Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2250/13, oddał skargę A. F. – Przedsiębiorstwa Transportowo-Handlowego Eksport-Import A. F. (dalej: skarżący) na informację Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu, z następującym uzasadnieniem.
Skarżący złożył do Banku Gospodarstwa Krajowego wniosek o dofinansowanie projektu pn.: "[...]" w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, lata 2007-2013, Działanie 4.3 "Kredyt technologiczny".
Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. Bank Gospodarstwa Krajowego (Instytucja Wdrażająca – IW) poinformował skarżącego o odmowie przyznania promesy premii technologicznej. Zdaniem IW projekt nie spełnił kryterium oceny merytorycznej nr 2 "Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. Nr 116, poz. 730, ze zm., dalej ustawa z dnia 30 maja 2008 r.). Instytucja Wdrażająca uznała, że brak jest możliwości potwierdzenia, że do realizacji inwestycji polegającej na monitorowaniu parametrów jazdy samochodów niezbędnym jest budowa: portierni i szlabanów, systemu monitoringu wizyjnego wykorzystywanego w celu monitorowania terenu obiektu, a także budowa parkingu dla 85 pojazdów typu TIR. Zdaniem Instytucji Wdrażającej budowa bazy transportowej objętej projektem powinna zostać uznana za wydatek niekwalifikowany m.in. z powodu braku jego niezbędności dla wdrożenia technologii, która w zasadniczym stopniu polega na monitorowaniu parametrów jazdy samochodów.
Bank uznał, że wydatki nie spełniają przesłanek art. 10 ust. 5 ustawy z 30 maja 2008 r., gdyż nie są wydatkami przeznaczonymi na realizację inwestycji technologicznej, polegającej (zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy) na wdrożeniu nowej technologii i uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług. Łącznie wydatki uznane za niekwalifikowane wynoszą 3.805.000 zł, co stanowi ponad 55 % łącznych wydatków kwalifikowanych projektu, co przekracza wskazany w § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka Priorytet 4: Inwestycje w innowacyjne przedsięwzięcia, Działanie 4.3: Kredyt Technologiczny (dalej: Regulamin konkursu) próg 25 %, po przekroczeniu którego wniosek podlega odrzuceniu.
W wyniku rozpoznania protestu Minister Gospodarki rozstrzygnięciem zawartym w piśmie z [...] września 2013 r. poinformował skarżącego, że protest został oddalony.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z opisem nowej technologii na str. 1 opinii niezbędnym elementem systemu będą urządzenia detekcyjne (czujniki, mierniki podłączone do nadajników) montowane w TIRach oraz system tankowania zaopatrzony w moduły przekaźników, których stan zmienia się w zależności od zaprogramowanych stanów alarmowych. Technologia będąca przedmiotem projektu opiera się na szeregu urządzeń detekcyjnych, które po przesłaniu danych do oprogramowania zarządzającego pozwolą uzyskać wiedzę na temat wszystkich parametrów usługi, analizować wyniki i podejmować odpowiednie decyzje. W opinii Instytucji Pośredniczącej parking na 85 TIRów będzie służył jedynie do przechowywania pojazdów pod kontrolą systemu wizyjnego, co potwierdzają zapisy dotyczące wykazu i uzasadnienia wykorzystania środków trwałych. Instytucja Pośrednicząca wysnuła wniosek, że budowa parkingu jest głównym celem skarżącego i nie służy do uruchomienia technologii będącej przedmiotem projektu. Ze złożonej dokumentacji wynika, że budowa parkingu będzie stanowiła uzupełnienie infrastruktury logistyczno-transportowej skarżącego, dlatego też nie służy realizacji inwestycji technologicznej.
Minister Gospodarki nie zgodził się z argumentem skarżącego, że brak budowy parkingu w obrębie infrastrukturalnie zaprojektowanego portalu niweczy możliwość wdrożenia nowej technologii, bowiem uniemożliwi zebranie danych i zarządzanie flotą. Ponadto Instytucja Pośrednicząca podtrzymała ocenę Komisji Konkursowej, że system monitoringu wizyjnego nie służy realizacji inwestycji technologicznej w rozumieniu ustawy. Z informacji przedstawionych w dokumentacji aplikacyjnej nie wynika aby dane z systemu wizyjnego służyły zarządzaniu flotą oraz spedycją. Organ wskazał także, że system wizyjny to jedynie część infrastruktury, która służy ochronie mienia i nie ma bezpośredniego związku z wdrażaną technologią.
