Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, wyrokiem z dnia 17 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 77/16, po rozpoznaniu skargi A.J. na decyzję Dyrektora W. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowej, uchylił zaskarżoną decyzję.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Decyzją z dnia [...] września 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. przyznał skarżącemu płatności rolnośrodowiskowe na 2014 r. w wysokości 1.937 zł do wariantów 2.5 i 2.3 oraz odmówił przyznania płatności do wariantów 2.2, 2.1 i 2.9. W przypadku wariantu 2.3 i 2.5 organ stwierdził, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności jest zgodna z powierzchnią deklarowaną, a podczas kontroli na miejscu nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Organ wskazał również, że w przypadku rolników wnioskujących o płatność rolnośrodowiskową w ramach pakietu 2 po raz pierwszy w 2014 r., którym w wykazie producentów jednostka certyfikująca nie potwierdziła chociaż na jednej działce rolnej w ramach danego wariantu (nie dotyczy wariantu 2.3/2.4) wytworzenia produktów rolnictwa ekologicznego, przyjmuje się, że zobowiązanie rolnośrodowiskowe w zakresie wariantu, dla którego nie wytworzono produktów rolnictwa ekologicznego nie zostanie przez rolnika podjęte. Organ stwierdził, że strona nie spełnia określonych warunków i odmówił przyznania płatności w ramach wymienionych wariantów.
Dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARiMR, w wyniku rozpoznania odwołania A.J., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że zasady i tryb przyznawania płatności rolnośrodowiskowej zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. poz. 361 ze zm., dalej jako "rozporządzenie rolnośrodowiskowe"). W załączniku nr 3 do ww. rozporządzenia określono wymogi dla poszczególnych pakietów i ich wariantów. W przypadku pakietu 2 wymogiem dla wszystkich wariantów jest przeznaczenie plonu na pasze, do bezpośredniego spożycia przez ludzi, do przetwórstwa, do kompostowania lub przekazanie do innych gospodarstw rolnych oraz prowadzenie produkcji rolnej zgodnie z najlepszą wiedzą i kulturą rolną, przy zachowaniu należytej dbałości o stan fitosanitarny roślin i ochronę gleby.
Organ wskazał, że zasadnie odmówiono skarżącemu przyznania płatności w ramach wariantów 2.1, 2.2 i 2.9, z uwagi na brak potwierdzenia przez jednostkę certyfikującą wytworzenia produktu ekologicznego.
Powołując treść § 5 ust.1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego stwierdził, że zobowiązaniem rolnośrodowiskowym w zakresie pakietu 2 objęta jest powierzchnia kwalifikowana działek rolnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie pierwszej płatności rolnośrodowiskowej i potwierdzonej przez jednostkę certyfikującą jako powierzchnia, na której jest prowadzona produkcja metodami ekologicznymi. Weryfikację, czy w gospodarstwie rolnym prowadzona jest produkcja rolna zgodnie z zasadami określonymi w przepisach o rolnictwie ekologicznym, przeprowadzają jednostki certyfikujące, na podstawie art. 7 ustawy o rolnictwie ekologicznym, w ciągu całego sezonu wegetacyjnego. O fakcie, czy dany producent rolny spełnia kryteria prowadzenia produkcji rolnej zgodnie z zasadami określonymi w przepisach o rolnictwie ekologicznym, Prezes ARiMR jest informowany do 31 października danego roku w formie wykazu producentów, którzy spełnili wymagania dotyczące produkcji w rolnictwie ekologicznym w danym roku.
Zgłoszenia błędów i poprawek w wykazie jednostka certyfikująca może dokonywać do ostatniego dnia lutego roku następującego po roku przekazania tego wykazu. Wykaz ten dla celów postępowania dowodowego w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowej do pakietu 2 stanowi dokument urzędowy w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem jest wyposażony w domniemanie autentyczności i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim zaświadczone.
Organ odwoławczy wskazał, że jednostka certyfikująca "Ekogwarancja" w wykazie przekazanym Prezesowi ARiMR wykazała produkcję jedynie na działce K (ziemniaki).
Zgodnie zaś z §10 pkt 2 lit. aa rozporządzenia rolnośrodowiskowego, płatność w ramach wariantów m.in. pierwszego, drugiego, piątego, dziewiątego, jest przyznawana, jeżeli rolnik wytworzył produkty rolnictwa ekologicznego w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o rolnictwie ekologicznym, a w przypadku uprawy roślin dwuletnich określonych w ust.1a załącznika nr 4 do rozporządzenia, jeżeli rolnik wytworzył te produkty w drugim roku uprawy rośliny dwuletniej. Potwierdzeniem wytworzenia produktów rolnictwa ekologicznego jest wyszczególnienie na wykazie producentów, którzy spełnili wymagania w ramach rolnictwa ekologicznego, przynajmniej na jednej działce rolnej, nazwy produktu uzyskanego z rośliny uprawianej na tej działce rolnej w plonie głównym, którego wielkość produkcji jest większa lub równa 0,001t. Wytworzenie produktów na potrzeby własne nie jest wytworzeniem produktów rolnictwa ekologicznego w rozumieniu art.1 ust.2 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.Urz.
