Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. postanowieniem z dnia 15 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 490/13, odrzucił skargę E. s.c. M. J., K. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne, z następującym uzasadnieniem.
Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. uznał za zasadną skargę E. s.c. M. J., K. O. na czynność egzekucyjną Dyrektora Izby Celnej w T. polegającą na zajęciu zawiadomieniem z dnia 24 grudnia 2012 r. rachunku bankowego w Banku [...].
Organ pouczył stronę, że zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), przysługuje jej skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., którą wnosi się, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w B., w terminie 30 dni od dnia otrzymania postanowienia.
W skardze na powyższe postanowienie strona wniosła o stwierdzenie jego nieważności oraz stwierdzenie nieważności tytułu wykonawczego wydanego przez Dyrektora Izby Celnej w T. Odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., Sąd I instancji wskazał, że błędne pouczenie o możliwości wniesienia skargi nie może stanowić samodzielnej podstawy do wniesienia skargi i nie sanuje jej formalnej niedopuszczalności. Sąd wywiódł, że nie jest dopuszczalna skarga od postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym, którym organ uznał skargę za zasadną. Błędne pouczenie o możliwości wniesienia skargi nie stanowi samodzielnej podstawy do wniesienia skargi.
M. J. i K. O. – wspólnicy spółki cywilnej E. złożyli skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, wnosząc o: "1. uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia WSA i poprzedzających go postanowień i stwierdzenie ich nieważności;
- 2. stwierdzenie nieważności wystawionego przez Dyrektora Izby Celnej w T. tytułu wykonawczego w postępowaniu egzekucyjnym nr [...] z dnia [...].12.2012 r.
- 3. zasądzenie na rzecz wspólników spółki cywilnej kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z obowiązującymi przepisami".
Postanowieniu zarzucono naruszenie:
- I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 174 pkt 2 p.p.s.a.:
- 1. rażące naruszenie prawa przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. i WSA w B. poprzez kierowanie do spółki cywilnej E. S.c. wszelkich pism procesowych, wezwań i postanowień. Spółka cywilna jest jednostką organizacyjną nie będącą osobą prawną której ustawa nie przyznała zdolności prawnej – art. 331 § 1 k.c. Skierowanie aktu administracyjnego do podmiotu nie będącego stroną postępowania jest poważną wadą stanowiącą przesłankę stwierdzenia nieważności tego aktu – art. 156 §1 pkt 2 i 4 k.p.a. Znajduje to potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, por. wyroki: wyrok NSA z dnia 06.02.2001 r. IV SA 2450/98 i wyrok WSA w Kielcach z dnia 21.02.2013r. I SA/Ke 27/13.
- 2. rażące naruszenie prawa poprzez nie rozpoznanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. jako organu nadzoru nad egzekucją należności pieniężnych w stosunku do Dyrektora Izby Celnej w T. (art. 23 § 3a u.p.e.a.) wszystkich zarzutów skargi dot. czynności egzekucyjnych bezpośrednio zmierzających do zastosowania i zrealizowania środka egzekucyjnego zgodnie z art. 1a pkt. 2 u.p.e.a. a także bezczynności organu egzekucyjnego po uzyskaniu informacji, że dłużnik wywiązał się z zobowiązania w dniu 28.12.2012 r.
- 3. rażące naruszenie prawa przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. poprzez nierozpoznanie czy tytuł wykonawczy w postępowaniu egzekucyjnym wystawiony na spółkę cywilną E. s.c. zamiast na wspólników spółki cywilnej jest zgodny z wymogami przepisu art. 27 u.p.e.a. Wystawienie tytułu wykonawczego – aktu administracyjnego i skierowanie go do spółki cywilnej jest poważna wadą stanowiącą przesłankę stwierdzenia nieważności tego aktu administracyjnego.
- II. prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, lub niewłaściwe zastosowanie – art.174 pkt 1 p.p.s.a.: art. 28 i 29 k.p.a. oraz art. 331 § 1 k.c. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów polegające na błędnym uznaniu, że spółka cywilna jest stroną postępowania, ma zdolność procesową i sądową, przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. i WSA w B. i kierowanie do tego podmiotu (spółki cywilnej) wszystkich pism procesowych i sądowych zamiast do wspólników spółki cywilnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, niewyartykułowane przez skarżącego naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego orzeczenia. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone.
Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że wszystkie zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej dotyczą postępowania toczącego się przed organami. Strona nie stara się w żaden sposób podważyć stanowiska Sądu I instancji, że jej skarga z innych przyczyn jest niedopuszczalna i z tego powodu została odrzucona.
Sąd I instancji wywiódł, że skarga zasługuje na odrzucenie, bowiem z zestawienia treści przepisu art. 3 § 2 pkt 3 oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1015, dalej: p.e.a.) wynika, że nie jest dopuszczalna skarga od postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym, którym organ uznał skargę za zasadną. Błędne pouczenie o możliwości wniesienia skargi nie stanowi samodzielnej podstawy do wniesienia skargi. O dopuszczalności skargi stanowią bowiem bezwzględnie przepisy p.p.s.a., a nie pouczenie zawarte w treści postanowienia wydanego przez organ administracji. Tego stanowiska Sądu autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował w żadnym zakresie. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są formułowane pod adresem zaskarżonego do Sąd I instancji aktu, tj. postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny będąc związany granicami skargi kasacyjnej nie ma możliwości zweryfikowania stanowiska Sądu I instancji.
Wskazać natomiast należy, że słusznie skarżący wskazali, że stroną postępowania są M. J. i K. O. – wspólnicy Spółki cywilnej E., natomiast uchybienie Sądu polegające na określeniu w komparycji postanowienia jako wnoszącą skargę Spółki ze wskazaniem jej wspólników, oraz kierowaniu korespondencji do Spółki, na adres wskazany przez wspólników Spółki, nie jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uchybieniem skutkującym uchyleniem orzeczenia Sądu I instancji. Uchylenie postanowienia Sądu I instancji z tego powodu, spowodowałoby bowiem ten tylko skutek, że Sąd z identycznym uzasadnieniem odrzuciłby skargę, oznaczając jedynie w komparycji postanowienia prawidłowo stronę, czyli wspólników spółki cywilnej i z nimi prowadził korespondencję.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 p.p.s.a.