Minister Gospodarki uznał protest w zakresie szlabanów, które mają służyć do rejestracji wjazdów i wyjazdów pojazdów oraz portierni. Wyjaśnił, że szlabany będą odpowiadały za nadzór nad każdym pojazdem, a nie sam parking jako część infrastruktury. Ponadto, z opisu wydatku w poz. 1 wynika, że portiernia będzie wyposażona w system monitoringu, który jest częścią wdrażanego systemu. W związku z powyższym, uznał te wydatki za kwalifikowane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r., Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej u.z.p.p.r.) wskazał na wstępie, że spór w sprawie sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie czy zgłoszone do dofinansowania w ramach Działania 4.3 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka przedsięwzięcie "Wdrożenie IT-technologii zarządzania flotą i spedycją w oparciu o portal logistyczny" odpowiada wymogom określonym w ustawie z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej.
Zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy z 30 maja 2008 r. wydatkami na realizację inwestycji technologicznej są ponoszone przez przedsiębiorców realizujących tę inwestycję, niezbędne do jej realizacji wydatki.
Projekt skarżącego zarówno zdaniem Komisji Konkursowej, jak i następnie Ministra Gospodarki nie spełnił kryterium merytorycznego przyznania premii technologicznej nr 2 "Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 PO IG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r.".
Zdaniem Sądu przedmiotem projektu, który mógłby być objęty pomocą finansową, mogła być wyłącznie technologia informatyczna wraz z urządzeniami monitorującymi, nie budowa całej bazy logistycznej, obejmującej m.in. budowę parkingu. Nie sposób jest zasadnie twierdzić, aby w ramach ustawy o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej obejmować nią również koszty inwestycyjne związane z brakującą infrastrukturą w przedsiębiorstwie skarżącego, jak przykładowo budowa parkingu, czy też systemu monitorującego parkingu. Przekazywane środki w ramach działania 4.3 PO IG są środkami publicznymi i winny być wydawane na cele ściśle związane z określonym działaniem POIG. Przepisy ustawy wskazują, że wydatkami niezbędnymi do realizacji inwestycji technologicznej są wydatki niezbędne do wdrożenia technologii i uruchomienia na jej podstawie wytwarzania towarów procesów lub usług.
Sąd podzielił argumentację Ministra Gospodarki, że brak budowy parkingu w obrębie infrastrukturalnie zaprojektowanego portalu nie niweczy możliwości wdrożenia nowej technologii. Z dokumentacji wynika, że we wdrażanym systemie parking pełni jedynie funkcję bezpiecznego przechowywania pojazdów. Strona skarżąca bowiem, we wniosku (lub też opinii), w żaden inny sposób nie uzasadniła konieczności budowy tego parkingu. Zarówno Wnioskodawca jak i Opiniodawca nie wskazuje na funkcję parkingu jako elementu niezbędnego do zbierania danych i zarządzania flotą.
W ocenie Sądu, stanowisko Ministra Gospodarki i Instytucji Wdrażającej dotyczące faktu braku spełnienia kryterium merytorycznego w zakresie "Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3 POIG oraz ustawą z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej" jest prawidłowe. Kryterium to ocenia się przez pryzmat treści opinii o nowej technologii i wniosku a weryfikuje się je m.in. poprzez ocenę zachowania zgodności przedmiotu inwestycji z definicją zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 4a ustawy a ocenę wydatków niezbędnych przeznaczonych na realizację inwestycji zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 30 maja 2008 r.
Sąd podał, że w § 1 Regulaminu przeprowadzenia konkursu zawierającym słowniczek pojęć i skrótów i w pkt 20 określono pojęcie wydatki kwalifikujące się do objęcia wsparciem, które należy rozumieć jako wydatki faktycznie poniesione i udokumentowane, bezpośrednio związane z projektem i niezbędne do jego prawidłowej realizacji, według ich wartości netto (...), wskazane w umowie o dofinansowanie oraz zgodne z katalogiem wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem określonym w ustawie. Budowa parkingu nie służy więc do uruchomienia technologii będącej przedmiotem projektu.
