Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 225/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 4 grudnia 2014 r. nr. w przedmiocie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia 6 października 2014 r.
W sprawie przyjęto następujące ustalenia:
N. Sp. z o.o. z siedzibą w W., dalej "skarżąca", pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. wystąpiła do Głównego Inspektora Farmaceutycznego z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej w lokalu przy ul. C. 1 w O..
Do wniosku załączono m.in. umowę z dnia 1 czerwca 2014 r. zawartą z N. S.A. z siedzibą w T. na wynajem przez skarżącą nieruchomości położonej w O.przy ul. C. 1 dla potrzeb prowadzenia hurtowni farmaceutycznej. W obiekcie tym była przedtem prowadzona hurtownia farmaceutyczna przez H.T. Sp. z o.o. w W.. Ponadto skarżąca załączyła do akt postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. z dnia 14 sierpnia 2014 r., stwierdzające dysponowanie przez skarżącą omawianym lokalem, który umożliwia prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego produktami leczniczymi dopuszczonymi do obrotu przechowywanymi w zakresie temperatur 2-8 C oraz temperatur 15-30 C. Decyzją z dnia 6 października 2014 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny odmówił udzielenia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej w omawianym lokalu.
Jako podstawę prawną decyzji wskazano m.in. art. 80 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 77 ust. 1 pkt 1 oraz art. 75 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo Farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.).
W myśl art. 80 ust. 1 pkt 1 Prawa farmaceutycznego Główny Inspektor Farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej gdy wnioskodawca nie spełnia warunków prowadzenia hurtowni określonych w art. 77-79. Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 wspomnianej ustawy, przedsiębiorca podejmujący działalność polegającą na prowadzeniu hurtowni farmaceutycznej powinien dysponować obiektami umożliwiającymi prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego.
Stosownie do art. 75 ust. 3 powołanej ustawy, w przypadku gdy przedsiębiorca zamierza prowadzić hurtownię w dwóch lub więcej miejscach, na każde miejsce działalności należy złożyć odrębny wniosek.
Uzasadniając odmowę uwzględnienia wniosku decyzją z dnia 6 października 2014 r., jak wskazał organ, wypowiedzenie H. T. Sp. z o.o. w W. umowy najmu omawianego lokalu nie stanowi o zakończeniu działalności farmaceutycznej przez tegoż przedsiębiorcę, skoro nadal funkcjonuje w obrocie prawnym zezwolenie udzielone temu przedsiębiorcy na prowadzenie tej działalności. Dlatego udzielenie skarżącej wnioskowanego zezwolenia w lokalu przy ul. C. 1 w O. może nastąpić dopiero po wydaniu ostatecznej decyzji w przedmiocie wygaszenia lub cofnięcia H. T. Sp. z o.o. w W.zezwolenia na prowadzenie omawianej działalności.
Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca przedłożyła odpis wniosku H. T. Sp. z o.o. w W. z dnia 22 maja 2014 r. o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej zlokalizowanej w O. przy ul. C. 1 z powodu rozwiązania umowy najmu tego lokalu. Ponadto załączono oświadczenie wynajmującej ten lokal, tj. spółki N. z dnia 17 września 2014 r. o rozwiązaniu umowy najmu lokalu z dniem 31 maja 2014 r.
Wskazaną na wstępie decyzją z dnia 4 grudnia 2014 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając wcześniejsze stanowisko w sprawie, akcentując brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej do czasu wyeliminowania z obrotu prawnego zezwolenia wydanego spółce H.T. na prowadzenie działalności gospodarczej w lokalu, w którym omawiana działalność zamierzała prowadzić skarżąca.
W następstwie skargi wniesionej przez skarżącą Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., o czym wspomniano na wstępie, uchylił zaskarżoną decyzję.
W ocenie Sądu pierwszej instancji wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Przedłożenie przez skarżącą umowy najmu omawianego lokalu, a także wniosek spółki H. T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej z uwagi na wypowiedzenie jej umowy najmu tego lokalu, stwarzały domniemanie faktyczne, którego organ nie obalił, o posiadaniu przez skarżącą prawa do lokalu, a tym samym spełnieniu przez nią obowiązującego wymogu posiadania pomieszczenia dla potrzeb prawidłowego prowadzenia wnioskowanej działalności gospodarczej. Organ nie sprawdził też, czy w dacie złożenia przez skarżącą wniosku o prowadzenie hurtowni farmaceutycznej w omawianym lokalu spółka H.T. w tym lokalu również prowadziła taką działalność.
