Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 grudnia 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 1770/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., po rozpoznaniu skargi A. G. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [;..] czerwca 2011 r. w przedmiocie płatności na zalesienie gruntów rolnych, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] stycznia 2011 r.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy.
A. G. pismem z [...] lipca 2009 r. złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w M. M. wniosek o przyznanie pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych na rok 2009. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. M. postanowieniem z [...] września 2009 r. stwierdził, że wnioskodawczyni spełniania warunki niezbędne do przyznania płatności na zalesienia gruntów rolnych. Dwoma kolejnymi pismami z [...] marca 2010 r. i z [...] kwietnia 2010 r. organ zwrócił się do wnioskodawczyni z prośbą o wstrzymanie się z wykonaniem zalesienia do czasu zakończenia postępowania dotyczącego posiadania przez małżonków dwóch numerów identyfikacyjnych.
Pismem z [...] maja 2010r. skarżąca złożyła oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z zaświadczeniem wydanym przez Nadleśnictwo O. W związku z pojawiającymi się przesłankami, co do braku bezstronności osoby piastującej funkcje organu, Dyrektor M. Oddziału Regionalnego ARiMR w Warszawie postanowieniem nr [...] z [...] października 2010r. wyłączył Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. M. i wyznaczył do załatwienia sprawy zalesieniowej skarżącej Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. Decyzją z [...] stycznia 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. odmówił przyznania pomocy na zalesianie.
Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Dyrektor M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: Dyrektor Oddziału ARiMR) zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2011 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z [...] stycznia 2011 r. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007—2013 (Dz.U. Nr 48, poz. 390 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem MRiRW z 19 marca 2009r., który stanowi, że płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który spełnia łącznie warunki, m. in. zostanie wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.
W związku z powyższym organ zauważył, że skarżącej został anulowany nadany wcześniej numer producenta rolnego zarejestrowany w ewidencji producentów. Zarejestrowanie do systemu ewidencji producentów, gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie pomocy jest podstawowym warunkiem, który upoważnia do ubiegania się o płatności w ramach PRO W 2007-2013. Ponadto wyjaśnił, że numer identyfikacyjny skarżącej został anulowany, a następnie decyzją z [...] września 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. M. odmówił wpisu do ewidencji producentów. Powyższa decyzja został utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Oddziału ARiMR w W. z [...] października 2010 r. Organ wskazał, że podstawą anulowania numeru był fakt, że mąż skarżącej uzyskał wcześniej numer identyfikacyjny, a małżonkowie mogą posiadać tylko jeden numer identyfikacyjny niezależnie od ustroju majątkowego istniejącego pomiędzy nimi.
A. G. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który zaskarżonym wyrokiem skargę uwzględnił dopatrując się uchybień prawa, które winny skutkować uchyleniem zaskarżonych orzeczeń i uznając, że zaskarżone decyzje są nieprawidłowe, jednakże z innych przyczyn, niż podnoszone w skardze.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2004r. skarżącej wydano zaświadczenie o nadanym numerze identyfikacyjnym. Nadany numer funkcjonował w obiegu prawnym co najmniej do [...] czerwca 2010r. tj. do dnia wydania przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. M. pisma informującego, że zaświadczenie z [...] sierpnia 2004r. staje się nieważne. W związku z powyższym decyzją z [...] sierpnia 2010r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił wpisu skarżącej do ewidencji producentów. Decyzja ostateczna w tej sprawie została wydana [...] października 2010r. Wyrokiem z 14 września 2011r., sygn. akt V SA/Wa 165/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę na ww. decyzję. Wyrok nie jest prawomocny.
Wnioskiem z [...] lipca 2009r. skarżąca zwróciła się o przyznanie pomocy na zalesienie. Postanowieniem z [...] września 2009r. wydanym na podstawie § 10 ust. 4 rozporządzenia MRiRW z 19 marca 2009 r. i art. 123 k.p.a. organ stwierdził spełnianie warunków do przyznania pomocy na zalesienie. Dwoma kolejnymi pismami z [...] marca 2010 i z [...] kwietnia 2010r. nazwanymi "informacja" Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. M. zwrócił się do skarżącej z prośbą o wstrzymanie się z wykonaniem zalesienia do czasu zakończenia postępowania dot. posiadania przez małżonków dwóch numerów identyfikacyjnych.
Sąd podkreślił, że w pismach nie powołano się na żadną podstawę prawną, nie istnieje w prawie forma zwrócenia się z prośba do strony o powstrzymanie się od wykonania postanowienia mającego oparcie w przepisach prawa. Jedyną dopuszczalną formą było wycofanie z obiegu prawnego postanowienia z [...] września 2009 r. w sposób, który dawałby stronie możliwość obrony jej interesów.
