Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę W. K. (obecnie P.) na decyzję Prezesa NFZ z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia społecznego.
W motywach postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca w związku z wniesioną skargą wezwana została do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 złotych w terminie siedmiu pod rygorem odrzucenia skargi. W związku z dwukrotnym awizowaniem przesyłki zawierającej wezwanie, przesyłka została zwrócona do nadawcy i dołączona do akt sprawy w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). Sąd I instancji uznał bowiem, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi doręczone został skarżącej w dniu 7 marca 2014 r., czternaście dni od dnia pierwszego awizowania przesyłki, które miało miejsce w dniu 21 lutego 2014 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalny skargi upływał wobec tego w dniu 14 marca 2014 r. Sąd I instancji stwierdził, że do tej daty skarżąca nie uiściła wpisu i w oparciu o art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił wniesioną przez skarżącą skargę.
W. P. skargą kasacyjną zaskarżyła wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, art. 73 § 2 i 3 i art. 65 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 8 ust. 2 pkt 2 i § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1350, dalej: rozporządzenie w sprawie szczegółowego trybu doręczania) oraz art. 220 § 3 p.p.s.a poprzez błędną wykładnię polegającą na niezasadnym uznaniu, że przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu została skarżącej skutecznie doręczona i termin do uiszczenia wpisu upłynął bezskutecznie, co skutkowało odrzuceniem skargi, podczas kiedy na etapie doręczania ww. przesyłki popełniono uchybienia, takie jak między innymi niepozostawienie awiza w skrzynce pocztowej skarżącej, zamieszczeniu nieczytelnej adnotacji o ponownym awizowaniu, powodującej niemożność stwierdzenia czy adnotacja została podpisana przez doręczyciela, nieodnotowanie na przesyłce jak i na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, gdzie i czy pozostawiono skarżącej powtórne zawiadomienie o przesyłce, brak podpisu przy datowniku z datą przyjęcia przesyłki po ponownym awizowaniu, które to uchybienia skutkowały niemożnością uznania przesyłki, zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu za skutecznie doręczoną w trybie art. 73 p.p.s.a., co z kolei przemawiało za brakiem podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Podnosząc ten zarzut skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zsądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Okolicznością istotną dla oceny prawidłowości objętego skargą kasacyjną postanowienia odrzucającego skargę strony na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2013 r., jest prawidłowość zastosowania przez Sąd I instancji instytucji doręczenia zastępczego, o której mowa w art. 73 § 4 p.p.s.a., przesyłki zawierającej wezwanie skarżącej do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi na opisaną decyzję.
Zgodnie z powołanym art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie przesyłki adresatowi uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 tego przepisu, a więc z upływem okresu czternastu dni, na który złożono pismo w placówce pocztowej w przypadku niemożności doręczenia adresatowi przesyłki w sposób określony w art. 65 – 72 p.p.s.a. Domniemanie doręczenia poprzedzone musi zostać procedurą opisaną w § 2 i 3 art. 73 p.p.s.a., zgodnie z którą doręczyciel podejmujący próbę doręczenia przesyłki, wobec niemożności jej doręczenia bezpośrednio adresatowi powinien pozostawić zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z możliwością jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, w oddawczej skrzynce pocztowej, na drzwiach mieszkania adresata, w miejscu wskazanym do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia w którym wykonuje on swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie doręczyciel pozostawia powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni do dnia pierwszego zawiadomienia.
Mając na uwadze przywołane regulacje oraz uwidocznione na kopercie zawierającej wezwanie skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi informacje o podjętych czynnościach zmierzających do doręczenia tejże przesyłki stwierdzić należy, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że przesyłka ta doręczona została w sposób zastępczy w dniu 7 marca 2014 r. Jak wynika z analizy zwrotnego poświadczenia odbioru załączonego do przesyłki, w dniu 21 lutego 2014 r., wobec niemożności doręczenia adresatowi przesyłki z powodu zamkniętego mieszkania pozostawiono zawiadomienie (awizo) w oddawczej skrzynce pocztowej. Informacja ta została opatrzona tak datownikiem jak i podpisem osoby dokonującej doręczenia. O fakcie pierwszego awizowania przesyłki, w dacie 21 lutego 2014 r., poczyniono adnotację również na adresowej stronie przesyłki opatrując tę informację datą i podpisem pracownika operatora pocztowego.
