Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 27 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 2673/17

Uzasadnienie

Wyrokiem z 29 maja 2017 r. (sygn. akt V SA/Wa 2767/16) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) oddalił skargę A. Spółki jawnej z siedzibą w Z. (dalej: skarżąca) na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister) z [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za czerwiec 2015 r.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

Skarżąca przekazała do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: PFRON) wniosek Wn-D o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za czerwiec 2015 r.

Decyzją z [...] grudnia 2015 r. (nr [...]) Prezes PFRON odmówił wypłaty dofinansowania. Powołując się na art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721 ze zm.; dalej: ustawa o rehabilitacji), organ administracji wskazał, że z przedstawionych przez stronę dokumentów (m.in. bilansu oraz rachunku zysków i strat sporządzonych na 30 czerwca 2015 r.) wynika, iż kapitał podstawowy skarżącej wynosił 715 780 zł, a kapitał zapasowy został wykazany w kwocie ujemnej 863 746, 29 zł, przy czym w okresie od stycznia do czerwca 2015 r. strona osiągnęła zysk netto w wysokości 15 670,80 zł. Ponadto wartość zobowiązań i rezerw wynosiła 3 928 271,02 zł i przewyższyła wartość aktywów spółki, które ogółem wynosiły 3 795 975, 53 zł, tym samym kapitał własny przyjął wartość ujemną w wysokości 132 295,49 zł.

Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z 12 sierpnia 2016 r. Minister utrzymał w mocy decyzję Prezesa PFRON. W uzasadnieniu wskazał, że pomoc ze środków Funduszu nie może zostać udzielona lub wypłacona pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą i znajdującemu się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej. Z kolei kryteriów niezbędnych dla ustalenia, czy pracodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej należy szukać w przepisie rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26 czerwca 2014 r., dalej jako: rozporządzenie nr 651/2014).

Organ odwoławczy wyjaśnił, że art. 1 ust. 4 lit. c) ww. rozporządzenia Komisji określa jedynie, że nie ma ono zastosowania do pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji, z wyjątkiem programów pomocy mających na celu naprawienie szkód spowodowanych niektórymi klęskami żywiołowymi i wprowadza definicję "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej". Zgodnie z art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014 przedsiębiorstwo znajdujące się w trudnej sytuacji oznacza przedsiębiorstwo, wobec którego zachodzi co najmniej jedna z wymienionych w tym przepisie okoliczności. Ocena sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy dokonywana jest zatem przez podmiot udzielający pomocy, przed jej udzieleniem, na podstawie informacji przedstawionych wraz z wnioskiem o dofinansowanie. Jeżeli więc organ ustali, że wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej zgodnie z definicją zawartą w ww. rozporządzeniu, to oznacza, że nie może udzielić pomocy, bowiem rozporządzenie wyklucza takie przedsiębiorstwo i należy odmówić udzielenia pomocy.

W rozpoznawanej sprawie analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym dokumentów przesłanych przez stronę przy piśmie z dnia 17 sierpnia 2015 r.) wykazała, że na dzień 30 czerwca 2015 r. kapitał podstawowy wynosił 715 780,00 zł, kapitał zapasowy został wykazany w kwocie ujemnej 863 746,29 zł a w okresie od stycznia do czerwca 2015 r. strona osiągnęła zysk netto w wysokości 15 670,80 zł, co oznacza, że ponad połowa kapitału Spółki została utracona. Oznacza to, że na dzień złożenia wniosku Wn-D za czerwiec 2015 r. Skarżąca była przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji - zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 18 lit. b rozporządzenia nr 651/2014.

Strona zaskarżyła decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

WSA oddalił skargę.

W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo zinterpretowały i zastosowały w sprawie art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji. Zawarte w tym przepisie ogólne odesłanie do przepisów prawa Unii Europejskiej, w stanie prawnym obowiązującym w dacie złożenia wniosku o dofinansowanie, należy uznać jako dotyczące zawartej w art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014 definicji przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji.

Dalej WSA wskazał, że ocena sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy dokonywana jest przez podmiot udzielający pomocy przed jej udzieleniem, na podstawie informacji przedstawionych wraz z wnioskiem o dofinansowanie. Jeżeli więc organ ustali, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, że wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 18 ww. rozporządzenia, to oznacza, że nie może udzielić pomocy, bowiem rozporządzenie wyklucza takie przedsiębiorstwo i należy odmówić udzielenia pomocy.

