Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 3972/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, uchylił zaskarżone postanowienie i stwierdził, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że decyzją z dnia [...] maja 2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. Sp. z o.o. karę pieniężną w wysokości 10.000 zł za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 874 ze zm.).
Od powyższej decyzji odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w imieniu spółki złożył adwokat P. Z. Do odwołania nie został dołączony dokument pełnomocnictwa. W związku z powyższym organ odwoławczy pismem z dnia 23 lipca 2014 r., działając na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., powoływanej dalej jako k.p.a.), wezwał stronę do uzupełnienia braku formalnego odwołania poprzez przedłożenie oryginału lub urzędowo poświadczonego pełnomocnictwa do reprezentowania spółki dla osoby podpisanej pod odwołaniem lub uzupełnienie odwołania przez podpisanie go przez stronę. Organ podał, że wymagane dokumenty należy przedłożyć lub przesłać w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Pismo wzywające zostało skierowane bezpośrednio do spółki. Wobec dwukrotnego awizowania i niepodjęcia korespondencji zawierającej wezwanie, organ pozostawił je w aktach sprawy i uznał za doręczone w trybie art. 44 § 4 k.p.a. z dniem 13 sierpnia 2014 r.
Następnie postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 64 § 2 w zw. z art. 33 § 3 k.p.a. organ stwierdził niedopuszczalność odwołania z uwagi na fakt, że strona nie przedłożyła, zgodnie z wezwaniem, dokumentu potwierdzającego uprawnienie osoby podpisanej na przesłanym egzemplarzu odwołania do reprezentowania jej w postępowaniu administracyjnym w sprawie.
Na powyższe postanowienie spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez zaniechanie wezwania pełnomocnika strony do uzupełnienia braku formalnego odwołania poprzez złożenie pełnomocnictwa. W uzasadnieniu skargi spółka stwierdziła, że w sytuacji niezałączenia pełnomocnictwa do odwołania wniesionego przez pełnomocnika skarżącej, to pełnomocnik winien być wezwany do złożenia pełnomocnictwa w zakreślonym terminie, a w razie niewykonania wezwania do podpisania odwołania organ powinien wezwać stronę.
Wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", uchylił zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że organ odwoławczy obowiązany był, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. wezwać wnoszącego odwołanie adwokata do przedstawienia pełnomocnictwa, na które wnoszący powołuje się w tym odwołaniu, ze stosownym pouczeniem o skutkach niewykonania tej czynności w postaci stwierdzenia niedopuszczalności odwołania (art. 134 k.p.a.).
Tymczasem organ wezwał do usunięcia braku formalnego odwołania skarżącą spółkę, a nie jak powinien - składającego odwołanie, powołującego się na pełnomocnictwo strony oraz podpisanego na odwołaniu, adwokata P. Z. Tymczasem w razie wniesienia podania przez osobę podającą się za pełnomocnika strony organ winien tę właśnie osobę, a nie stronę, wezwać do uzupełnienia braku przez złożenie pełnomocnictwa. Dopiero niezastosowanie się osoby wnoszącej pismo (odwołanie) i podającej się za pełnomocnika do tego wezwania, upoważniałoby organ do stwierdzenia jego niedopuszczalności.
A. Sp. z o.o. złożyła od wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 3972/14 skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 65 § 2 k.p.a., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w razie braku pełnomocnictwa wnoszącego odwołanie organ administracji winien wezwać go do złożenia pełnomocnictwa, a w razie nieusunięcia tego braku pozostawić odwołanie bez rozpoznania, podczas gdy przed pozostawieniem odwołania bez rozpoznania organ winien jeszcze wezwać stronę do podpisania odwołania, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że elementem procedowania, który pominięto w zaskarżonym wyroku, jest dodatkowy obowiązek wezwania strony do podpisania odwołania, zanim odwołanie to pozostawione będzie bez rozpoznania, w razie nieuzupełnienia brakującego pełnomocnictwa przez pełnomocnika, który wniósł odwołanie.
Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona.
W skardze kasacyjnej postawiono tylko jeden zarzut - naruszenia art. 65 § 2 k.p.a. przez błędną jego wykładnię. Uzasadnienie tego zarzutu zdaje się wskazywać, że autor skargi kasacyjnej pomylił ten przepis z art. 64 § 2 k.p.a. Należy w związku z tym przypomnieć, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), przez co należy rozumieć również związanie Sądu podstawami tej skargi. Ze względu na te wymagania formalne wprowadzono tzw. przymus adwokacki, dopuszczając sporządzenie skargi kasacyjnej jedynie przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 § 1 i 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny uważa, że w ramach starannego działania profesjonalnego pełnomocnika mieści się prawidłowe, dokładne wskazanie przepisu prawnego, na którym opiera się jedyny zresztą zarzut skargi kasacyjnej.
Niemniej jednak, ze względu na to, że w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, przywołując wyrok WSA w Białymstoku II SA/Bk 560/11, wspomniano o art. 64 § 2 k.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił odnieść się do tego przepisu. Zdaniem Sądu, z tego przepisu nie wynika, że w sytuacji, z jaką mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, organ po bezskutecznym wezwaniu pełnomocnika strony do doręczenia pełnomocnictwa, jest obowiązany w następnej kolejności wezwać stronę do podpisania odwołania, a dopiero w razie bezskuteczności tego drugiego wezwania może pozostawić odwołanie bez rozpoznania.
Mając to wszystko na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.