Uzasadnienie
Pismem z 19 kwietnia 2019 r. M. J. (dalej zwany "Skarżącym") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej zwanego "WSA") skargę o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 44/07 w związku z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019 r. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazał art. 272 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej zwanej "ppsa"). Skarga o wznowienie postępowania została podpisana osobiście przez Skarżącego.
Postanowieniem z 12 czerwca 2019 r. (sygn. akt II SA/Rz 429/19) WSA stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę według właściwości Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. W uzasadnieniu postanowienia WSA wskazał, że w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt II SA/Rz 44/07 zostało wydane postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 2008 r. (sygn. akt II GSK 174/08) o odrzuceniu skargi kasacyjnej Skarżącego z uwagi na wadliwe sformułowanie zarzutów, które zostało zakwalifikowane jako nieprzytoczenie podstaw kasacyjnych w rozumieniu art. 174 ppsa. Zdaniem WSA, z art. 275 ppsa wynika, że do wznowienia postępowania na podstawie innej niż nieważność (a zatem m.in. na podstawie art. 272 § 3 ppsa) właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. WSA uznał, że sądem, który ostatnio orzekał w sprawie objętej skargą Skarżącego o wznowienie postępowania jest Naczelny Sąd Administracyjny, który wydał postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej z uwagi na wadliwe sformułowanie zarzutów skargi kasacyjnej, a zatem po merytorycznej ocenie treści tych zarzutów.
Postanowienie WSA z 12 czerwca 2019 r. o przekazaniu sprawy według właściwości nie zostało zaskarżone i stało się prawomocne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.
Z art. 276 ppsa wynika, że do skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej, jednakże, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio przepisy art. 175. Wspomniany art. 175 ppsa w § 1 wprowadza obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2-3. Z kolei z art. 175 § 2-3 ppsa wynika, że obowiązek sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego jest wyłączony, jeśli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, a także wówczas, gdy stroną postępowania jest Prezes Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej oraz gdy czynności w postępowaniu za organy administracji rządowej, państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej lub Skarb Państwa podejmowane są przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej, jak również w przypadkach, gdy skargę kasacyjną sporządza doradca podatkowy (w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami) lub rzecznik patentowy (w sprawach własności przemysłowej).
W świetle prawomocnego postanowienia WSA z 12 czerwca 2019 r. do rozpoznania skargi Skarżącego o wznowienie postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, ponieważ to ten Sąd ostatnio orzekał w sprawie (art. 275 zdanie drugie ppsa).
Wobec tego - stosownie do treści powołanych wyżej przepisów art. 276 w zw. z art. 175 ppsa - skarga o wznowienie postępowania musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego z wyłączeniami, o których mowa w art. 175 § 2-3 ppsa. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że niedopełnienie tego wymogu skutkuje odrzuceniem skargi o wznowienie postępowania zakończonego orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. m.in. postanowienie NSA z 9 marca 2005 r. o sygn. akt I GSK 359/05, ONSAiWSA 2005/5/98; J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 628; T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 928; J. Drachal, A. Wiktorowska, K. Wojciechowska, [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 3. wydanie, Warszawa 2015, s. 1121).
W rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania sporządzoną przez niego osobiście i nie wykazał, że należy do grupy osób uprawnionych do sporządzenia tego środka odwoławczego. Fakt ten, a więc posiadanie uprawnień do wykonywania wyżej wymienionych zawodów, musi być udokumentowany wraz ze złożeniem skargi o wznowienie postępowania zakończonego orzeczeniem NSA lub przed upływem terminu do wniesienia takiej skargi. Wobec tego sporządzona przez Skarżącego skarga o wznowienie postępowania podlegała odrzuceniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 193 i art. 276 ppsa.
PG