Postanowienie NSA z 16 kwietnia 2009 r., II GSK 252/09

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 16 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A.W. i A.W. o wstrzymanie wykonania decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi kasacyjnej A.W. i A.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1359/08 w sprawie ze skargi A.W. i A.W. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: oddalić wniosek

Skład

sędzia NSA Tadeusz Cysek przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1359/08 oddalił skargę A.W., A.W. – W. – S. s.c. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku A.W. i A.W. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. W uzasadnieniu powyższego wniosku skarżący podnieśli, że łączna kwota kar nałożonych na nich przekracza 500.000 zł, a uiszczenie tej kwoty może doprowadzić do bankructwa i utraty pracy przez współpracujących z firmą kierowców.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Na gruncie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., wstrzymanie wykonania przez sąd administracyjny (w uchwale z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, opubl. ONSAiWSA 2007/4/77 - Naczelny Sąd Administracyjny przyjął dopuszczalność zastosowania tego przepisu w związku z art. 193 p.p.s.a. w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę) zaskarżonego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej może nastąpić tylko na wniosek skarżącego i w razie jednoczesnej oceny sądu administracyjnego, że zachodzą – określone na zasadzie katalogu zamkniętego – przesłanki (tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków).

Za niewystarczający uznać należy sam wywód skarżącego o istnieniu wymienionych wyżej przesłanek, jeżeli nie jest on połączony z przedstawieniem w uzasadnieniu składanego wniosku skonkretyzowanych dostatecznie okoliczności, pozwalających wywieść zasadność orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia wnioskodawcy winny odwoływać się też do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuacje (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, a także J.P.Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. II, Warszawa, rok 2006 r., art. 188)

W świetle zaprezentowanej wykładni art. 61 § 3 p.p.s.a. przyjąć trzeba, że przedmiotowy wniosek – operujący w istocie ogólnikowymi i gołosłownymi stwierdzeniami - nie mógł zostać uwzględniony.

Skarżący ograniczyli się bowiem do wskazania na łączną wysokość kar mającej, według przedstawionego twierdzenia, ich obciążać (ponad 500.000 zł) oraz zajęcia stanowiska, że zapłata powołanej sumy doprowadzić może do bankructwa prowadzonego przez nich przedsiębiorstwa oraz utraty pracy przez współpracujących kierowców.

Zauważyć jednak trzeba, że wywody zawarte w omawianym wniosku nie zostały połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację skarżących, zwłaszcza ich stan finansowy i majątkowy (wysokość obrotu w prowadzonej przez nich działalności gospodarczej, aktualny bilans dochodów i strat, relacje aktywów do pasywów itd.).

Oddalenie sformułowanego w ten sposób wniosku nie będzie stało na przeszkodzie zgłoszeniu ponownego żądania w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy również, iż postanowienie wydane w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może być zmienione lub uchylone w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie.

Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji z mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a.