Uzasadnienie
Wyrokiem z 14 września 2011 r. (II GSK 1391/11) Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną K.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 15 marca 2011 r. (V SA/Wa 2127/10) wydanego w sprawie ze skargi K.G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.
Pismem z 1 lutego 2012 r. K.G. osobiście wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wskazanym wyrokiem NSA.
Skarga o wznowienie postępowania złożona została w sytuacji korzystania przez stronę ze zwolnienia w zakresie kosztów sądowych w całości i ustanowienia adwokata z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W przypadku wznowienia postępowania po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny strona wnosząca skargę o wznowienie postępowania jest zobowiązana (obok zachowania terminu i wskazania podstawy wznowienia) do wniesienia skargi zgodnie z art. 276 w zw. z art. 175 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270; dalej: ppsa).
Przepis art. 175 ppsa nakłada obowiązek sporządzenia tej skargi przez pełnomocnika profesjonalnego, co wiąże się z konsekwencjami jego niespełnienia.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 9 marca 2005 r. (I GSK 359/05, publ. ONSAiWSA 2005 nr 5, poz.
98) stwierdził, że ani przepisy działu VII (wznowienie postępowania), ani też przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji nie upoważniają do różnicowania skutków niedochowania przymusu radcowsko-adwokackiego w zależności od tego, czy odnosi się on do skargi kasacyjnej, czy też do skargi o wznowienie postępowania. Jedyna różnica jaka się w tej kwestii pojawia to taka, że w przypadku skargi kasacyjnej podstawą jej odrzucenia jest art. 178 w zw. z art. 175 § 1 ppsa, natomiast skarga o wznowienie postępowania, objęta obowiązkiem jej sporządzenia przez radcę prawnego lub adwokata, a niesporządzona przez te podmioty, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 175 § 1 i 276 tej ustawy.
Odpowiednie stosowanie art. 175 ppsa w postępowaniu wznowieniowym, pozostającym we właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, oznacza zatem nie tylko obowiązek sporządzenia skargi o wznowienie postępowania przez podmiot wymieniony w art. 175 cyt. ustawy, ale jednocześnie wymóg odrzucenia skargi wznowieniowej sporządzonej osobiście przez skarżącego niekorzystającego z wyłączenia, o którym stanowi art. 175 § 2 ppsa.
Skarżący, który nie spełniał wymagań, o których mowa w art. 175 § 2 ppsa, sporządził osobiście skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem NSA. Ten brak skutkuje odrzuceniem skargi. Prawo pomocy przyznane stronie w postępowaniu zakończonym prawomocnym wyrokiem WSA obejmuje również postępowanie w sprawie ze skargi o wznowienie, zatem ustanowiony wówczas pełnomocnik z urzędu powinien sporządzić skargę o wznowienie postępowania. Obowiązek reprezentowania przez pełnomocnika z urzędu na podstawie przyznanego prawa pomocy nie wygasa bowiem z chwilą prawomocnego zakończenia postępowania.
Wniosek podlegałby odrzuceniu także na podstawie przepisów art. 279-281 ppsa, ze względu na brak określenia ustawowej podstawy wznowienia.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 i art. 276 ppsa orzekł jak w sentencji.