UE L nr 189, s.1 ze zm.). Zgodnie również z ust.1 pkt 1 załącznika nr 3 część II rozporządzenia rolnośrodowiskowego, jednym z wymogów dla wszystkich wariantów pakietu 2 jest wprowadzenie na rynek w rozumieniu art.2 lit. j rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 co najmniej 50% wielkości produkcji ekologicznej poszczególnych produktów rolnictwa ekologicznego, zawartej w wykazie, o którym mowa w art.17 ust.1 pkt 1 ustawy o rolnictwie ekologicznym, w terminie do dnia 31 października roku następującego po roku, w którym zostały wytworzone te produkty, potwierdzone dokumentacją księgową, o której mowa w art. 66 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 (Dz.Urz. UE L nr 250 s.1 ze zm.).
Odnosząc się do twierdzeń strony, organ podkreślił, że nieprawidłowości dotyczące kontroli przeprowadzonej u beneficjenta przez jednostkę certyfikująca powinny być wyjaśnione z tą jednostką przez samego rolnika, gdyż to on posiada dokładną wiedzę jakie czynności były wykonane w gospodarstwie i zawarł umowę z jednostką certyfikującą. W gestii organu nie jest wyjaśnianie nieścisłości w raporcie z czynności kontrolnych przeprowadzonych przez jednostkę certyfikującą. Podniósł, że zgodnie z art.21 ust.3 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2013r., poz.173 ze zm.), dalej jako "ustawa o płatnościach", ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wskazał, że dołączone do odwołania umowy sprzedaży, oświadczenie oraz rejestr sprzedaży nie mogą być wystarczającym dowodem by uznać, że strona spełniła wymagania do otrzymania płatności rolnośrodowiskowej. Producent rolny, by uzyskać dopłaty w pakiecie 2 musi mieć potwierdzone przez jednostkę certyfikującą wytworzenie produktów rolnictwa ekologicznego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylając zaskarżoną decyzję uznał, że narusza ona przepisy prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.
Spór w sprawie dotyczy zasadności odmowy przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowych za 2014 r. do wariantów 2.1, 2.2 i 2.9, wobec stwierdzenia, że jednostka certyfikująca Ekogwarancja w wykazie przekazanym Prezesowi ARiMR nie potwierdziła wytworzenia produktu ekologicznego, poza ziemniakami uprawianymi na działce rolnej K. Z takim stanowiskiem organu nie zgodził się skarżący, który zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze podnosił, że wytworzył produkty rolnictwa ekologicznego również z pozostałych działek rolnych. Na dowód powyższego przedkładał umowy sprzedaży z 2014 r. następujących produktów: mieszanki zbożowej, malin, siana z mieszanki traw z motylkowatymi, oświadczenie oraz rejestr sprzedaży produktów w 2014 r.
Sąd I instancji stwierdził, że w rozpoznanej sprawie skarżący wykazywał inicjatywę dowodową, przedstawiał dowody i wyjaśniał okoliczności faktyczne związane z wytworzeniem produktów ekologicznych. Organ do tych dowodów i wyjaśnień odniósł się jedynie lakonicznie, stwierdzając, że nie są wystarczające. Swojego stanowiska w tej kwestii jednakże nie uzasadnił w żaden sposób, zaznaczając jedynie, że do uzyskania dopłat w pakiecie 2 producent rolny musi mieć potwierdzone przez jednostkę certyfikującą wytworzenie produktów rolnictwa ekologicznego. Jedynym argumentem organów w rozpoznanej sprawie był wykaz przekazany Prezesowi ARiMR przez jednostkę certyfikującą Ekogwarancja, w którym potwierdzono wytworzenie przez skarżącego produktów ekologicznych wyłącznie na działce rolnej K (ziemniaki).
Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 76 § 1 i 2 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe (i organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art.1 pkt 1 i 4) w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Art. 76 § 3 k.p.a. stanowi natomiast, że przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych. Tym samym, moc dowodowa dokumentu urzędowego nie jest bezwzględna. Można więc przeprowadzić, co do faktów z niego wynikających, inny dowód. Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza ograniczeń w odniesieniu do środków dowodowych, które organ orzekający w sprawie może dopuścić w celu obalenia mocy dowodowej dokumentu urzędowego. W przypadku obalenia domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego nie może być on potraktowany jako dowód w sprawie.
Jeżeli więc skarżący kwestionuje fakty wynikające z treści wykazu sporządzonego przez jednostkę certyfikującą Ekogwarancja i na poparcie swoich twierdzeń przedstawia dowody, to organ nie może poprzestać na stwierdzeniu, że producent rolny musi posiadać potwierdzenie wytworzenia produktów rolnictwa ekologicznego przez jednostkę certyfikującą.
