Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym skargą kasacyjną wyrokiem z 18 lutego 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2714/15, po rozpoznaniu skargi A. A. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1274 z późn. zm.; obecny tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; w skrócie: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a ust. 1, ust. 2, ust. 6 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414; w skrócie: u.t.d.), art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 oraz lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 13 i 15 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, utrzymał w mocy decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r., którą nałożono na A. A. (dalej: skarżący lub przedsiębiorca) karę pieniężną w wysokości 3 000 złotych za używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców.
W uzasadnieniu GITD wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. przeprowadzono kontrolę pojazdu członowego (ciągnik samochodowy z naczepą) kierowanego przez W. S., wykonującego na podstawie licencji nr [...] przejazd w imieniu skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Usługi Transportowe A. A.. Kierowca okazał do kontroli m.in. własną kartę kierowcy z tachografu cyfrowego oraz wypis nr [...] z wymienionej licencji. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał, że załadunek pojazdu został dokonany przez [B.] sp. z o.o. w S. między godziną 16 a 17. W trakcie załadunku kierowca używał do rejestracji czasu pracy karty swojego szefa A. A. i na tej karcie dojechał do miejscowości R., czyli 45 km. Kierowca wyjaśnił, że karty skarżącego używał od 2 tygodni, ponieważ "nie wyrabiał się z czasem" i użył jej dwa razy. Kierowca podpisał protokół kontroli bez wnoszenia uwag. Powyższe stało się podstawą nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, tj. używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców w wysokości 3 000 zł.
Odnosząc się do zarzutów odwołania, tj. stwierdzenia skarżącego, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. w podanych w decyzji godzinach to on kierował pojazdem, co potwierdza kserokopia księgi wjazdów i wyjazdów, a następnie pojazd, w którym przez zapomnienie pozostawił swoją kartę kierowcy, przejął W. S., organ odwoławczy stwierdził, że zarówno z danych cyfrowych karty kierowcy i tachografu cyfrowego, a przede wszystkim z zeznań W. S. wynika, że kierujący kontrolowanym zespołem pojazdów, wykonując przewóz drogowy posługiwał się oprócz własnej karty, także kartą skarżącego. W tym zakresie GITD dał wiarę zeznaniom złożonym przez kierującego pojazdem. Analizując wydruk z tachografu cyfrowego kontrolowanego pojazdu organ ustalił, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. w godzinach 16.00 - 18.00 W. S. prowadził pojazd nie rejestrując na własnej karcie tego faktu. Urządzenie rejestrujące od godz. 16.04 do 18.37 rejestrowało prowadzenie pojazdu na karcie skarżącego, co oznacza, że w tachografie znajdowała się jego karta.
W ocenie organu brak było podstaw do umorzenia postępowania w oparciu o art. 92c u.t.d., ponieważ skarżący nie wykazał, że uczynił wszystko, aby zapobiec powstaniu naruszenia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżący pozostawił swoją kartę w pojeździe w celu używania jej przez innego kierowcę. Zatrzymana podczas kontroli karta skarżącego została przekazana na podstawie art. 14 ust. 4 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r. ze zm.; dalej: rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85) podmiotowi wydającemu karty, czyli Polskiej Wytwórni Papierów Wartościowych.
Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem strona wniosła skargę, w której domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji.
W odpowiedzi GITD podtrzymał ustalenia oraz stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecny tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, w skrócie: p.p.s.a.) uwzględnił skargę strony i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że ustalając stan faktyczny w sprawie organy oparły się na treści trzech dokumentów: zeznaniach świadka W. S. (kierującego pojazdem w dniu kontroli), wydrukach danych z tachografu cyfrowego kontrolowanego pojazdu z dnia [...] kwietnia 2014 r. oraz kserokopii księgi wjazdów – wyjazdów pojazdów z miejsca załadunku ([B.] sp. z o.o.) z dnia [...] kwietnia 2014 r. Organ odwoławczy na podstawie zeznań kierowcy pojazdu ustalił, że pomiędzy godziną 16.04 a 18.37 w tachografie znajdowała się karta skarżącego, którą umieścił tam kierowca W. S., czyli osoba nieuprawniona.