Główny Inspektor Farmaceutyczny wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty sprawy.
Skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 76 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 77 pkt 1 ustawy Prawo farmaceutyczne, poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, iż możliwe jest wydanie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej pomimo, iż pozostaje w obrocie prawnym zezwolenie udzielone innemu przedsiębiorcy obejmujące te same pomieszczenia hurtowni.
Ponadto skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na braku należytej analizy okoliczności sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., w szczególności w zakresie braku ustalenia, iż w świetle ustawy - Prawo farmaceutyczne na tę samą hurtownię farmaceutyczną nie mogą pozostawać w obiegu prawnym dwa odrębne zezwolenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie, lecz związany jest podstawami skargi kasacyjnej. Stosownie bowiem do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.
Jak już wspomniano Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia 6 października 2014 r. z uwagi na naruszenie przez organ przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia, czy skarżąca spełniła wymóg posiadania lokalu dla potrzeb prowadzenia wnioskowanej działalności. Skarga kasacyjna nie zarzuciła naruszenia przez Sąd pierwszej instancji wskazanych wyżej przepisów, które były podstawą dla uchylenia obu decyzji. Już tylko z tego powodu skarga kasacyjna nie może osiągnąć zamierzonego skutku.
Ponadto o trafności zarzutu naruszenia przepisów postępowania może świadczyć także opieszałość organu w załatwieniu wniosku spółki H. T. z dnia 22 maja 2014 r. o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej zlokalizowanej w O.przy ul. C. 1, motywowanego rozwiązaniem umowy najmu spornego lokalu. Wniosek ten, zgodnie z przepisem art. 35 § 3 k.p.a., powinien być rozpoznany nie później niż w ciągu miesiąca, a więc do dnia 23 czerwca 2014 r., gdyż sprawa nie miała charakteru szczególnie skomplikowanej, a wręcz przeciwnie była oczywista. Tym bardziej nie jest zrozumiała odmowa uwzględnienia wniosku skarżącej skoro w dacie wydania zaskarżonej decyzji doszło do wygaśnięcia zezwolenia udzielonego H. T. Sp. z o.o. w W. na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej w lokalu przy ul. C. 1 w O..
Natomiast odmowa uwzględnienia wniosku skarżącej naraża ją na szkodę, jaką jest m.in. bezproduktywne ponoszenie kosztów wynajmu omawianego lokalu od dnia 1 czerwca 2014 r.
Nie jest także zasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie istotne elementy wskazane w powyższym przepisie. W każdym zaś razie Sąd pierwszej instancji dostatecznie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie w kwestii naruszenia przez organ przepisów postępowania, do czego nie odniesiono się w skardze kasacyjnej.
Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie także naruszył przepisów art. 76 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 77 pkt 1 ustawy Prawo farmaceutyczne.
W szczególności nie naruszono przepisu art. 76 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo farmaceutyczne, w myśl którego zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej zawierać powinno miejsce prowadzenia hurtowni farmaceutycznej, z co najmniej dwóch powodów. Po pierwsze, przepis ten dotyczy sytuacji wydania zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, a taka sytuacja w sprawie nie miała miejsca. Po drugie zaś, skarżąca wywiązała się z obowiązku wskazania miejsca prowadzenia tej działalności, wskazując i przedstawiając dowód w postaci umowy najmu, iż miejscem prowadzenia działalności gospodarczej będzie w lokal przy ul. C.1 w O. Również Sąd pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 77 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym przedsiębiorca podejmujący działalność polegającą na prowadzeniu hurtowni farmaceutycznej powinien dysponować obiektami umożliwiającymi prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego.
Dowodem na spełnienie przez skarżącą tego obowiązku jest załączone do akt sprawy postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. z dnia 14 sierpnia 2014 r., stwierdzające dysponowanie przez skarżącą omawianym lokalem, który umożliwia prawidłowe prowadzenie obrotu hurtowego produktami leczniczymi.
W tym stanie sprawy skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu (art. 184 p.p.s.a.).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.