Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1839/16 oddalił skargę "K" Spółka jawna [..] i inni w likwidacji z siedzibą w S. (dalej: skarżąca) na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] czerwca 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z [..] października 2014 r., którą stwierdzono, że P.B. podlegał obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania na rzecz skarżącej umowy o świadczenie usług w okresach: od dnia 4 lipca 2011 r. do 29 lipca 2011 r., od dnia 8 sierpnia 2011 r. do 31 sierpnia 2011 r.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżąca zawarła wniosek o "wstrzymanie wykonalności decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] i decyzji Dyrektora [..] Oddziału [..] Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [..] października 2014 r., nr [..], która ja poprzedzała, z uwagi na grożącą skarżącej niepowetowaną szkodę".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.), sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Nie ulega wątpliwości, że w omawianym przepisie chodzi o skutki o charakterze potencjalnym.
Nie jest wymagane, żeby one rzeczywiście wystąpiły. Przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine p.p.s.a. wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia – "zachodzi niebezpieczeństwo", czyli można się ich spodziewać na podstawie racjonalnej oceny zakresu, zasad i tytułu wykonania aktu lub czynności w czasie zawisłości sprawy w sądzie administracyjnym (por. J. Borkowski, Wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, "Monitor Prawniczy", 2006 r., nr 14, s. 677). Ponadto skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
W przedmiotowej sprawie, zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie zawierał jakichkolwiek motywów (uzasadnienia) wskazujących na okoliczności w oparciu, o które możliwym byłaby ocena czy wykonanie powołanej decyzji wywoła w stosunku do strony jedną bądź obie przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujące zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej.
Wniosek strony skarżącej ogranicza się, bowiem wyłącznie do sformułowania żądania wstrzymania wykonania obu wydanych w sprawie decyzji organów Narodowego Funduszu z uwagi na "grożącą skarżącej niepowetowaną szkodę". Takie szczątkowe umotywowanie wniosku jest niewystarczające dla oceny możliwości wystąpienia wymienionych w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, w tym możliwości wystąpienia niepowetowanej szkody na którą powołuje się strona nie wskazując jednocześnie w jaki sposób owa "szkoda" miałaby powstać, tj. jaki wpływ na jej zaistnienie może mieć wykonanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu NFZ I instancji.
W takim stanie sprawy brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 i 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.