Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 5 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. H. M. spółka komandytowa w S. (dalej: Skarżąca), na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji (dalej: MAC) z dnia [...] maja 2013 r., wydaną w przedmiocie opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.
Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynikało, że:
W dniu [..] listopada 2012 r., przeprowadzono kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiowych i telewizyjnych w hotelu - D. H. M. spółka komandytowa z siedzibą w S., w ramach której sporządzono protokół podpisany przez pracownika Skarżącej, A. D. Do protokołu załączono jej oświadczenie, z którego wynikało, iż 39 odbiorników telewizyjnych w kontrolowanym hotelu, było w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było możliwe, z powodu pełnego obłożenia hotelu.
Po wszczęciu postępowania, o którym w dniu [...] grudnia 2012 r. Skarżąca została poinformowana, decyzją z dnia [...] marca 2013 r., Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. ustalił opłatę za używanie trzydziestu dziewięciu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 21.645 zł., bowiem stwierdził, że Skarżąca nie wykonała obowiązku wynikającego z § 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342, dalej rozporządzenie z dnia 25 września 2007r).
Po rozpoznaniu odwołania od ww. decyzji, MAC decyzją z dnia [...] maja 2013 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. 2014 poz. 1204 z późn. zm. dalej u.o.a.), domniemywa się, że osoba która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny, w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Tak więc zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik był używany, a w konsekwencji do uznania, iż posiadacz był obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie.
Organ podkreślił, że zarówno w protokole z kontroli jak i w załączonym oświadczeniu odnotowano, iż Skarżąca była w posiadaniu urządzeń technicznie dostosowanych do odbioru programu. Wskazał, iż ustalenia dotyczące okoliczności posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu opierają się na oświadczeniach wiedzy złożonych przez właścicieli kontrolowanych obiektów lub osób uczestniczących w kontroli, bowiem Poczta Polska S.A. nie jest wyposażona w prawo do żądania dokumentów tożsamości od osób uczestniczących w kontroli ani dokonywania oględzin pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu, czy osoby uczestniczącej w kontroli Natomiast powyższe okoliczności znalazły się w oświadczeniu A. D., pracownika Skarżącej, po konsultacji z dyrektorem hotelu, które nie zostało przez nią zmienione ani cofnięte.
Organ podkreślił, że żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego. Ważność protokołu nie zależy również od podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu. Nie ma tez przeszkód, aby w kontroli brała udział osoba zatrudniona w hotelu, zorientowana w jego funkcjonowaniu. Podpis takiej osoby na protokole kontroli należy uznać za potwierdzenie, że brała ona udział w kontroli i nie kwestionuje ustaleń kontroli, a jeżeli zgłasza zastrzeżenia, należy odnieść się do nich w toku postępowania.
Zdaniem organu, brak było podstaw do zastosowania przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. 2015 poz. 584 z późn. zm. dalej ustawa o swobodzie działalności), gdyż uregulowania zawarte w przepisach u.o.a., nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej. Powołane przepisy ustawy o swobodzie działalności odnoszą się do kontroli działalności gospodarczej, a nie kontroli przedsiębiorcy. Nadto, obowiązek zarejestrowania odbiorników radiowych i telewizyjnych oraz uiszczenia za nie opłaty, wynika z ustawy o opłatach abonamentowych i dotyczy zarówno on osób fizycznych posiadających odbiorniki w gospodarstwach domowych jak i przedsiębiorców.
Natomiast, przepisy rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej dotyczą czynności organów kontroli polegających na bezpośrednim poznaniu działalności przedsiębiorcy i związane są m.in. z zapoznaniem się z dokumentacją i zabezpieczeniem dokumentów, akt oraz innych środków dowodowych znajdujących się u kontrolowanego. W ocenie organu za czynność tego rodzaju nie można uznać kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV ponieważ nie wpływa ona na bieżące funkcjonowanie przedsiębiorstwa i nie jest związana z bezpośrednim badaniem prowadzonej działalności gospodarczej.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Skarżąca, ponowiła zarzuty przedstawione w odwołaniu i wniosła o uchylenie decyzji wydanych w I i II instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie nie podzielając podniesionych w niej zarzutów i podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 lutego 2014r. oddalił powyższa skargę.
W ocenie Sądu organy miały uzasadnione podstawy do nałożenia na Skarżącą opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.
