Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 838/14, oddalił skargę L.A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym.
L.A. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości, rozpoznanie skargi i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem I instancji.
Wnioskiem z dnia 15 marca 2016 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że do chwili złożenia niniejszego wniosku skarga kasacyjna z dnia 27 sierpnia 2014 r. nie została rozpoznana. Wnioskodawca podniósł, iż obecnie z wniosku Głównego Inspektora Transportu Drogowego toczy się przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w S. postępowanie egzekucyjne oparte o zaskarżony wyrok. Skarżący stwierdził, iż znajduje się w trudnej sytuacji materialnej, a realizacja wyroku może doprowadzić do powstania nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia następstw. W świetle powyższego wnioskodawca wskazał, iż zasadnym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia do czasu wydania wyroku przez NSA.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 838/14 jest niedopuszczalny i jako taki nie może być merytorycznie rozpoznany przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) nie przewiduje zawieszenia wykonania wyroku WSA, możliwe jest natomiast wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia sądu administracyjnego jedynie w przypadku wniesienia skargi o wznowienie postępowania. W przypadku wniesienia skargi kasacyjnej – jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie – instytucja taka nie jest przewidziana przez przepisy p.p.s.a. (tożsamą konstatację wyraził NSA w postanowieniu z dnia 25 kwietnia 2013 r., II FSK 3231/12, publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Jest ona bowiem zbyteczna ze względu na charakter prawny skargi kasacyjnej, która jest środkiem odwoławczym dewolutywnym (przenosi postępowanie z wojewódzkiego sądu administracyjnego do NSA) oraz suspensywnym (jej wniesienie wstrzymuje uprawomocnienie się zaskarżonego orzeczenia).
W myśl art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Natomiast w myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wnioskując z treści przepisu, należy stwierdzić, że orzeczenie, które nie ma przymiotu prawomocności nie ma mocy wiążącej, a tym samym nie wywiera skutków prawnych.
Wykładnię taką potwierdza systemowe odczytanie przepisów p.p.s.a. W związku bowiem z brakiem prawnej skuteczności nieprawomocnego wyroku, ustawodawca przewidział regulację zawartą w art. 152 p.p.s.a. w nowym brzmieniu, które weszło w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r., zgodnie z którą w razie uwzględnienia skargi na akt lub czynność, nie wywołują one skutków prawnych do chwili uprawomocnienia się wyroku, chyba że sąd postanowi inaczej. Przepis ten jest następstwem wprowadzenia dwuinstancyjnego sądownictwa administracyjnego. Skoro wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego nie jest prawomocny, to nie wywołuje on jeszcze skutku w postaci wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego aktu lub czynności do chwili uprawomocnienia się wyroku.
Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że wniosek strony jest bezprzedmiotowy, bowiem samo skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej powoduje zawieszenie uprawomocnienia się zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie, który tym samym nie wywiera skutków prawnych wynikających z jego sentencji. Cel, do którego zmierza skarżący przy pomocy rozpoznawanego wniosku, jest już osiągnięty, a ponadto sama ustawa – p.p.s.a. – nie przewiduje podstawy prawnej dla wniosku do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wstrzymanie wykonania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, bowiem ustawodawca nie sformułował przepisu, który dawałby podmiotom uprawnienie do występowania z wnioskiem takiego rodzaju.
W tym miejscu wskazać nadto należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten odnosi się jednak wyłącznie do aktów lub czynności wydanych przez organy administracji publicznej i nie dotyczy wyroków sądów administracyjnych. Celem instytucji prawnej uregulowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a więc zapewnienie skarżącemu ochrony tymczasowej w toku postępowania sądowego przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Stosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. w toku postępowania kasacyjnego może dotyczyć wyłącznie aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a. Oznacza to, że powołany przepis nie znajduje zastosowania do wyroków sądów administracyjnych, co uzasadnia odrzucenie wniosku jako niedopuszczalnego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.