Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 3 września 2013 r., V SA/Wa 568/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., oddalił skargę Zakładu Aktywności Zawodowej w C. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie nakazania zwrotu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oraz refundacji składek na ubezpieczenia społeczne.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.
Zakład Aktywności Zawodowej w C. (dalej jako skarżący) w ramach prowadzonej działalności zatrudniał pracowników niepełnosprawnych pobierając z tego tytułu w okresie od stycznia 2008 r. do kwietnia 2010 r. dofinansowanie do wynagrodzeń tych pracowników oraz refundację składek uiszczanych z tytułu ich ubezpieczeń społecznych.
Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (PFRON) w dniach od 11 stycznia 2011 r. do 14 stycznia 2011 r. przeprowadził kontrolę celem ustalenia stanu faktycznego i prawnego w zakresie spełniania przez Zakład Aktywności Zawodowej w C. warunków otrzymywania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków PFRON oraz refundacji składek na ubezpieczenie społeczne.
W trakcie kontroli stwierdzono m.in.:
- - rozbieżności między wymiarem zatrudnienia wykazywanym w dokumentach INF-D-P oraz INF-U-P, a stanem faktycznym; stwierdzono w odniesieniu do 37 pracowników za 733 miesiące (okresy rozliczeniowe),
- - rozbieżności między wykazywanymi w informacjach INF-D-P kwotami wynagrodzenia osiąganego lub kosztów płacy, a stanem faktycznym; stwierdzono w odniesieniu do 1 pracownika, łącznie za 1 miesiąc (okres rozliczeniowy),
- - błąd kwoty pomniejszeń; stwierdzono w odniesieniu do 51 pracowników za 1098 miesięcy (okresów rozliczeniowych),
- - rozbieżności między zgłaszaną do refundacji sumą składek lub podstawą wymiaru składki, a stanem faktycznym, stwierdzono nieprawidłowości w odniesieniu do 41 pracowników za 458 miesięcy (okresów rozliczeniowych).
W wyniku kontroli, PFRON pismem z dnia 14 września 2011 r. poinformował skarżącego, iż maksymalny czas pracy zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności wynosi 0,8 etatu. Mając na uwadze wskazywanie w składanych przez skarżącego formularzach INF-D-P zatrudnienia pracowników na pełnym etacie "1", organ administracyjny wezwał go do zwrotu nienależnie pobranej kwoty w wysokości 165.098,30 zł.
Skarżący w odpowiedzi na powyższe pismo wyjaśnił, że nie kwestionuje stanu prawnego dotyczącego skróconej normy czasu pracy pracownika niepełnosprawnego (tj. 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo). Jego zdaniem organ dokonuje jednak w sprawie błędnych ustaleń faktycznych. Wskazał, że wykazywana w formularzach INF-D-P informacja o wymiarze czasu pracy oznaczona odpowiednio cyfrą "1" oznacza zatrudnienie pracownika w pełnym wymiarze czasu pracy jednakże przewidzianego dla osoby niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, zatrudnionej w zakładach aktywności zawodowej, który wynosi 0,8 wymiaru czasu pracy określonego w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 127 poz. 721 ze zm., dalej jako ustawa o rehabilitacji) tj. pełnego (maksymalnego) wymiaru czasu pracy osoby niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nakazał Zakładowi Aktywności Zawodowej w C. na podstawie art. 45 ust. 3a, art. 49 e ust. 1 i 2 oraz art. 26a ust. 11 ustawy o rehabilitacji zwrot w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania decyzji środków Funduszu w łącznej kwocie 164.616,20 zł tytułem nienależnie pobranych dofinansowań do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oraz refundacji składek na ubezpieczenia społeczne.
W uzasadnieniu wskazał m.in., że skarżący w miesięcznej informacji o wynagrodzeniach zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności zadeklarował niezgodny ze stanem faktycznym wymiar pracy "1" zamiast "0,8". W konsekwencji nieprawidłowego, zdaniem organu, oznaczenia wymiaru pracy zatrudnionych pracowników doszło do nadpłaty przyznanego dofinansowania. Organ przedstawił szczegółowe wyliczenie kwoty zwrotu.