Sąd zauważył, iż w toku przeprowadzonej przez pracowników Poczty Polską S.A. Centrum Obsługi Finansowej kontroli w dniu [...] listopada 2012 r. w hotelu prowadzonym przez Skarżącą spółkę ujawniono, że w obiekcie tym znajduje się 39 sztuk sprawnych odbiorników telewizyjnych, w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, zainstalowanych w pokojach hotelowych od października 2012 r., w stosunku do których nie został wykonany obowiązek ich rejestracji. Przy czym ustalenia kontroli zostały oparte na podstawie oświadczenia pracownika Skarżącej spółki – A. D., która uczestniczyła w przeprowadzonej kontroli.
Okoliczność tą potwierdza fakt niezwłocznego, po przeprowadzonej kontroli, zarejestrowania przez Skarżącą 39 sztuk odbiorników telewizyjnych.
Jak wynika z protokołu kontroli, zgodnie z oświadczeniem tam zawartym, 39 sztuk odbiorników telewizyjnych, od października 2012 r. jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.
Tak więc w sytuacji gdy niezarejestrowane, umieszczone w pokojach hotelowych odbiorniki znajdowały się tam od października 2012 r. w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów, to organy korzystając z domniemania ich używania znajdującego oparcie w art. 2 ust. 2 u.o.a., zasadnie zdaniem Sądu I instancji, ustaliły opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Organy prawidłowo przyjęły również, że upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie wynikający z § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r.
Za prawidłowe uznał również działanie organów dotyczące ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, z pominięciem nakazu ich rejestracji, albowiem z akt sprawy wynika, że przed wydaniem decyzji Skarżąca zarejestrowała ujawnione odbiorniki. Również wysokość ustalonej przez organy opłaty, stanowiącej iloczyn liczby stwierdzonych odbiorników i trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej, która w dniu stwierdzenia ich używania wynosiła 18,50 złotych, zgodna jest z § 1 ust. 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2012 r. (Dz.U. nr 93, poz. 548).
Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, iż rezultat kontroli jest utrwalany w protokole kontroli zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.a., co stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a.
Uznał, iż protokół kontroli zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a. traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.
W niniejszej sprawie protokół został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych – co uzasadnia przyjęcie go za wiarygodny dowód w sprawie.
Protokół kontroli podpisał również pracownik Skarżącej, który uczestniczył w kontroli, nie kwestionując jej ustaleń. Dodał, że żaden przepis u.o.a. nie wymaga, by w toku kontroli udział brały osoby wchodzące w skład organów podmiotów kontrolowanych, osoby biorące w niej udział nie składają również oświadczeń woli wymagających dla swej skuteczności działania organów uprawnionych do ich reprezentacji, lecz składają oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli.
Co do zarzutu skargi dotyczącego niekonstytucyjności przepisów u.o.a. – wskazał, że żaden z przepisów ustawy nie został uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niekonstytucyjny, a w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K24/08 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż powierzenie Poczcie Polskiej kontroli nad rejestracją odbiorników radiowych i telewizyjnych, a także zobowiązanie jej do ustalenia kary w przypadku używania niezarejestrowanego odbiornika jest zgodne z Konstytucją RP.
Za niezasadny uznał zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów ustawy o swobodzie działalności. Przepisy te zdaniem Sądu I instancji odnoszą się bowiem do kontroli działalności gospodarczej i nie dotyczą kontroli przedsiębiorcy jako podmiotu ją wykonującego, a taka kontrola w rozpoznawanej sprawie miała miejsce.
Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła Skarżąca Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu:
- 1. naruszenie prawa materialnego:
- - art. 77 ust. 1 i 2 o swobodzie działalności, poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że kontrola obowiązku rejestracji odbiorników nie została objęta powyższą regulacją,
- - art. 79 ust. 1 w zw. z art. 80 ustawy o swobodzie działalności, poprzez naruszenie zasad dotyczących kontroli dokonywanej u przedsiębiorcy i oparcie rozstrzygnięcia na zebranym w ten sposób materiale dowodowym,
- 2. naruszenie prawa procesowego tj. art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności poprzez oparcie rozstrzygnięcia na dowodach zebranych wbrew zakazowi dowodowemu.
Wobec podniesionych zarzutów Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania wedle norm przepisanych.