WSA wskazał, że organ odwoławczy słusznie zauważył, iż w niniejszej sprawie zastosowanie ma również rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. z 2010 r., Nr 53, poz. 312 ze zm.).

Z akt sprawy wynika, że na dzień złożenia wniosku o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za czerwiec 2015 r. ponad połowa kapitału spółki wykazanego w jej sprawozdaniach finansowych została utracona w efekcie zakumulowanych strat, co stanowiło podstawę do uznania skarżącej za przedsiębiorstwo w trudnej sytuacji ekonomicznej zgodnie z treścią art. 2 pkt 18 lit. b rozporządzenia nr 651/2014.

WSA podkreślił, że wiarygodnym źródłem danych dotyczących wartości zobowiązań aktywów (zasobów majątkowych) jest bilans sporządzony w oparciu o przepisy o rachunkowości, natomiast odpisy amortyzacyjne są związane z prowadzoną działalnością gospodarczą skarżącej i obniżają wynik finansowy, ponieważ amortyzacja jest kosztem.

Jak wynika z bilansu sporządzonego na dzień 30 czerwca 2015 r. kapitał podstawowy wynosił 715 780,00 zł, kapitał zapasowy został wykazany w kwocie ujemnej 863 746,29 zł a w okresie od stycznia do czerwca 2015 r. strona osiągnęła zysk netto w wysokości 15 670,80 zł, co oznacza, że ponad połowa kapitału Spółki została utracona. Ponadto wartość zobowiązań i rezerw na zobowiązania wynosiła 3 928 271,02 zł i przekraczała wartość aktywów ogółem wynoszących 3 795 975,53 zł, tym samym kapitał własny przyjął wartość ujemną w wysokości 132 295, 49 zł. Tym samym zdaniem Sądu organ II instancji prawidłowo uznał, że strona jest przedsiębiorstwem znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej zgodnie z art. 2 pkt 18 lit b rozporządzenia nr 651/2014.

Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm za obie instancje. Oświadczyła ponadto, że zrzeka się rozprawy.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. 1) naruszenie prawa materialnego, a to przez błędną wykładnię art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji przez uznanie, że przepisem prawa Unii Europejskiej dotyczącym pomocy publicznej jest art. 2 pkt 18 lit. b) rozporządzenia nr 651/2014,
2. 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: ppsa) w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 kpa, a w konsekwencji także art. 7 i art. 8 kpa przez przyjęcie, że przedmiot sprawy ogranicza zakres postępowania dowodowego z dokumentów wyłącznie do dokumentów, o jakich mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie (Dz. U. nr 53, poz. 312).

W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister (reprezentowany przez radcę prawnego) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 182 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Rozpoznając sprawę w tych granicach skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna nie mogła zostać uwzględniona - z uwagi na brak usprawiedliwionych podstawach.

Przede wszystkim nietrafny jest zarzut błędnej wykładni art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji przez uznanie, że przepisem prawa Unii Europejskiej dotyczącym pomocy publicznej jest art. 2 pkt 18 lit. b) rozporządzenia nr 651/2014.

Zarzut ten w istocie sprowadza się do kwestionowania możliwości zastosowania w sprawie art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014 r. Zdaniem autora skargi kasacyjnej przepisy tego rozporządzenia, jako niewymienione wprost w art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji nie mogą mieć zastosowania do ustalenia sytuacji ekonomicznej podmiotu ubiegającego się o dofinansowanie. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego poglądu i stwierdza, że przepis art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji wyraźnie stanowi, że środki funduszu przyznawane pracodawcy na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy (a więc i takie, o jakie ubiega się skarżąca) stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia nr 651/2014. Art. 48a ustawy o rehabilitacji w kolejnej jednostce redakcyjnej - to jest w ust. 3 pkt 1 - odsyłając w zakresie rozumienia pojęcia "znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej według kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej" odsyła więc nie do jakichś bliżej nieokreślonych, ale tych właśnie wymienionych w art. 48a ust. 2 regulacji, które definiują pojęcie przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej.