Orzekając na skutek odwołania skarżącego Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia 19 grudnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Minister stwierdził, iż wbrew twierdzeniom skarżącego nie można uznać za prawidłowe wykazywanie w informacjach INF-D-P pod cyfrą "1" wymiaru czasu pracy osoby niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności jako składowej 0,8 wymiaru czasu określonego w art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji (...) oraz 0,2 wymiaru czasu pracy przeznaczonej na rehabilitację. Zdaniem organu pracownik niepełnosprawny, zatrudniony w wymiarze czasu pracy 0,8 winien być w takim właśnie wymiarze wykazany w informacji INF-D-P. Błędne określenie wymiaru czasu pracy doprowadziło bowiem w konsekwencji do błędów w obliczeniu zgodnych ze stanem faktycznym deklarowanych kwot kosztów płacy, kwot pomniejszeń oraz kwot podstawy wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę Zakładu Aktywności Zawodowej w C. stwierdził, że istota sprawy sprowadza się do oceny argumentacji stron w kontekście mających zastosowanie przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych jak również rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 14 grudnia 2007 r. w sprawie zakładów aktywności zawodowej (Dz. U. z 2007 r. Nr 242 poz. 1776, zwane dalej rozporządzeniem). Zdaniem Sądu zasadne było stanowisko organu administracyjnego.
Sąd I instancji wskazał na treść art. 15 ust. 2 ustawy z o rehabilitacji oraz § 11 rozporządzenia z którego wynika, że czas pracy zatrudnionych w zakładzie osób niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności wynosi co najmniej 0,55 wymiaru czasu pracy określonego w art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji, przy czym wymiar czasu pracy osoby niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności może być na wniosek zespołu programowego, o którym mowa w § 13 rozporządzenia, zwiększony do wysokości 0,8 wymiaru czasu pracy określonego w art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji.
Sąd I instancji podkreślił, iż fakt oznaczenia w formularzu INF-D-P przez stronę skarżącą wymiaru czasu pracy za pomocą cyfry "1" jest okolicznością niesporną. Jednocześnie dodał, iż organ nie zarzuca stronie skarżącej nieprawidłowego wydatkowania przyznanego dofinansowania. Rozstrzygnięcie organu opiera się bowiem na stwierdzeniu, iż organ na skutek błędnego określenia przez skarżącą wymiaru czasu pracy zatrudnionych pracowników ("1 etat"), wypłacił Zakładowi Aktywności Zawodowej w C. kwotę większą niż należna z tytułu przedmiotowego dofinansowania (0,8 etatu).
W ocenie Sądu organy administracyjne orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały ww. przepisy prawa w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy. Jak wynika bowiem z powołanych przepisów ze środków Funduszu mogą być finansowane wynagrodzenia zatrudnionych w zakładzie pracowników niepełnosprawnych, zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności stosownie do wysokości 0,8 części wymiaru czasu pracy wynoszącego 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo. Taki wymiar czasu pracy winien zostać odzwierciedlony w informacji INF-D-P. Zdaniem Sądu wskazane wyżej przepisy rozporządzenia w precyzyjny sposób określają maksymalny wymiar czasu pracy w jakim osoby zaliczone do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności mogą świadczyć pracę tj. do 0,8 wymiaru czasu pracy określonego w art. 15 ustawy o rehabilitacji. Zasadnie organ nie uznał zatem wyjaśnień strony jakoby oznaczenie wymiaru czasu pracy za pomocą cyfry "1" oznaczało de facto wymiar czasu pracy 0,8 czasu pracy określonego w art. 15 ustawy o rehabilitacji.
Błędny zapis doprowadził do wypłaty wyższej niż należna kwoty dofinansowania. Sąd nie uznał również za wystarczające do uznania zasadności skargi wyjaśnienia strony w zakresie braku pouczenia jak wypełniać formularz INF-D-P. Okoliczność ta w ocenie Sądu pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia.
W ocenie Sądu organy obu instancji prowadziły przedmiotowe postępowanie zgodnie z obowiązującymi przepisami procedury.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Zakład Aktywności Zawodowej w C., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W., oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił – na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 ustawy rehabilitacji oraz § 11 rozporządzenia MPiPS z dnia 14 grudnia 2007 r. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący w sposób nieprawidłowy obliczył wymiar czasu pracy zatrudnionych pracowników niepełnosprawnych wskutek czego nienależnie pobrał dofinansowanie do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych oraz refundacje składek na ubezpieczenia społeczne,
- 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) i art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zarzutów skarżącego, że zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji naruszyły normy art. 7 oraz 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, że skrócone normy czasu pracy pracownika niepełnosprawnego zawarte w przepisach ustawy o rehabilitacji zawodowej oraz § 11 ust. 2 nieobowiązującego już, a mającego zastosowanie w sprawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2007 r. w sprawie zakładów aktywności zawodowej, mają charakter przepisów szczególnych względem Kodeksu pracy i wyznaczają pełny (maksymalny) wymiar czasu pracy osoby niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, zatrudnionej w zakładach aktywności zawodowej.