W ocenie Skarżącej, Sąd I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na sztucznym rozróżnieniu pojęć kontroli przedsiębiorcy oraz kontroli działalności przedsiębiorcy. Takiego rozróżnienia ustawodawca bowiem nie stosuje. Dowodem tego jest choćby sposób redakcji art. 77 ustawy o swobodzie działalności. Jej zdaniem, rozróżnienie pojęć, które ustawodawca stosuje zamiennie i nadawanie im całkowicie odmiennych znaczeń jest zabiegiem sprzecznym z podstawowymi zasadami tworzenia oraz wykładni prawa. Sąd pominął całkowicie, że oba pojęcia zostały użyte w tym samym rozdziale o nazwie "Kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorcy", a nawet w tym samym artykule dotyczącym ogólnych zasad przeprowadzania kontroli.
Tym samym nie można twierdzić, iż kontrola działalności przedsiębiorcy i kontrola przedsiębiorcy to dwa różne pojęcia, co do których należy stosować dwa różne reżimy prawne. Ustawodawca stosuje oba te pojęcia zamiennie, w tej samej jednostce redakcyjnej tekstu ustawy.
Skarżąca stwierdziła, że w sprawie powinny znaleźć zastosowanie zasady ogólne kontroli przedsiębiorców uregulowane w ustawie o swobodzie działalności, Zaznaczyła, że w myśl zasad ogólnych kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, kontrolę wszczyna się nie wcześniej niż po upływie 7 dni i nie później niż przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, a jeśli kontrola nie zostanie wszczęta w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, wszczęcie kontroli wymaga ponownego zawiadomienia (por, ust. 4 art. 79). Uzasadnienie przyczyny braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli winno umieścić się w książce kontroli i protokole kontroli.
W ocenie Skarżącej organ kontroli uchybił wymienionym wyżej przepisom prawa w zakresie nie powiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli albowiem w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w art. 79 ust. 2 i 3 ustawy o swobodzie działalności, która uzasadniałaby takie odstąpienie, a organ takich powodów nie wskazał i nie uzasadnił przyczyny braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli. Sąd I instancji powinien natomiast w sposób właściwy ocenić postępowanie organu i stwierdzić, iż uzyskane w ten sposób dowody nie powinny być brane pod uwagę. W opinii Skarżącej dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli nie mogą stanowić dowodu w niniejszym postępowaniu administracyjnym.
Skarżąca podniosła również, że uchybienie zasadzie zawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli skutkowało także naruszeniem art. 80 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności. Wskazała, że osoba podpisująca protokół jako "osoba uczestnicząca w kontroli" – A. D.- została oznaczona stosownie do adnotacji "osoba uczestnicząca w kontroli" -podczas gdy, jako osoba zatrudniona na stanowisku "Kierownik Recepcji" - nie posiada upoważnienia do reprezentacji Spółki w zakresie - udziału w prowadzonych przez stosowne organy postępowaniach kontrolnych, jak i składania oświadczeń i wyjaśnień w imieniu Spółki - w tym zakresie kontrola została przeprowadzona pod nieobecność osoby uprawnionej do reprezentacji Spółki (tj.: wspólnika - komplementariusza lub w zakresie kontroli finansowo-podatkowych - księgowej Spółki). Zdaniem Skarżącej powyższego faktu nie zmienia również adnotacja na protokole, iż A. D. została telefonicznie upoważniona przez właściciela hotelu, ponieważ rozmowę telefoniczną odbyła z dyrektorem hotelu P.R., a nie komplementariuszem Spółki - Skarżącej, co Skarżąca w pismach składanych w toku postępowania zaznaczyła.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną MAC wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2016 poz. 270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.
Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej.
Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny.
Wobec sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej odnoszących się do naruszenia przepisów ustawy o swobodzie działalności, należy wskazać, iż istota niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy w sprawie mogą mieć zastosowane, wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej przepisy ustawy o swobodzie działalności. Powyższe rozstrzygnięcie pozwoli bowiem w konsekwencji na rozważenie zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.
Sąd I instancji uznał, iż przepisy ustawy o swobodzie działalności nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. Wskazał, bowiem, że przepisy tej ustawy odnoszą się do kontroli działalności gospodarczej i nie dotyczą kontroli przedsiębiorcy jako podmiotu prowadzącego tą działalność.
Zauważyć należy, iż uzasadnienie Sądu w tej kwestii nie przytacza żadnych argumentów przemawiających za brakiem podstaw do zastosowania przepisów ustawy o działalności gospodarczej.
Stanowisko Sądu I instancji co do istoty, uznać należało za zasadne.
Sąd I instancji uznał, iż przepisy o swobodzie działalności nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, przeciwstawiając kontrolę działalności gospodarczej, kontroli przedsiębiorcy.