Sąd wskazał, że w takim jak przedmiotowa sprawa stanie faktycznym – wdrażanie nowej technologii odchodzi na dalszy plan, gdyż koszty inwestycyjne (budowa parkingu i systemu monitoringu) sięgają prawie połowy wszystkich kosztów kwalifikowanych i tym samym trudno mówić o wdrażaniu nowej technologii, gdyż na pierwszy plan przebijają się wydatki na brakującą infrastrukturę w przedsiębiorstwie, które nie mogą być finansowane z tego działania. Sąd podzielił stanowisko organu, że koszty związane z budową parkingu nie są wydatkami niezbędnymi do uruchomienia wytwarzania nowego towaru, jakim jest system zarządzania flotą oraz procesami spedycyjnymi i nie służą do uruchomienia wytwarzania tego towarów na podstawie wdrażanej technologii.
W ocenie Sądu w piśmie z [...] września 2013 r. ustosunkowano się do zarzutów zawartych w proteście i szczegółowo uzasadniono stanowisko odnośnie niezasadności protestu. Brak odniesienia się do wszystkich twierdzeń skarżącego nie może być rozumiany jako brak uzasadnienia, gdyż w przedmiotowej sprawie skarżący tylko polemizuje z ustaleniami organu, bez wskazania konkretnych zapisów w dokumentacji, które podważałyby to stanowisko organu.
Sąd wskazał, że wszelkie dodatkowe informacje zawarte np. w proteście nie mogły uzupełnić wniosku w zakresie uzupełniania jego treści. Ewentualne dodatkowe informacje niewynikające z treści wniosku, a zawarte np. w proteście nie powinny być brane pod uwagę przez Instytucję Pośredniczącą, ze względu na zasadę równości. W związku z powyższym Minister Gospodarki nie miał podstaw do uwzględnienia innych twierdzeń skarżącego poza wnioskiem i załączonymi do niego dokumentami. Skarżący przystępując do konkursu miał obowiązek zapoznać się z dokumentacją konkursową i do niej się zastosować.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 337 zł.
Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego – art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), tj. przepisu art. 2 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z 30 maja 2008 r. poprzez jego błędną wykładnię w przedmiotowej sprawie, co przejawiło się w oparciu zaskarżonego wyroku na twierdzeniu, że budowa w ramach portalu logistycznego, stanowiącego integralną część projektu o którego dofinansowanie wnosił skarżący, parkingu dla floty – 85 samochodów marki TIR nie stanowi wydatku niezbędnego do realizacji inwestycji technologicznej, a jest jedynie uzupełnieniem infrastruktury logistyczno-transportowej skarżącego oraz dokonanie błędnej wykładni § 1 pkt 21 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka. Ponadto Sąd dokonał błędnego określenia powyższych podstaw prawnych w treści uzasadnienia, wskazując na art. 2 ust. 1 pkt 4a ustawy oraz na § 1 pkt 20 Regulaminu.
W ocenie skarżącego budowa parkingu dla pojazdów jest bezpośrednio związana z projektem i niezbędna do jego prawidłowej realizacji. Spełnia więc wymogi wskazane w § 1 pkt 21 Regulaminu. Sąd orzekający w sprawie uznał więc błędnie, iż budowa parkingu nie służy do uruchomienia technologii będącej przedmiotem projektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie uznał, iż budowa parkingu dla pojazdów skarżącego w ramach projektu, nie podlega dofinansowaniu. Dopuścił się tym samym naruszeń prawa materialnego, wpływających na rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Z kolei art. 183 tej ustawy stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany był granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Autor skargi powinien wskazać konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego. W odniesieniu do prawa materialnego powinien wykazać, na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd oraz podać, na czym polegało uchybienie tym przepisom i dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Za podstawę wyroku z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt V SA/Wa 2250/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Ministra Gospodarki, z których wynika że A. M. złożył w konkursie wniosek o dofinansowanie projektu. Bank Gospodarstwa Krajowego odmówił przyznania premii technologicznej z powodu nie spełnienia kryterium oceny merytorycznej: "Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3. PO IG oraz ustawą o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej." Minister Gospodarki uznając protest za niezasadny wyjaśnił, że wnioskodawca nie wykazał aby parking na 85 miejsc parkingowych dla TIRów odgrywał kluczową rolę w technologii wdrażanej w ramach projektu zarządzania flotą i spedycją. Z uwagi na fakt, że koszt budowy parkingu był najwyższy spośród wszystkich pozostałych pozycji wskazanych w harmonogramie rzeczowo-finansowym (45 % wszystkich wydatków kwalifikowanych) uznano, że budowa parkingu będąca głównym celem wnioskodawcy nie służy uruchomieniu technologii będącej przedmiotem projektu.