W związku z tym wykazywana przez skarżącego w informacjach INF–D-P informacja o wymiarze czasu pracy oznaczona odpowiednio w formularzu cyfrą "1" oznacza zatrudnienie pracownika w pełnym wymiarze czasu pracy przewidzianego dla osoby niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, zatrudnionej w zakładach aktywności zawodowej, który wynosi 0,8 wymiaru czasu pracy określonego w art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji.
Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta, wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a., oznacza, iż podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia determinują zakres jego kontroli.
Naczelny Sąd Administracyjny, poza wypadkami nieważności postępowania, która w tej sprawie nie występuje, nie może z urzędu kontrolować orzeczenia w celu ustalenia innych - poza przedstawionymi w skardze kasacyjnej - wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a., w związku z tym w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Tylko bowiem poprawnie ocenione przez WSA postępowanie administracyjne i prawidłowo przeprowadzone postępowanie sądowoadministracyjne pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ustosunkować się do zarzutu naruszenia prawa materialnego.
W tym miejscu wypada zauważyć, że jednym ze szczególnych wymagań jakie ustawodawca stawia skardze kasacyjnej jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na jednoznacznym wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które - zdaniem skarżącego - zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, z jednoczesnym oznaczeniem formy tego naruszenia. Konieczne jest więc podanie przepisu z dokładnym oznaczeniem jednostki redakcyjnej tekstu aktu normatywnego. Z kolei uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mimo że przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają warunków formalnych, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie skargi kasacyjnej, to należy przyjąć, że ma ono za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej.
W związku z tym w uzasadnieniu należy odnieść się nie tylko do poglądu przyjętego przez sąd, ale również sprecyzować własne stanowisko wobec zaskarżonego wyroku, czyli wskazać właściwe znaczenie interpretowanego przepisu. (por. wyroki NSA z: 5 sierpnia 2004 r. sygn. akt FSK 299/04 z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, nr 3, poz. 36; 9 marca 2005 r. sygn. akt GSK 1423/04 Lex nr 186863; 10 maja 2005 r. sygn. akt FSK 1657/04 Lex nr 238593; 12 października 2005 r. sygn. akt I FSK 155/05 Lex nr 173263; 23 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 18/06 Lex nr 236385; 4 października 2006 r. sygn. akt I OSK 459/06 Lex nr 281385).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarga kasacyjna w ogóle nie zawiera uzasadnienia zarzutów naruszenia następujących przepisów postępowania: art. 134 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a., bo za takie nie można uznać stwierdzenia, że skarżący podtrzymuje dotychczasowy zarzut naruszenia przepisów art. 7 i 77k.p.a. poprzez dokonanie błędnych ustaleń faktycznych w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy. Przyjmuje się w orzecznictwie i doktrynie, że zarzuty kasacyjne powinny być sformułowane w ten sposób, aby możliwe było ich zidentyfikowanie bez odwoływania się i poszukiwania w pismach procesowych składanych w innych instancjach (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi LexisNexis Warszawa 2008, komentarz do art. 176, teza 3 i powołane tam orzecznictwo oraz poglądy doktryny). W związku z tym wymienione zarzuty usuwają się spod oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego, w ramach którego skarżący zarzucił uchybienie treści art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji oraz § 11 rozporządzenia, przypomnieć należy, że spór w sprawie dotyczył wymiaru czasu pracy pracowników zatrudnionych w zakładzie skarżącego oraz prawidłowości zgłaszania tego wymiaru w celu otrzymania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków PFRON. Skarżący konsekwentnie twierdzi, że prawidłowe było oznaczanie w formularzu INF-D-P wymiaru czasu pracy za pomocą cyfry"1", co oznacza, że jest to pełny wymiar czasu pracy przewidziany dla osoby niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zatrudnionej w zakładzie aktywności zawodowej, który de facto wynosi 0,8 wymiaru czasu pracy określonego w art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji.
Natomiast organ uznawał, że ten sposób zapisu wymiaru czasu pracy polegający na użyciu w formularzu cyfry "1", zamiast "0,8" był błędny, co spowodowało błędne obliczenie kwoty dofinansowania, w konsekwencji musiało to skutkować wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie miała miejsca zarzucana w skardze kasacyjnej błędna wykładnia prawa materialnego, ani jego błędne zastosowanie.
Zauważyć należy, że zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest elementem ich rehabilitacji zawodowej (art. 8 ustawy o rehabilitacji w mającym zastosowanie brzmieniu - w okresie objętym kontrolą - tj. Dz. U. z 2008 r., Nr 14, poz. 92 oraz zmiana z dniem 1 stycznia 2009r. - Dz. U. z 2008 r., Nr 237, poz. 1652, art. 1). Zatrudnianie osób niepełnosprawnych ma też wpływ na sytuację pracodawców, którzy pod warunkiem spełnienia przesłanek ustawowych mają możliwość otrzymania wsparcia ze środków PFRON – m.in. w postaci miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych. W okresie objętym kontrolą miesięczne dofinansowanie było określone w wysokości proporcjonalnej do stopnia niepełnosprawności pracowników – np. od 1 stycznia 2009 r. odpowiednio: 160%, 140% i 60% najniższego wynagrodzenia, z możliwością jego zwiększenia w wypadku zatrudniania niektórych kategorii osób niepełnosprawnych o dalsze 40%; dofinansowanie to nie może jednak stanowić więcej niż 75% lub 90% faktycznie poniesionych miesięcznych kosztów pracy (art. 26a ust.