W dniu [...] maja 2010r. skarżąca złożyła oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia wraz z zaświadczeniem potwierdzającym powyższe. Skarżąca składając oświadczenie spełniała wszystkie wymagane warunki do przyznania pomocy. Kierownik Biura Powiatowego, zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia MRiRW z 19 marca 2009 r., miał 30 dni na wydanie decyzji pozytywnej dla strony, tj. do dnia [...] czerwca 2010 r winien wydać decyzję. Jednakże w sprawie tak się nie stało. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. M. wskazywał jako powód niewydania decyzji bądź wydanie oświadczenia przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. M. o anulowaniu numeru identyfikacyjnego (pisma z [...] czerwca, [...] lipca 2010r.), bądź wydanie decyzji przez ten organ o odmowie wpisu do ewidencji producentów i nadania numeru identyfikacyjnego (pisma z [...] sierpnia, [...] września, [...] października 2010r.).
Po wyłączeniu Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. M. i przekazaniu sprawy do rozpoznania przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P., jako powód niezałatwienia sprawy wskazywano skomplikowany charakter sprawy (pisma [...] listopada, [...] grudnia 2010r.). W żadnym z powyższych pism nie poinformowano skarżącej o możliwości złożenia korekty wniosku o przyznanie pomocy. Ostatecznie decyzja o odmowie przyznania pomocy na zalesienie została wydana w dniu [...] stycznia 2011r. Przed jej wydaniem organ wezwał skarżącą w dniu [...] grudnia 2010r. do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się w terminie 7 dni. Jednakże, mimo wezwania skarżącej do wypowiedzenia się, to po pierwsze kolejny raz organ I instancji przedłużył postępowania pismem z [...] grudnia 2010r., a ponadto, już po zapoznaniu się z aktami sprawy, przeprowadził kontrolę administracyjną w dniu [...] stycznia 2011r., z której został sporządzony raport oraz notatka służbowa.
Dokumenty te nie zostały nigdy udostępnione skarżącej, która wielokrotnie wyrażała chęć uczestniczenia w postępowaniu, czym dawała wyraz składając określone pisma i wnioski. W ten sposób organ rażąco naruszył art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy z 7 marca 2007r. o wspieraniu (...), gdyż uniemożliwił skarżącej wypowiedzenie się w sprawie zgromadzonego materiału. Miało to zasadnicze znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia, mianowicie uniemożliwiło skarżącej np. dokonanie stosownej korekty wniosku polegającej na wpisaniu bądź numeru identyfikacyjnego męża bądź ewentualnie wszystkich danych męża. Bezspornym w sprawie jest, iż mąż skarżącej posiada numer identyfikacyjny, a skoro małżonkowie mogą posiadać tylko jeden numer identyfikacyjny, numer posiadany przez jednego z współmałżonków obejmuje także gospodarstwo prowadzone przez drugiego współmałżonka.
Co więcej, organ mimo nie prowadzenia żadnego dodatkowego postępowania w sprawie, przeciągał postępowania administracyjne w ten sposób rażąco naruszając przepisy dotyczące terminu załatwienia sprawy. Wprawdzie art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy z 7 marca 2007r. stanowi, że stosownych pouczeń dokonuje się na wniosek strony, to jednak niedopuszczalne jest w demokratycznym państwie prawa prowadzenie postępowania z rażącym naruszeniem zasad dotyczących: 1) terminu załatwiania spraw – gdyby organ załatwił sprawę w terminie decyzja dla strony skarżącej musiałaby być pozytywna, 2) zapewnienia stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu – gdyby organ zastosował art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy z 7 marca 2007r. po przeprowadzeniu wszystkich czynności w sprawie (a nie przed ich dokonaniem), to skarżąca mogłaby np. dokonać stosownych korekt we wniosku o przyznanie pomocy. W zaistniałym stanie faktycznym organ winien zastosować co najmniej standardy postępowania nałożone ustawą z 7 marca 2007r., które są minimalne, a których w sprawie nie zastosowano.