Nie ma też racji skarżąca kasacyjnie spółka, gdy twierdzi, że rozporządzenie nr 651/2014 nie powinno mieć w sprawie zastosowania ze względu na zawarte w art. 1 ust. 4 lit. c) i motywie 14 tego rozporządzenia stwierdzenie, że jego przepisy nie mają zastosowania do pomocy dla przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Przepisy te wskazują na zakres pomocy udzielanej na podstawie tego rozporządzenia, w tym na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych (art. 1 ust. 1 lit. f) powoływanego aktu unijnego). Z art. 1 ust. 4 wskazanego rozporządzenia tymczasem wynika tylko ograniczenie zakresowe pomocy, co nie wyłącza możliwości określania, jakie przesłanki - w tym wymienione w powoływanym w sprawie art. 2 pkt 18 lit. b) rozporządzenia nr 651/2014 - wyłączają czy ograniczają możliwość skorzystania z pomocy objętej zakresem jego regulacji.

Dla wykazania tezy, że art. 2 pkt 18 lit. b) rozporządzenia nr 651/2014 nie ma zastosowania w sprawie, czy ściślej rzecz ujmując, nie jest to przepis, o którym mowa w art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji, skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazała na odesłanie "w odnośniku/ przypisie" do ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji (Dz.U. Nr 237 poz. 1652, dalej: ustawa zmieniająca), stanowiącym, że "Kryteria te są określone w pkt 9-11 Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz. Urz. UE C 244 z 01.10.2004, str. 2)".

Zauważyć, więc należy, że ustawą zmieniającą dodano do ustawy o rehabilitacji art. 48a w tym jego ust. 3 pkt 1 w brzmieniu również obecnie obowiązującym (art.1 pkt 22 ustawy zmieniającej). W dacie wejścia w życie ustawy zmieniającej środki Funduszy przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą stanowiły pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. WE L 214 z dnia 9 sierpnia 2008, s. 3). Rozporządzenie to, w odróżnieniu od rozporządzenia nr 651/2014, wprowadzonego do art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji od 1 stycznia 2015 r., nie zawierało definicji przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji (za wyjątkiem art. 1 pkt 7 odnoszącego się jedynie do MŚP i do ściśle określonej sytuacji), z tego też względu przy ustaleniu tej przesłanki odwoływano się do kryteriów określonych w Wytycznych wspólnotowych.

W stanie prawnym obowiązującym w dacie zarówno składania wniosku o dofinansowanie, jak i ostatecznego rozstrzygnięcia tego wniosku obowiązywało już rozporządzenie nr 651/2014 definiujące pojęcie "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji". Przepis definiujący to pojęcie – art. 2 pkt 18 lit. b) - miał zastosowanie w tej sprawie. Wynika to wprost z powołanych w decyzjach obu instancji przepisów prawnych, jak i wywodów odnoszących się do ich subsumcji. Z tego względu rozważania zawarte w skardze kasacyjnej odnoszące się zarówno do charakteru przypisu odnośnika, czy też "mocy obowiązującej" Wytycznych wspólnotowych uznać należy za bezprzedmiotowe.

Zauważyć nadto należy, że Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw straciły aktualność z dniem 1 sierpnia 2014 r. Zgodnie bowiem z Komunikatem Komisji dotyczącym przedłużenia ważności Wytycznych obowiązywały one do momentu zastąpienia ich nowymi przepisami dotyczącymi pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz.U.UE.C.2012.296.3).

Reasumując, Sąd I instancji akceptując stanowisko organów nie naruszył przepisu art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji przez błędną wykładnię uznając, że przepisem prawa Unii Europejskiej dotyczącym pomocy publicznej jest art. 2 pkt 18 lit. b) rozporządzenia nr 651/2014.