W związku z tym, że koszt nabycia zakwestionowanych środków trwałych stanowi 53,68 % wydatków kwalifikowanych, to zgodnie z § 7 ust. 2 pkt 11 Regulaminu konkursu IW zasadnie odrzuciła wniosek z powodu nie spełnienia kryterium: "Projekt jest zgodny z celami i zakresem działania 4.3. PO IG oraz ustawą o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej." Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Skarga kasacyjna A. M. opiera się na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Kasator zarzucając błędną wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 30 maja 2008 r. nie uzasadnił jednak na czym polegała dokonana przez Sąd I instancji błędna wykładnia tego przepisu oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa. Należy przypomnieć, że zgodnie z tym przepisem: "Użyte w ustawie określenia oznaczają: inwestycja technologiczna - inwestycję polegającą na zakupie nowej technologii, jej wdrożeniu oraz uruchomieniu na jej podstawie wytwarzania nowych lub znacząco ulepszonych towarów, procesów lub usług." Ponadto kasator zarzucił błędną wykładnię § 1 pkt 21 Regulaminu konkursu tj. nieistniejącej jednostki redakcyjnej Regulaminu przeprowadzenia konkursu w ramach Programu operacyjnego Innowacyjna Gospodarka zatwierdzonego przez IP [...] września 2012 r., ponieważ w § 1 znajdują się pkt od 1) do 20).
Należy przypomnieć, że w § 1 pkt 21) Regulaminu znajduje się definicja pojęcia "wydatki kwalifikujące się do objęcia wsparciem", którymi są wydatki faktycznie poniesione i udokumentowane, bezpośrednio związane z projektem i niezbędne do jego prawidłowej realizacji, według ich wartości netto (tj. bez podatku od towarów i usług i podatku akcyzowego), wskazane w umowie o dofinansowanie oraz zgodnie z katalogiem wydatków kwalifikujących się do objęcia wsparciem określonym w ustawie.
Mając na uwadze, że kasator nie kwestionuje stanu faktycznego sprawy zakończonej rozstrzygnięciem ostatecznym Ministra Gospodarki, skoro nie oparł skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. z powodów już wskazanych oraz dlatego, że przytoczona podstawa skargi kasacyjnej nie zawiera jej uzasadnienia.
Wskazując na art. 174 pkt 1 p.p.s.a. kasator w istocie kwestionuje zaakceptowane przez Sąd I instancji zasadnicze ustalenie Ministra Gospodarki, że budowa parkingu będąca głównym celem wnioskodawcy nie służy do uruchomienia technologii będącej przedmiotem projektu. Aby skutecznie podważyć ustalenia faktyczne kasator winien był powołać podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz wskazać przepisy naruszone przez Sąd I instancji, a następnie uprawdopodobnić wpływ uchybienia na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie organy administracji publicznej właściwie zrozumiały i zastosowały treść zapisu dokumentacji konkursowej do niespornego stanu faktycznego sprawy, co następnie prawidłowo zaakceptował Sąd I instancji.
Podniesione przez kasatora w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a zarzuty nie są trafne i sprowadzają się w rzeczywistości do kwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że organ dokładnie ustalił stan faktyczny sprawy i prawidłowo przyjął, że projekt nie mógł uzyskać dofinansowania.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegającą oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie 204 pkt 1 p.p.s.a.