Również informacja dotycząca ponownego awizowania została opatrzona tak datą jak i podpisem doręczyciela, a wynikało z niej, że ponownego awizo dokonano w dniu 3 marca 2014 r. Brak jest, zatem podstaw do uznania, aby podczas prób doręczenia skarżącej spornej przesyłki doszło do naruszeń opisanych w zarzucie skargi kasacyjnej, skutkujących obaleniem domniemania doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Przesyłka zawierała, bowiem wszelkie niezbędne elementy określone w art. 73 § 1 – 3 p.p.s.a., konieczne do przyjęcia, że w przypadku niemożności doręczenia przesyłki w sposób określony w art. 65 – 72 p.p.s.a., została ona skutecznie doręczona adresatowi.
Stwierdzić również należy, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej zawartemu w jej uzasadnieniu, że informacje zwarte tak na kopercie, jaki i zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki nie naruszały § 7 ust. 2 i § 8 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego trybu doręczania. Przesyłka zawierała podpis pracownika i odciski stempla (datownika) placówki pocztowej potwierdzający przyjęcie od doręczającego awizowaną przesyłkę oraz zawierała zaznaczenie na jej adresowej stronie informację o powtórnym awizowaniu. Autor skargi kasacyjnej niezasadnie w tym zakresie wywodzi, w oparciu o przepisy powołanego rozporządzenia, że podpisy pracownika placówki pocztowej i doręczyciela powinny zostać dokonane w czytelnej formie. Przepis § 8 ust. 2 pkt 2 określa, że jeśli osoba uprawniona nie zgłosi się po odbiór przesyłki złożonej w placówce pocztowej operatora w terminie, o którym mowa w § 7 ust. 3, placówka pocztowa operatora zaznacza dokonanie powtórnego zawiadomienia na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki z adnotacją "awizowane powtórnie dnia" i podpisem.
Przyjąć, zatem należy, iż wystarczającym dla potwierdzenia uwidocznionego na adresowej stronie przesyłki bądź zwrotnym poświadczeniu odbioru zdarzenia związanego z podejmowaną próbą doręczenia przesyłki jest również złożenie podpisu pracownika poczty i doręczyciela w formie zwyczajowej, takiej jakim zwykle się posługuje. Niezasadny jest wobec treści przywołanego przepisu również zarzut o braku adnotacji na przesyłce i zwrotnym poświadczeniu odbioru informacji gdzie i czy w ogóle pozostawiono powtórne awizo. Przesyłka zawierała, bowiem informację zgodną z omawianym przepisem co do faktu powtórnego awizowania przesyłki oraz daty kiedy miało ono miejsce. Informacja ta umieszczona została natomiast w miejscu (adresowa strona przesyłki) zgodnym z wytycznymi zawartymi w przepisie.
Odnosząc się do kwestii dokonania powtórnego awizowania przesyłki nie po siedmiu dniach od daty pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki do odbioru w placówce poczty lecz po dniach dziesięciu, stwierdzić należy, że ostatni, siódmy dzień pierwszego awizowania mijał w piątek, powtórne awizo dokonane zaś zostało w najbliższym dniu roboczym przypadającym po upływie terminu pierwszego zawiadomienia, tj. w poniedziałek 3 lutego 2014 r. Skarżąca miała zatem możliwość odebrania wezwania jeszcze w dniu 10 marca 2014 r. i choć istotnie nastąpiłoby to już po dacie, w której można było uznać przesyłkę za skutecznie doręczoną w trybie art. 73 § 4 p.p.s.a. co zresztą uczynił Sąd I instancji, to zaistnienie takiej okoliczności (odebranie przesyłki w dniach 8 – 10 marca 2014 r.) stanowiłoby podstawę do żądania przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi.
Zauważyć również należy, że do obalenia domniemanie określonego w art. 73 § 4 p.p.s.a. nie jest wystarczające samo przedstawienie oświadczeń osób zamieszkujących pod adresem zamieszkania skarżącej. Dowodem świadczącym o naruszeniu bądź braku naruszeń procedury doręczania przesyłki w sposób przewidziany w art. 73 § 1 – 3 p.p.s.a., mogły być wyniki procedury reklamacyjnej wszczętej u odpowiedniego operatora pocztowego, czego skarżąca nie uczyniła.
W takim stanie sprawy za prawidłową uznać należy ocenę jakiej dokonał Sąd I instancji stwierdzając, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi doręczono skarżącej w dniu 7 marca 2014 r. zaś termin do wniesienia tej opłaty mijał w dniu 14 marca 2014 r. Wobec nieuzupełnienia braku skargi w terminie Sąd I instancji również niewadliwie zastosowała art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucając skargę Wiesławy Kwiatek.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.