Skarżąca w dacie złożenia wniosków spełniała wszystkie niezbędne warunki do otrzymania pomocy. To z winy organów orzekających w sprawie najpierw niezasadnie nadano skarżącej odrębny od jej męża numer identyfikacyjny, a następnie prawie po sześciu latach ten numer identyfikacyjny "anulowano" i odmówiono jego nadania. Powyższe postępowanie organów oraz w konsekwencji odmowa przyznania pomocy i niepoinformowanie skarżącej o możliwości złożenia korekty wniosku są nie do pogodzenia z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej (art. 8 k.p.a.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W., zaskarżając go w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) zarzucił naruszenie przepisów:
1). prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie;
2). prawa materialnego, tj. art. 21 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. nr 64 poz. 427 ze zm.) poprzez jego błędną interpretację i w konsekwencji niezastosowania poprzez błędne przyjęcie, iż na organie ciążył obowiązek inicjatywy w zakresie udostępniania wnioskodawczyni materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie;
3). prawa materialnego, tj. § 4 ust. 1 w zw. z § 15 ust. 1 i § 16 ust. 1 Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 poprzez ich niezastosowanie;
4). art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wyczerpane zostały przesłanki wskazane w art.156 k.p.a.;
5). naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 § 1 kpc w zw. z art. 106 § 5 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na pominięciu istotnego dla sprawy dowodu z dokumentów, jakim jest pismo M. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lutego 2011 r. wskazujące na udzielenie wszelkich żądanych przez wnioskodawczynię informacji w sprawie.
W związku z powyższym organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ zaznaczył, że gdyby WSA zapoznał się z pismem MOR ARiMR, to musiałby dojść do przekonania, że organ faktycznie umożliwił swobodne zapoznanie się wnioskodawczyni (jej pełnomocnika) z materiałami sprawy. Niemniej Sąd, wykraczając poza granice swobody oceny dowodów wskazanych w art. 233 kpc, pominął ten dokument i uznał niezasadnie, że organ nie wypełnił ww. obowiązku. Gdyby wszechstronnie zapoznał się z ww. dokumentacją niewątpliwie musiałby dojść do odmiennego wniosku.
Abstrahując od uchybień proceduralnych, Sąd naruszył normy prawne wskazane w art. 21 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. poprzez błędną jego interpretację i w konsekwencji przyjęcie, że ciężar realizacji ww. obowiązku leży po stronie organu z urzędu. Podkreślił, że obowiązek ten leży po stronie organu jedynie na złożony wniosek w tym zakresie przez stronę (art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy). Nie miał zatem obowiązku, odmiennie niż to przewidują przepisy k.p.a., pouczyć z urzędu stronę o możliwości złożenia korekty do wniosku.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. G. wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej wskazując, że czym innym jest przyznanie pomocy na zalesienie a czym innym przyznanie płatności zalesieniowej, Pomoc i płatność są regulowane przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 19 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 48 poz. 390 ze zm.).
Z powyższego wynika, że przepisy Rozporządzenia są organowi nieznane, bądź obojętne i możliwe do stosowania w dowolny sposób w realizacji PROW 2007-2013, działanie "Zalesianie gruntów rolnych oraz zalesianie gruntów innych niż rolne". Zarzuty podnoszone w skardze potwierdzają ignorancję organu co do prowadzonego postępowania, gromadzenia, analizy i weryfikacji formalnoprawnej materiału dowodowego. Stwierdzenie, że " Gdyby WSA zapoznał się z pismem MOR ARiMR z dnia [...].02,2011 r." uwłacza godności i włożonej pracy Sądu potwierdzonej w uzasadnieniu wyroku, z którego wynika, że Sąd nie tylko zapoznał się z rzeczonym pismem, ale dokonał również wnikliwej analizy całości materiału w tej kwestii
Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie. Przed odniesieniem się do poszczególnych jej zarzutów przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, którego elementy konstrukcyjne i treściowe wyznaczają granice jej rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne powinny być uzasadnione. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej nie może ograniczyć się tylko do wskazania przepisu prawa, który w jego ocenie został naruszony, ma bowiem obowiązek uzasadnić, w czym upatruje uchybienia temu przepisowi.
Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno być skonstruowane w taki sposób, aby można było powiązać je z konkretnymi przepisami prawa, uznanymi przez autora skargi kasacyjnej za naruszone. Winno ono też być na tyle precyzyjne, aby pozwalało na sformułowanie zwrotu odpowiednio o zgodności, bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem.
Zasada związania granicami skargi kasacyjnej determinuje zakres kontroli instancyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega więc na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych.
Przenosząc te rozważania na rozpoznawaną skargę kasacyjną podkreślenia wymaga, że kontroli instancyjnej sprawowanej w jej granicach poddany został wyrok Sądu I instancji uchylający zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Powołana w uzasadnieniu wyroku podstawa prawna rozstrzygnięcia pozostaje w zgodzie z sentencją wyroku. W tej sytuacji, zarówno nieusprawiedliwiony, jak i niezrozumiały jest zarzut obejmujący naruszenie art. 7 Konstytucji w związku z art. 6, art. 7 oraz art. 8 k.p.a., polegające na tym, że "WSA orzekając o stwierdzeniu nieważności decyzji naruszył przytoczone ww. normy prawne". Ta sama uwaga obejmuje zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. "poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że wyczerpane zostały przesłanki wskazane w art. 156 k.p.a." i z tego samego powodu również ten zarzut należało uznać za nieusprawiedliwiony.
W kolejnym zarzucie skargi kasacyjnej skarżący organ zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 21 ust. 2 pkt 3 i 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich "przez błędną interpretację i w konsekwencji niezastosowanie poprzez błędne przyjęcie, że na organie ciążył obowiązek inicjatywy w zakresie udostępniania wnioskodawczyni materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie". Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 pk.p.a. nie stosuje się.
Zestawienie treści powołanych przepisów z uzasadnieniem omawianego zarzutu zawartym w petitum skargi kasacyjnej dotyczącym "inicjatywy w zakresie udostępnienia wnioskodawczyni materiałów dowodowych zgromadzonych w sprawie" wskazuje jednoznacznie, że zarzut ten obejmuje naruszenie przepisu art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji nie naruszył tego przepisu w żadnej z form wskazanych w ocenianym zarzucie. Sąd I instancji przyjął, a nie zostało to skutecznie zakwestionowane w skardze kasacyjnej odpowiednim zarzutem, że "strona wielokrotnie wyrażała chęć uczestniczenia w postępowaniu, czemu dawała wyraz składając określone pisma i wnioski". Skoro, w ocenie Sądu I instancji, strona żądała umożliwienia jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, to nie sposób zarzucić Sądowi, że wykładając i stosując analizowany przepis przyjął, że " ciężar realizacji ww. obowiązku leży po stronie organu z urzędu" (uzasadnienie skargi kasacyjnej).
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono nadto, że organ nie miał obowiązku pouczyć stronę o możliwości złożenia korekty do wniosku, a przyjęcie przez Sąd I instancji tezy przeciwnej naruszało art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że aczkolwiek Sąd I instancji przedstawiając w części prawnej uzasadnienia "tzw. rys historyczny sprawy" obrazujący brak podstaw do zaniechania wydania decyzji w terminie określonym w § 13 ust. 2 rozporządzenia z 19 marca 2009 r. stwierdził, że w żadnym z pism nie poinformował strony o możliwości złożenia korekty wniosku o przyznanie pomocy, to nie powiązał tego niekwestionowanego faktu z naruszeniem art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Z dalszej części uzasadnienia kontrolowanego wyroku wynika nadto jednoznacznie, że w ocenie Sąd I instancji naruszenie art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich, poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału, miało wpływ na wynik sprawy gdyż "uniemożliwiło stronie skarżącej np. dokonanie stosownej korekty wniosku".
Wbrew zatem twierdzeniu zawartemu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Sąd I instancji nie wyraził poglądu, że to organ powinien pouczyć skarżącą o możliwości złożenia korekty wniosku. Z tego względu nieusprawiedliwionym jest zarzucanie, że zaskarżony wyrok narusza art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.
Nietrafny jest także zarzut obejmujący naruszenie art. 233 § 1 kodeksu postępowania cywilnego w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a. polegający w ocenie skarżącego organu na pominięciu "dowodu z dokumentu, jakim jest pismo M. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] lutego 2011 r. wskazujące na udzielenie wszelkich żądanych przez wnioskodawczynię informacji w sprawie". Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W myśl z kolei art. 106 § 5 p.p.s.a., do postępowania dowodowego, o którym mowa w § 3, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Odesłanie zawarte w art. 106 § 5 p.p.s.a. do odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania cywilnego odnosi się wyłącznie do tak określonego uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów.
Z treści powołanych przepisów wynika zatem, że art. 233 § 1 k.p.c. mógłby być naruszony tylko w sytuacji, gdyby w postępowaniu sądowym prowadzono uzupełniające postępowanie dowodowe, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a.
W tej sprawie Sąd I instancji nie prowadził uzupełniającego postępowania dowodowego, a więc nie zachodziła, zgodnie z art. 106 § 5 p.p.s.a., konieczność zastosowania przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Nie mogło zatem dojść do naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 106 § 5 p.p.s.a.
Należy także podkreślić, iż stosownie do treści art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy. Pismo, na które powołuje się organ w omawianym zarzucie stanowi element akt sprawy administracyjnej, na podstawie, których Sąd I instancji wydał wyrok.
W petitum skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji także naruszenie § 4 ust.1 w związku z § 15 ust. 1 i § 16 ust. 1 rozporządzenia z dnia 19 marca 2009 r., jednakże skarżący organ nie podjął nawet próby uzasadnienia, w czym upatruje uchybienie tym przepisom. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił już, że uzasadnienie podstaw kasacyjnych jest obligatoryjnym elementem skargi kasacyjnej. Brak uzasadnienia zarzutu postawionego w ramach podstaw kasacyjnych uniemożliwia dokonanie jego oceny merytorycznej czyniąc go tym samym nieusprawiedliwionym.
Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.