Z kolei z adnotacji zawartych w księdze wjazdów i wyjazdów pojazdów z terenu [B.] sp. z o.o. (załadowca) wynika, iż w godzinach 16.20 - 16.55 pojazd prowadził skarżący, co podnosił on sam w odwołaniu. Ten okres prowadzenia pojazdu przez skarżącego zawiera się także w okresie ustalonym przez organ na podstawie analizy danych z tachografu kontrolowanego pojazdu (godz. 16.04 - godz. 18.37).
Zdaniem WSA, w sytuacji, w której skarżący podważał wiarygodność zeznań świadka, co do prowadzenia przez tego kierowcę pojazdu z włożoną do tachografu kartą skarżącego w godzinach od 16.04 do 18.37, wskazując na treść księgi wjazdów i wyjazdów z terenu załadowcy, z której wynika, iż pojazd prowadził skarżący, organ administracji powinien przeprowadzić w tym zakresie postępowanie wyjaśniające, żądając na przykład oryginału tej księgi i/lub także przesłuchać osobę, która dokonała w niej adnotacji o nazwisku kierowcy. W ocenie Sądu Instancji, organ nie konfrontując dowodów zebranych w sprawie, wobec stanowczego i konsekwentnego twierdzenia skarżącego, iż w godzinach od 16.04 do 18.37 to on prowadził pojazd z włożoną do tachografu własną kartą kierowcy, naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., co w rezultacie doprowadziło także do naruszenia przepisów art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł GITD, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi strony, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. organ zarzucił naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na mylnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że organy administracji dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, nie konfrontując dowodów zebranych sprawie, wobec konsekwentnego twierdzenia skarżącego, iż to on w godzinach od 16.04 do 18.37 prowadził pojazd z włożoną do tachografu własną kartą kierowcy, podczas gdy w świetle zgromadzonego materiału dowodowego i okoliczności sprawy, działając w granicach swobodnej oceny dowodów, kierując się zasadami doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, organy nie mogły stwierdzić inaczej, niż że przynajmniej przez część wskazanego wyżej okresu pojazd na drodze publicznej prowadził kierowca W. S. rejestrując w tym czasie swoją aktywność na karcie przedsiębiorcy A. A., co wypełniało hipotezę normy prawnej zamieszczonej pod lp. 6.3.4. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w sposób wyczerpujący wyjaśnił motywy zapadłego rozstrzygnięcia;
- 2) z ostrożności procesowej zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 14 ust. 4 lit. a/ i c/, art. 15 ust. 2 i ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 oraz art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d., a także z lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do tej ustawy, polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu w sprawie i przyjęciu, że stan faktyczny ustalony w rozpatrywanej sprawie mógł nie stanowić naruszenia wskazanych wyżej norm prawnych.
W ocenie autora skargi kasacyjnej, postępowanie organu w kontekście nałożenia kary pieniężnej było prawidłowe, stan faktyczny w sprawie ustalono w sposób nie budzący wątpliwości, wobec czego zaskarżona decyzja odpowiadała prawu, zawierając przy tym uzasadnienie faktyczne i prawne, rzetelnie wyjaśniające motywy zapadłego orzeczenia. Zdaniem GITD, podczas kontroli jednoznacznie ustalono, że w kwestionowanym czasie prowadzenia pojazdu pomimo tego, iż w tachografie znajdowała się karta skarżącego, pojazdem kierował wyłącznie W. S.. Fakt ten potwierdza analiza zapisów tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe oraz spójne zeznania kierowcy.
Natomiast wyjaśnienia skarżącego pozostawały w całkowitej sprzeczności nie tylko z zeznaniami kierowcy, ale także nie znajdowały jakiegokolwiek pokrycia w pozostałych ustaleniach, w szczególności z treści wpisów w księdze wjazdów i wyjazdów nie sposób nawet wnioskować, że to skarżący kierował pojazdem wyjeżdżając z terenu załadowcy. Tym samym organ nie był zobowiązany do dalszego prowadzenia postępowania, bowiem w ocenie GITD nie było w sprawie wątpliwości co do stanu faktycznego.
Skarżący nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarówno zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a). W takiej sytuacji w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty procesowe.
Spór w sprawie dotyczy oceny prawidłowości i kompletności dokonanego w sprawie przez organ postępowania dowodowego, a w szczególności konieczności dokonania konfrontacji zebranych dowodów w sprawie nałożenia sankcji w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1, 6 i 7 w zw. z lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do ustawy u.t.d., który przewiduje, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości 3000zł za używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców.
Zdaniem Sądu I instancji zebrane w sprawie dowody, wobec ich wzajemnej sprzeczności, wymagały skonfrontowania i uzupełnienia, poprzez na przykład żądanie oryginału księgi wjazdów i wyjazdów i/lub przesłuchanie osoby, która dokonała w niej adnotacji o nazwisku kierowcy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego to stanowisko Sądu I instancji, w okolicznościach stanu faktycznego tej sprawy nie jest trafne. Wobec dokonanych w tej sprawie ustaleń, opartych na zgromadzonym w toku postępowania administracyjnego materiale dowodowym, organ nie miał podstaw do powzięcia wątpliwości co do prawidłowości ustalonego stanu faktycznego, które dostrzegł Sąd I instancji.
Wbrew twierdzeniu Sądu, nie doszło w tej sprawie do sprzeczności w wynikach ustaleń postępowania dowodowego, które wymagałyby przeprowadzenia dodatkowego postępowania i dodatkowego konfrontowania zgromadzonych dowodów. Wbrew temu, co twierdzi Sąd I instancji, nie doszło do skutecznego podważenia przez skarżącego wiarygodności zeznań świadka W. S., kierującego pojazdem w chwili kontroli oraz do powstania sprzeczności w ustaleniach organu.
Sąd nie zwrócił bowiem uwagi, że twierdzenia skarżącego przedsiębiorcy A. A., próbującego kwestionować fakt prowadzenia pojazdu przez jego kierowcę W. S. z użyciem karty przedsiębiorcy, ograniczały się wyłącznie do fragmentu a nie całego czasu, w którym pojazd był prowadzony przez kierowcę z użyciem karty przedsiębiorcy. Przedsiębiorca ograniczył bowiem swoje twierdzenia jedynie do okresu załadunku i na tę okoliczność przedstawił dowód w postaci zapisu w księdze wjazdów i wyjazdów. Dotyczyło to mianowicie czasu od 16.20 do 16.55, podczas gdy niesporne w sprawie jest, że odnotowano przejazd z kartą przedsiębiorcy w godzinach 16:04-18:37.
Twierdzenie przedsiębiorcy, że to on prowadził pojazd a nie jego kierowca, dotyczy jedynie okresu załadunku (czyli czasu od 16.20 do 16.55), ale już nie – co należy z całą mocą podkreślić - czasu po wyjechaniu z bazy załadunkowej. Przedsiębiorca od samego początku postępowania odnosił swoje twierdzenie o osobistym prowadzeniu pojazdu wyłącznie do czasu załadunku. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący wyraźnie wskazał, że prowadził pojazd w chwili załadunku. W tym odwołaniu wyraźnie też podał, że "po załadunku pojazd przejął mój kierowca". Na żadnym etapie postępowania skarżący nie wskazywał, że prowadził pojazd także po wyjeździe z bazy załadunkowej, a zatem w okresie od godz. 16:55 do godz. 18:37. Tymczasem z przeprowadzonego postępowania dowodowego wynika, że przejazd odbywał się z użyciem karty przedsiębiorcy także później, po wyjeździe z bazy załadunkowej. Na tę okoliczność przedsiębiorca nie przedstawił żadnych twierdzeń ani dowodów.
Nie powoływał się na fakt, że po wyjeździe z bazy to on prowadził pojazd. Nie wskazał miejsca, czasu i okoliczności jego opuszczenia. Na podstawie tak sformułowanych w odwołaniu zarzutów, organ nie miał żadnych powodów, by powziąć wątpliwości co do prawidłowości ustaleń stanu faktycznego opartych na wynikach przeprowadzonego bezpośrednio w trakcie kontroli przesłuchania kierowcy oraz danych odczytanych z tachografu. Nie ma zatem żadnego uzasadnienia w aktach sprawy sformułowany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu pogląd o "stanowczym i konsekwentnym twierdzeniu skarżącego, iż w godzinach od 16.04 do 18.37 to on prowadził pojazd z włożoną do tachografu własną kartą kierowcy".
Mając powyższe na uwadze uznać należy, że nie doszło do zarzucanego przez Sąd podważenia wiarygodności zeznań kierowcy, nie było zatem powodów – wbrew twierdzeniu Sądu - do przeprowadzania dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego w postaci protokołu z przesłuchania świadka.
Nie ma racji Sąd, że kwestionowanie prawdziwości zeznań kierowcy ujawnionych w treści tego protokołu miałoby się odbyć poprzez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści tego dokumentu urzędowego. Dowodem w sprawie było zeznanie świadka. Protokół z przesłuchania tego świadka odnotowywał jedynie fakty ustalone na podstawie tego dowodu. Nie stanowił natomiast osobnego dowodu z dokumentu urzędowego. Protokół z przesłuchania świadka jest sporządzanym przez organ na podstawie art. 67 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a. zwięzłym protokołem z czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym wypadku z przesłuchania kierującego pojazdem świadka, sporządzonym – zgodnie z art. 68 § 1 k.p.a. – "w taki sposób, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby".
Wyniki przeprowadzonego przez organ postępowania dowodowego, opartego na dowodzie z przeprowadzonego bezpośrednio w trakcie kontroli pojazdu dowodu z przesłuchania kierowcy w charakterze świadka oraz uzyskane w wyniku kontroli pojazdu odczyty danych z tachografu, nie budziły wątpliwości. Z ustalonych okoliczności faktycznych sprawy niezbicie wynikało, że zarówno w czasie poprzedzającym okres, w którym użytkowana w tachografie była karta A. A., jak i po tym czasie, pojazdem poddanym kontroli kierował wyłącznie W. S.. Organ nie miał żadnego powodu do prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego na okoliczność tego, kto w czasie po wyjeździe z bazy załadunkowej prowadził pojazd, skoro ustalił to na podstawie niebudzącego wątpliwości dowodu z zeznań kierowcy oraz odczytów z tachografu i dowody te nie były w żaden sposób podważane.
Prawidłowo zatem w sprawie organy administracyjne uznały, że niebudzące wątpliwości ustalenia dowodowe doprowadziły do stwierdzenia, że przynajmniej w czasie od wyjazdu z bazy załadunkowej do chwili przyjazdu do miejscowości R. (odcinek 45 km), pojazdem kierował kierowca W. S., z użyciem karty kierowcy A. A.. Już sama ta okoliczność stanowiła zasadną podstawę do wymierzenia kary pieniężnej za prowadzenie pojazdu z użyciem cudzej karty kierowcy. Niezależnie bowiem od okoliczności, na które powołuje się organ, tzn. tego, że z samej księgi wjazdów i wyjazdów nie wynika wprost, że to skarżący A. A. kierował pojazdem w czasie załadunku, trafnie uznał organ, że twierdzenia skarżącego, ograniczone jedynie do czasu załadunku i nie poparte żadnym jednoznacznym dowodem (w kopii fragmentu księgi wjazdów i wyjazdów z terenu przedsiębiorstwa dokonującego załadunku wskazano jedynie jego nazwisko), nie podważają wiarygodności poczynionych przez organ ustaleń dotyczących faktu prowadzenia pojazdu przez W. S. przy użyciu karty kierowcy A. A..
Strona jest równorzędnym partnerem organu w zakresie prawa do inicjowania dowodów. Organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału, ale strona nie jest zwolniona od współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych, skoro nieudowodnienie określonego faktu może prowadzić do wydania decyzji dla niej niekorzystnej. Wielokrotnie w orzecznictwie wyrażany był również pogląd, że przewidziane w u.t.d. przepisy wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone w toku kontroli naruszenia powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go od odpowiedzialności za niezgodne z prawem działanie kierowcy pojazdu (por. m.in. wyrok NSA z 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 989/08, publ. CBOSA). A. A. nie wskazywał, że prowadził pojazd po wyjeździe z bazy załadunkowej, nie podjął próby wyjaśnienia, w jaki sposób znalazł się w miejscu załadunku pojazdu i następnie, gdzie i kiedy ten pojazd opuścił.
Wbrew zatem stanowisku Sądu I instancji, twierdzenia skarżącego nie mogły podważyć ustalonego stanu faktycznego co do prowadzenia pojazdu przez kierowcę W. S. z użyciem cudzej karty kierowcy. Zasadnie organ uznał to za podstawę do nałożenia sankcji w postaci kary pieniężnej. Przepisy art. 92a ust. 1, 6 i 7 w zw. z lp. 6.3.4 załącznika nr 3 do ustawy u.t.d. przewidują, że sankcję wymierza się za używanie tej samej wykresówki lub karty kierowcy przez kilku kierowców. Wobec niepodważonego zaistnienia w tej sprawie przesłanki prowadzenia pojazdu z użyciem cudzej karty kierowcy, nałożenie sankcji było prawidłowe.
W konsekwencji nie jest zasadne stanowisko Sądu I instancji, że "wobec stanowczego i konsekwentnego twierdzenia skarżącego, iż w godzinach od 16:04 do 18:37 to on prowadził pojazd z włożoną do tachografu własną kartą kierowcy, organ naruszył przepisy postępowania - art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. – co w rezultacie doprowadziło także do naruszenia przepisów art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenia mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy."
W tych okolicznościach należy uznać, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się zasadne, gdyż zaskarżona decyzja była wydana zgodnie z prawem. Postępowanie dowodowe było wyczerpujące gdy chodzi o ustalenie przesłanki stanowiącej podstawę dla wydania zaskarżonej decyzji tj. przesłanki prowadzenia pojazdu przy użyciu cudzej karty pojazdu. Niezasadny jest pogląd Sądu I instancji o niewyjaśnieniu wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, skoro organy dysponowały materiałem dowodowym nie budzącym wątpliwości co do tego, kto faktycznie kierował pojazdem po godzinie 16.55 na trasie do miejscowości Ryki, a więc po wyjeździe z załadunku w [B.] sp. z o.o. Do tego prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organy prawidłowo wyłożyły i właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego.
Mając na uwadze przedstawioną argumentację należy stwierdzić, iż wydając zaskarżony wyrok Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., niezasadnie stwierdzając, że doszło naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy naruszenie takie nie miało miejsca, a organy administracji należycie ustaliły stan faktyczny sprawy, przy ocenie dowodów nie wykroczyły poza granice ich swobodnej oceny oraz w sposób prawidłowy przedstawiły motywy wydanych decyzji. Wyrok Sądu I instancji podlegał zatem uchyleniu.
Ponieważ okoliczności tej sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę, zgodnie z art. 188 p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a.
O zwrocie kosztów postępowania sądowego od strony skarżącej na rzecz organu administracji orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804). Na zasądzoną kwotę kosztów postępowania sądowego składa się wpis od skargi kasacyjnej (100 zł) oraz wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed NSA pełnomocnika organu, który nie prowadził sprawy przed sądem I instancji (1200 zł).