym.