Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 10 września 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 957/12 oddalił skargę R. P. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z [...] marca 2012 r., w przedmiocie kary pieniężnej.
Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:
W dniu [...] maja 2011 r. w W. przeprowadzono kontrolę pojazdu M. Mercedes E320, nr rej. [...], którego kierowcą był R. P.. W toku kontroli ustalono, że kierujący posiada promesę udzielenia licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na terenie W., ważną do 29 grudnia 2007 r., a także licencję nr [...]/2010 na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wystawioną przez Burmistrza Miasta M..
Decyzją z [...] grudnia 2011 r., nr [...] Komendant Rejonowy Policji W. V, jako organ I instancji, powołując się na przepisy art. 92 ust. 1, art. 93 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874; dalej: utd) nałożył na R. P. karę pieniężną w wysokości 3 000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji.
Stwierdził, że wykonując transport drogowy taksówką w W. - dysponując jedynie licencją na wykonywanie takiej działalności w miejscowości M. – R. P. wykroczył poza obszar objęty zezwoleniem, zatem wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji.
Komendant Stołeczny Policji decyzją z [...] marca 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
Wskazał, że organ I instancji zasadnie stwierdził naruszenie ustawy o transporcie drogowym a kara pieniężna za wykonywanie transportu taksówką bez licencji została prawidłowo nałożona. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy dawał podstawy do stwierdzenia, że R. P. wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji. Prowadząc na terenie W. działalność polegającą na wykonywaniu transportu drogowego taksówką skarżący nie miał w dacie kontroli licencji obejmującej ten obszar, ponieważ w jego zezwoleniu zawężono go jedynie do terenu M.. Licencja nie została rozszerzona na teren W., zatem wykonywanie transportu na tym obszarze stanowi wykonywanie transportu taksówką bez wymaganej licencji, z naruszeniem przepisu art. 6 ust. 1 utd.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
W uzasadnieniu wskazał, że art. 11 utd zawiera otwarty katalog elementów, które powinny zostać ujęte w treści licencji. Treść danych zawartych w zezwoleniu jest ponadto determinowana wzorami licencji określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 25 czerwca 2004 r. w sprawie wzorów licencji na wykonywanie transportu drogowego oraz wypisów z tych licencji (Dz.U. z 2004 r., Nr 153, poz. 1612). Zgodnie z takim wzorem na wykonywanie transportu drogowego taksówką, niezbędne jest wskazanie obszaru prowadzenia przewozów (zał. nr 2 ww. rozporządzenia). Nawiązując do powyższego Sąd I instancji stwierdził, że licencja posiada zarówno charakter podmiotowy - jest udzielana konkretnemu przedsiębiorcy, jak i przedmiotowy - jest wydawana na ściśle określony pojazd oraz obszar. Skoro zatem licencja jest udzielana na wykonywanie działalności określonym pojazdem w ściśle określonym obszarze, to wykonywanie transportu drogowego taksówką poza obszarem objętym w dokumencie licencji - poza wyjątkami wskazanymi w przepisie art. 6 ust. 5 utd - narusza warunki określone w ustawie, co stanowi przesłankę do nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 92 ust. 1 i ust. 4 utd w związku z lp. 1.3 załącznika do tej ustawy.
Sąd I instancji odniósł się do sformułowanego w skardze zarzutu, polegającego na naruszeniu przez organ przepisu art. 6 ust. 5 utd, który pozwala na wykonywanie transportu drogowego poza obszarem wskazanym w licencji, jeśli przewóz ten odbywa się w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. W ocenie Sądu nie można przyjąć, że skarżący w dniu kontroli przewoził osoby w drodze powrotnej z W. do M., ponieważ przyjęcie kursu od dyspozytora "S." wiązało się z udaniem w miejsce W. znacznie oddalone od miejsca zakończenia poprzedniego kursu, tj. ul. S.. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że nie zaistniały przesłanki z art. 6 ust. 5 utd, które uzasadniałyby odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej skarżącemu.
Reasumując Sąd I instancji uznał, że organy obu instancji ustaliły stan faktyczny w sposób rzetelny, zbadały istotne dla sprawy okoliczności, a w konsekwencji słusznie uznały, iż we wskazanym dniu skarżący nie posiadał licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego taksówką na terenie W., zatem zasadnie wymierzono skarżącemu karę pieniężną przewidzianą art. 92 ust. 1 utd.
Powyższe orzeczenie zaskarżył R. P., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania.
Skargę kasacyjną oparto na obydwu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270; dalej: ppsa) zarzucając:
- 1. naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie, tj. art. 6 ust. 5 utd w sytuacji, gdy ocena stanu faktycznego oraz zebranego materiału dowodowego daje podstawę do uznania, iż w przedmiotowej sprawie przepis ten winien być zastosowany, ponieważ skarżący wykonywał bezpośrednio przed kontrolą w dniu [...] maja 2011 r. przewóz osób w drodze powrotnej z W. do miejscowości M. na podstawie ważnej licencji nr 9/2010;
- 2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
- a) art. 134 § 1 ppsa poprzez zaniechanie obowiązku dokonania oceny zgodności zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji z przepisami wskazanymi przez skarżącego, jako zarzuty w skardze do Sądu I instancji,
- b) art. 141 § 4 ppsa poprzez ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia połączone z brakiem stanowiska wobec części zarzutów skargi, co w konsekwencji uniemożliwia stronie skarżącej pełną ocenę motywów rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji,
- c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 kpa oraz art. 10 § 1 w zw. z art. 79 § 1 i 2 kpa i art. 12 § 1 w zw. z art. 35 § 3 kpa - poprzez przyjęcie, iż organy administracji publicznej zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z przedmiotową sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zawarł argumenty na poparcie zarzutów, jednocześnie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach środka prawnego, poza przypadkiem nieważności postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, który to przypadek w sprawie nie występuje.
Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego - zdaniem skarżącego - naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionej podstawy, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonej podstawy kasacyjnej.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie tak przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Ponieważ zarzuty naruszenia przepisów postępowania wiążą się ściśle z zarzutami naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadnione łączne się do nich odniesienie.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 utd podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego.
Licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzielana jest przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar (art. 6 ust. 1 i ust. 4 utd). Dotyczy ona zarówno określonego podmiotu (przedsiębiorcy), jak i przedmiotu (określonego pojazdu i obszaru). Są to istotne elementy licencji, gdyż pozwalają na zidentyfikowanie zarówno przedsiębiorcy (osoby wykonującej przewóz) jak i pojazdu, na który została udzielona. Wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie wymaganej licencji oznacza zatem korzystanie z licencji przez uprawniony podmiot na obszarze określonym w licencji i wymienionym w niej pojazdem.
Kasacyjny zarzut naruszenia prawa materialnego sprowadza się do kwestii niezastosowania art. 6 ust. 5 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, to jest realizacji przewozu o charakterze wyjątku, poza obszarem przewidzianym w licencji.
W sprawie jest bezsporne, że w dacie kontroli skarżący realizował konkretny przewóz drogowy taksówką po terenie W., z ulicy M. na ulicę S., w sytuacji gdy licencję posiadał na obszar gminy M..
Wskazany wyżej przepis ustawy o transporcie drogowym dopuszcza wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru.
Z treści przepisu wynika zatem, że kurs musi, co najmniej zaczynać się lub kończyć na obszarze objętym licencją. W ramach posiadanego zezwolenia brak jest więc podstaw do wykonywania przewozu pasażerów poza obszarem objętym licencją, w sytuacji gdy początek i koniec kursu znajduje się poza tym obszarem.
W przypadku skarżącego nie zaistniał opisany w art. 6 ust. 5 utd wyjątek od zasady wykonywania transportu drogowego taksówką na określonym w licencji obszarze.
Skoro bowiem licencja na transport drogowy taksówką została udzielona skarżącemu na obszar gminy M., to co do zasady mógł on wykonywać przewozy osób taksówką na terenie tej gminy M., a w drodze wyjątku - poza tym obszarem - jedynie w przypadku, gdy punktem początkowym albo końcowym przewozu byłby obszar gminy M.. Przyjmując na obszarze M. zlecenie wykonania usługi przewozu mógł więc wyruszyć z pasażerem do W. i powrócić z W. bezpośrednio na obszar gminy M. z innym pasażerem lub bez niego, bądź też na wezwanie z poza obszaru przywieźć pasażera na teren gminy M. Przyjęcie prezentowanej przez skarżącego wykładni przepisu, iż znaczenie ma okoliczność, że otrzymane przez radio zlecenie pochodziło od pasażera z W., a więc z innego obszaru, niż wskazany w licencji, prowadziłoby do obejścia generalnego zakazu świadczenia usług poza obszarem określonym w zezwoleniu, podważałoby celowość reglamentacji takich przewozów i czyniłoby de facto cały zapis bezprzedmiotowym.
W sytuacji gdy przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy taksówką nie posiada odpowiedniej dla tego przewozu licencji, to jest uprawnienia do wykonywania transportu drogowego taksówką ograniczonego do oznaczonego indywidualnie pojazdu i obszaru, należy uznać, że wykonuje on przewóz bez wymaganej licencji, czyli narusza obowiązki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Wynikająca z powyższego decyzja w sprawie wymierzenia kary pieniężnej ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji zaistnienia naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia sztywno określonej kary pieniężnej. Realizując ten obowiązek, organy administracji drogowej zasadnie zatem nałożyły na skarżącego karę administracyjną w wysokości określonej w odnośnych przepisach prawa.
W zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania skarga kasacyjna nie spełnia warunków określonych w art. 176 ppsa. Nie wskazano w niej, na czym miało polegać naruszenie wymienionych przepisów i jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy, w sytuacji gdy stan faktyczny sprawy jest niesporny. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do formułowania za stronę przyczyn, jakie spowodowały postawienie określonego zarzutu, jak również nie jest rzeczą tego Sądu domyślanie się w tym zakresie intencji strony.
Należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli (w trakcie której skarżący odmówił składania wyjaśnień), dokonując jego właściwej oceny, a także uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez przepisy prawa.
Stawiając zarzut, że doszło do nieprawidłowego wykonania przez Sąd funkcji kontrolnej działalności administracji publicznej, autor skargi kasacyjnej w istocie skoncentrował się na polemice ze stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia ustaleniami faktycznymi, jednocześnie nie podważając trafności tych ustaleń, a także nie wyjaśniając związku przyczynowego pomiędzy wskazanymi w petitum skargi przepisami, a ich wpływem na wynik postępowania. Przywołując jako naruszony art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa w związku z przytoczonymi w skardze kasacyjnej przepisami procedury administracyjnej, jej autor w istocie nie zgadza się ze stanowiskiem przedstawionym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w zakresie oceny przyjętego stanu faktycznego oraz co do wykładni i stosowania przepisów prawa, jednakże nie formułuje bliżej w tej kwestii żadnych tez w powiązaniu z konkretnymi normami prawnymi.
Dokonana przez organy i Sąd pierwszej instancji prawidłowa wykładnia i zastosowanie omówionych wyżej przepisów prawa materialnego, pozwalają na ocenę, że w sprawie zbadano i oceniono wszystkie istotne - w granicach przesłanek wynikających z prawa materialnego - okoliczności sprawy i nie naruszono przepisów postępowania w sposób wskazany w petitum skargi kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.