1. 1b i 4 ustawy o rehabilitacji). Z kolei zgodnie z art. 26a ust. 6 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie jest wypłacane w wysokości proporcjonalnej – do wymiaru czasu pracownika, na zasadach określonych w art. 26b i 26c tej ustawy. Stosownie do treści art. 26c ust. 1 pracodawca, o którym mowa w art. 26a składa Funduszowi miesięczne informacje o wynagrodzeniach, zatrudnieniu i stopniach niepełnosprawności pracowników niepełnosprawnych wraz z wnioskiem o wypłatę miesięcznego dofinansowania za dany miesiąc.
Wobec tego, że z przedstawionych uregulowań wynika, iż przy przyznaniu dofinansowania istotny w sprawie jest wymiar czasu pracownika niepełnosprawnego, należy zauważyć, że w obowiązującej ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w brzmieniu – w okresie objętym kontrolą (tj. Dz. U. z 2008 r., Nr 14, poz. 92), w zakresie norm czasu pracy osób niepełnosprawnych przewidziano: maksymalną normę czasu pracy – 8 godzin dziennie i 40 godzin tygodniowo dla wszystkich niepełnosprawnych oraz 7 godzin dziennie i 35 godzin tygodniowo dla pracowników zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji). Szczególne uregulowanie, również w zakresie norm czasu pracy, było przewidziane dla zakładów pracy chronionej – w tym wypadku czas pracy osób niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności wynosił co najmniej 0,55 wymiaru czasu pracy określonego w art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji, ten wymiar czasu pracy mógł być na wniosek zespołu programowego, o którym mowa w § 13, zwiększony do wysokości 0,8 wymiaru czasu pracy określonego w art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji.
Z kolei stosownie do § 8 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w ramach kosztów działalności zakładu mogą być finansowane wynagrodzenia osób niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, do wysokości 100% minimalnego wynagrodzenia, proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy, określonego w umowie o pracę, stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji.
Z tych uregulowań wynika, że punktem odniesienia dla norm czasu pracy pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w zakładzie pracy chronionej są normy określone w ustawie o rehabilitacji. W rozporządzeniu w sprawie zakładów aktywności zawodowej ustawodawca wprost odnosi się do art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji, w którym zawarto normy ustawowe dla pracowników ze znacznym i umiarkowanym stopniem niepełnosprawności, i w § 11 rozporządzenia, którego wykładnia i zastosowanie są kwestionowane w skardze kasacyjnej, czas pracy zatrudnionych w zakładzie aktywności zawodowej określa jako część (0,55 w ust. 1 i 0,8 w ust.
- 2) ustawowego wymiaru czasu pracy.
Słusznie Sąd I instancji wskazał, że skoro z powołanych przepisów wynika, że ze środków Funduszu mogą być finansowane wynagrodzenia zatrudnionych w zakładzie pracowników niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, stosownie do wysokości 0,8 części wymiaru czasu pracy wynoszącego 7 godzin na dobę i 35 godzin tygodniowo, to taki wymiar czasu pracy winien zostać odzwierciedlony w informacji INF-D-P. Nie jest zatem trafne stanowisko Zakładu Aktywności w C., iż oznaczenie wymiaru czasu pracy w informacji za pomocą cyfry "1" oznaczało de facto wymiar czasu pracy w wysokości 0,8 wymiaru czasu pracy określonego w art. 15 ustawy o rehabilitacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że stanowisko skarżącego kasacyjnie, iż zapisy § 11 ust. 2 rozporządzenia «wyznaczają "pełny (maksymalny)" wymiar czasu pracy osoby niepełnosprawnej zaliczonej do znacznego lub umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zatrudnionej w zakładach aktywności zawodowej», skądinąd słuszne, nie zaprzecza tezie, że jest to jednak w dalszym ciągu "0,8" wymiaru czasu pracy z art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji i w ten sposób zostało to ujęte rozporządzeniu, o czym świadczy dosłowne brzmienie § 11 ust. 2 rozporządzenia. Dlatego zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy o rehabilitacji oraz § 11 ust. 2 rozporządzenia należało uznać za niezasadny.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.