Należy wskazać, iż ustawa o swobodzie działalności, w art. 2 ustawy o swobodzie działalności wskazuje, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.
Zgodnie z art. 4 ustawy o swobodzie działalności przedsiębiorcą w rozumieniu ustawy jest natomiast osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną - wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Określonemu podmiotowi można więc przypisać status przedsiębiorcy, o ile wykonuje we własnym imieniu działalności gospodarczą. Pojęcia działalność gospodarcza i przedsiębiorca dotyczą więc tego samego zjawiska ujmowanego podmiotowo i przedmiotowo.
Zauważyć należy także, że w zakres pojęcia działalności gospodarczej wchodzi również nawiązywanie stosunków prawnych nie tylko z klientami, a więc osobami na rzecz których lub którzy na rzecz osoby prowadzącej działalność gospodarczą, świadczą usługi, czy dokonują sprzedaży towarów, a także z bankami i innymi podmiotami np. z organami administracji publicznej. Obejmuje ona również czynności faktyczne zmierzające do powstania takich stosunków
Pojęcie kontroli działalności gospodarczej prowadzonej przez przedsiębiorcę należy więc odnieść, do kontroli której przedmiotem są nie tylko czynności związane bezpośrednio z wykonywaną działalnością gospodarczą, czyli prowadzące do uzyskania dochodu, np. dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych, lecz także te, które mają na celu stworzenie ku temu warunków. Uznać więc należy, że kontrola przeprowadzana na podstawie przepisów u.o.a. jest kontrolą funkcjonalnie powiązaną z prowadzoną przez Skarżącą działalnością gospodarczą (A. Kaczmarek, Glosa do wyroku WSA w Krakowie z dnia 11.03.2010r. III SA/Kr 1002/09). Przedmiotem kontroli są bowiem odbiorniki RTV znajdujące się w pomieszczeniach hotelowych, a działalność hotelarska jest przedmiotem działalności gospodarczej Skarżącej.
Zauważyć należy, iż pojęcie "kontrola działalności gospodarczej" zostało wprowadzone do ustawy o swobodzie działalności (rozdział 5) ustawą z dnia 19 grudnia 2008r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2009r nr 18 poz. 97).
Przed powyższymi zmianami rozdział 5 ustawy o swobodzie działalności był zatytułowany "Kontrola przedsiębiorcy", co przemawia również za wskazaną argumentacją, iż kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorcy odnosi się do kontroli przedsiębiorcy, jako podmiotu wykonującego działalność gospodarczą.
Powyższą ustawą z dnia 19 grudnia 2008r. o zmianie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, dokonano przepisami art. 2 do 63, zmian w 62 ustawach regulujących poszczególne rodzaje działalności gospodarczej. Zmiany te polegały na wprowadzeniu do 52 ustaw, przepisów nakazujących wprost, stosowanie zasad kontroli określonych w rozdziale 5 ustawy o swobodzie działalności. Taki sposób regulacji świadczy o tym, iż ustawodawca dokonał kompleksowego uregulowania kontroli przeprowadzanych w poszczególnych rodzajach działalności gospodarczej, nakazując stosowanie w tej kwestii przepisów dotyczących kontroli zamieszczonych w ustawie o działalności gospodarczej.
Wśród ustaw co do których dokonano zmian polegających na wprowadzeniu obowiązku dokonywania kontroli zgodnie z przepisami rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności, nie wymieniono ustawy o opłacie abonamentowej. Tak więc w przepisach ustawy o opłacie abonamentowej brak jest przepisu odsyłającego w zakresie kontroli, do przepisów rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności. Uznać więc należy, iż wolą ustawodawcy było wyłączenie stosowania regulacji ustawy o swobodzie działalności, dotyczącej kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy w odniesieniu do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej.
Tym samym uznać również należy, iż przepis art. 7 u.o.a. zawiera uregulowania szczególne, w stosunku do przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, dotyczących kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy w odniesieniu do kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej
Wobec uznania, iż przepisy ustawy o swobodzie działalności dotyczące kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy (rozdział 5 ustawy o swobodzie działalności) nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, uznać należało iż zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 77 ust. 1 i 2, art. 79 ust. 1 w zw. z art. 80 i art. 7 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności są nieuzasadnione.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz § 14 ust.2 pkt 2 lit a) w zw. z § 6 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz.U. 2013 poz. 490 z późn. zm.)