Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. wyrokiem z 28 września 2016 r. sygn. akt II SA/Go 388/16 oddalił skargę A. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Rz. z [...] lutego 2016 r., nr [...].
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w Rz. (dalej: Dyrektor IC lub organ odwoławczy) na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2012 poz. 613 ze zm., dalej: op), i art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 91 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201 poz. 1540 ze zm., dalej: ugh), po rozpoznaniu odwołania A. Z. (dalej: skarżący lub strona) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Z. G. z [...] października 2015 r., którą wymierzono stronie karę pieniężną za urządzanie gier poza kasynem gry na automatach HOT Fun nr [...] i Hot Fun nr [...] w kwocie 24 000 zł.
Decyzja została wydana w oparciu o ustalenia, że 23 stycznia 2014 r. podczas wykonywania obowiązków służbowych funkcjonariusze Urzędu Celnego w Z. G. w lokalu, w którym działalność prowadzi skarżący stwierdzili ww. automaty (włączone do sieci i przygotowane do gry). Gry na tych automatach miały charakter losowy, a lokal nie był kasynem gry. Na podstawie opinii biegłego i wykonaniu eksperymentu polegającego na przeprowadzeniu gier kontrolnych ustalono, że na automatach urządzano gry w rozumieniu art. 2 ust. 3 ugh.
W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skarżący zarzucił, że przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh nie powinny mieć zastosowania ze względu na brak notyfikacji ustawy o grach hazardowych Komisji Europejskiej, oraz błędne ustalenie, że skarżącego można było uznać za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ugh.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016 poz. 718, dalej: ppsa).
WSA za nieuzasadniony uznał zarzut bezskuteczności przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 14 ust. 1 ugh, wobec braku ich notyfikacji Komisji Europejskiej, zgodnie z dyrektywą nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. UE. L.98.204.37 ze zm.). Sąd I instancji za prawidłowe uznał ustalenie, że gry prowadzone na przedmiotowych automatach wyczerpują definicję gier na automatach z art. 2 ust. 3 ugh, oraz że to skarżący był podmiotem "urządzającym gry". WSA wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że tytuł prawny do znajdujących się w lokalu skarżącego automatów przysługiwał skarżącemu, automaty były w jego władaniu. Przesłuchana 23 stycznia 2014 r. w charakterze świadka pracownica skarżącego zeznała, że codziennie włączała automaty do sieci zasilającej oraz dysponowała pilotem do odblokowywania automatów. Skarżący kwestionując ustalenia organu, iż był on urządzającym gry, nie wskazał podmiotu, który jego zdaniem takim urządzającym był.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie oraz rozpoznanie skargi co do istoty na mocy art. 188 ppsa, a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej od organu należnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych za obie instancje.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego, przede wszystkim art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" w świetle okoliczności faktycznych konkretnej sprawy jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier, bez dokonywania, zgodnie z materiałem zebranym w sprawie, żadnych innych czynności wykraczających poza zwykłe czynności związane ze zobowiązaniem ciążącym na stronie umowy najmu, a tym samym niezasadne objęcie skarżącego zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh w zw. z art. 14 ust. 1 ugh i niezasadne nałożenie na skarżącego kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry".
W uzasadnieniu przedstawiono argumenty na poparcie zarzutu twierdząc, że za urządzającego gry nie może być uznany podmiot udostępniający tylko powierzchnię pod zainstalowanie tam automatów do gier.
Dyrektor Izby Celnej w Rz. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jako niezasadna podlega oddaleniu.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Sposób sformułowania zarzutu (błędna wykładnia pojęcia "urządzającego gry" – jako podmiotu, którego czynności sprowadzały się do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty, a tym samym niezasadne objęcie skarżącego zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh w zw. z art. 14 ust. 1 ugh i niezasadne nałożenie na skarżącej kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach) uzasadnia przyjęcie, że skarga kasacyjna zmierza do podważenia oceny okoliczności faktycznych sprawy w zakresie uznania skarżącego za urządzającego gry, a w następstwie zastosowanie wobec niego wskazanych przepisów.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd I instancji nie twierdził – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej – że urządzającym gry jest podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty i który nie dokonywał żadnych innych czynności dotyczących organizacji gier. WSA wyraźnie wskazał bowiem, na podstawie jakich okoliczności uznał za prawidłowe ustalenie organów, że skarżący był podmiotem urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 ugh. Stwierdził, że przysługiwał skarżącemu tytuł prawny do automatów, były one w jego władaniu, a pracownica skarżącego dysponowała pilotem do odblokowywania automatów. WSA trafnie też zauważył, że skarżący kwestionując ustalenia organów nie wskazał podmiotu, który jego zdaniem był urządzającym gry. Prawidłowości tych ustaleń faktycznych skarżący w skardze kasacyjnej nie podważył.
Zatem należy uznać za prawidłową dokonaną przez Sąd I instancji wykładnię art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ugh sprowadzającą się do uznania, że urządzającym gry jest taka osoba jak skarżący, to jest dysponujący automatami do gier hazardowych we własnym lokalu, gdzie urządzane są gry na tych automatach obsługiwanych przez osoby będące pod kierownictwem władającego lokalem i umieszczonymi w nim automatami. Taka wykładnia nie wyklucza przy tym uznania za urządzających gry osób wypełniających inne przesłanki niż skarżący.
Biorąc to wszystko pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. 2015 poz. 1804 ze zm.).