Naczelny Sąd Administracyjny za nieusprawiedliwiony uznał także zarzut naruszenia przepisów postępowania, polegający, w ocenie skarżącej, na "przyjęciu, że przedmiot sprawy ogranicza zakres postępowania dowodowego z dokumentów wyłącznie do dokumentów, o jakich mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawionych przez podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie". Przywołane w ocenianym zarzucie skargi kasacyjnej rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (obecnie tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 362). Przepis ten stanowi, że Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, zakres informacji oraz oświadczenia, o których mowa w ust. 5, oraz wzory formularzy informacji, biorąc pod uwagę przeznaczenie planowanej pomocy oraz konieczność zapewnienia nieprzekroczenia dopuszczalnej wielkości pomocy udzielonej w związku z realizacją danego przedsięwzięcia przez poszczególne podmioty ubiegające się o pomoc oraz uwzględniając wymagania z zakresu sprawozdawczości.

Z kolei zgodnie z powołanym w nim ust. 5 podmiot ubiegający się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o jej udzielenie, informacji dotyczących wnioskodawcy i prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz informacji o otrzymanej pomocy publicznej, zawierających w szczególności wskazanie dnia i podstawy prawnej jej udzielenia, formy i przeznaczenia, albo oświadczenia o nieotrzymaniu pomocy.

W wydanym na podstawie art. 37 ust. 6 powołanej ustawy rozporządzeniu z dnia 29 marca 2010 r. normodawca określił informacje jakie zobowiązany jest przedstawić wnioskodawca podmiotowi udzielającemu pomocy. Istotny, z uwagi na tezę postawioną w ocenianym zarzucie, jest § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia określający obowiązek przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy informacji dotyczącej "sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy, w tym sprawozdania finansowe za okres 3 ostatnich lat obrotowych, sporządzone zgodnie z przepisami o rachunkowości". Redakcja tego przepisu wskazuje na otwarty katalog dowodów, które obejmują wykazanie sytuacji ekonomicznej wnioskodawcy niemniej jednak przepis ten wprowadza także obowiązek przedłożenia sprawozdania finansowego, o którym w nim mowa.

W rozpoznawanej sprawie uprawniony organ ocenił sytuację ekonomiczną strony między innymi na podstawie przedłożonego przez nią bilansu na dzień 30 czerwca 2015 r. W oparciu o ten bilans ustalił, że skarżąca jest przedsiębiorstwem znajdującym się w trudniej sytuacji w rozumieniu art. 2 pkt 18 lit. b) rozporządzenia nr 651/2014. W postępowaniu odwoławczym strona zawnioskowała przeprowadzenie dowodów z wycen nieruchomości i ruchomości oraz planów amortyzacyjnych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił przyczyny, dla których nie uwzględnił wniosku, nie ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że sytuacja ekonomiczna strony musi być potwierdzona dokumentem sporządzonym zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości, ale również odnosząc się do zarzutu pominięcia wartości środków trwałych poprzez stwierdzenie, że przy ocenie sytuacji ekonomicznej strony uwzględniono wykazane w bilansie aktywa ogólne, jak i kwestie amortyzacji.

Nieuwzględnienie wniosku strony o przeprowadzenie dowodów z przyczyn wykazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie oznacza jednak, jak usiłuje to wykazać strona skarżąca, że doszło do naruszenia zasady określonej w art. 75 § 1 kpa.

Naczelny Sąd Administracyjny ponadto zaznacza, że przy podnoszeniu zarzutów naruszenia powyższych przepisów postępowania skarżąca nie przedstawiła żadnej argumentacji dla wykazania, że nieuwzględnienie dowodów z wyceny nieruchomości i ruchomości, które to wyceny, jak wynika z akt sprawy, zostały sporządzone w maju, czerwcu i listopadzie 2014 r. miało wpływ i to istotny na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa), to jest odmowę przyznania wnioskowanego dofinansowania za czerwiec 2015 r.

W świetle przedstawionych dokumentów Sąd I instancji miał podstawy, by uznać ustalenia organów za prawidłowe i wystarczające do przyjęcia, że zaistniały wynikające z art. 2 pkt 18 lit. b) rozporządzenia nr 651/2014 przeszkody do przyznania skarżącej pomocy.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, uznał zarzuty naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów za nieusprawiedliwione i z tego względu, na podstawie art. 184 ppsa w związku z art. 182 § 2 ppsa, skargę kasacyjną oddalił.

O kosztach postępowania kasacyjnego w kwocie 360 zł, stanowiących wynagrodzenie pełnomocnika organu, niebiorącego udziału w postępowaniu przed Sądem I instancji, orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa i art. 205 § 2 ppsa oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).