Organy zobowiązane są dopuść jako dowód wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w tym dowody przeciwko treści dokumentu urzędowego – w rozpoznanej sprawie wykazu sporządzonego przez jednostkę certyfikującą. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego winny dokonać oceny okoliczności faktycznych.
Wobec treści art. 76 §3 k.p.a. i pominięcia przez organ, przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy twierdzeń skarżącego co do wytworzenia produktów rolnictwa ekologicznego, popartych złożonymi dowodami, zdaniem Sądu organ dopuścił się naruszenia art. 21 ustawy o płatnościach oraz art.80 i art. 8 k.p.a. Naruszenia te mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż kwestionowana okoliczność braku wytworzenia produktów ekologicznych przez skarżącego stanowi podstawę odmowy przyznania skarżącemu za 2014 r. płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantów 2.1, 2.2 i 2.9.
Reasumując, Sąd stwierdził, że materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony przez organy nie dawał podstawy do przyjęcia, że skarżący nie wytworzył produktów ekologicznych na wskazanych działkach rolnych. Rozpoznając ponownie sprawę, organ zobowiązany będzie do rozpoznania całego materiału dowodowego, w szczególności przedstawionych przez skarżącego dokumentów dołączonych do odwołania i skargi w kontekście art. 76 §3 k.p.a., a nie jedynie bezkrytycznego powołania się na opisany powyżej dokument urzędowy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARiMR domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 21 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. oraz art. 80, art. 8, i art. 76 § 3 k.p.a., polegające na uwzględnieniu skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji w konsekwencji błędnego przyjęcia w zaskarżonym wyroku, iż decyzje organów obu instancji, w tym decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie z naruszeniem powołanych wyżej przepisów k.p.a. i ustawy o wspieraniu obszarów wiejskich, które to naruszenie miało polegać na niepełnym i wyczerpującym rozpatrzeniu zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, w tym szczególności poprzez "bezkrytyczne powołanie się" na dokument urzędowy w postaci wykazu sporządzonego przez Jednostkę Certyfikującą Ekogwarancja, podczas gdy zgodnie z treścią art. 21 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. organ odpowiednio zobowiązany jest do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (Dyrektor W. Oddziału Regionalnego ARiMR w O. w treści swojej decyzji odniósł się do dokumentów przedłożonych przez stronę mających stanowić dowód przeciw osnowie dokumentu urzędowego), zaś ciężar udowodnienia faktu, że wykaz sporządzony przez Jednostkę Certyfikującą zawiera błędne informacje spoczywał na beneficjencie, który to wniosek wywodzić należy również z treści art. 76 § 3 k.p.a. (czego beneficjent w niniejszej sprawie nie uczynił) – zatem w sprawie nie istniały podstawy do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty kasacyjne oparte wyłącznie na podstawie kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zmierzają w istocie do wykazania błędnego stanowiska Sądu I instancji, który w ocenie autora skargi kasacyjnej z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. art. 21 ust. 2 pkt 2 i ust. 3, art. 8, art. 80 i art. 76 § 3 k.p.a. podważył ocenę dowodów dokonaną przez organy orzekające, stanowiącą podstawę ustaleń faktycznych.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyżej postawione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.
Należy na wstępie przypomnieć, że przepisy krajowe dotyczące zasad przyznawania pomocy w ramach płatności rolnośrodowiskowych zostały uregulowane przede wszystkim w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich oraz rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.
Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Z kolei w myśl art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy, w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności;
- 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Z przytoczonych uregulowań wywieść więc należy, że ustawodawca wynikający z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. obowiązek podjęcia przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, jak i obowiązek wszechstronnego zebrania (z urzędu) i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zmodyfikował (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. II GSK 810/11). Innymi słowy, w omawianym zakresie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie mają zastosowania (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. II GSK 192/10).
Te zasady nie zmieniają jednak faktu, że na mocy powołanego uprzednio art. 21 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. organ jest zobligowany stać na straży praworządności i cały materiał dowodowy wyczerpująco rozpatrzyć (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. akt II GSK 1211/12). Zatem działania organów uprawnionych do prowadzenia postępowania i podejmowania orzeczeń w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy, podporządkowane są przede wszystkim zasadzie praworządności wyrażonej w art. 6 k.p.a. i w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności procesowej, w tym - podejmowanej przez organ administracji publicznej w ramach przyznanych kompetencji - czynności orzeczniczej.
Modyfikacja zasad postępowania, prowadzi do tego, że to strona ma obowiązek poszukiwania dowodów na potwierdzenie uprawnienia do otrzymania płatności. Nie ma więc organ obowiązku działania z urzędu w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, według zasad wyrażonych w art. 7 i 77 k.p.a. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, o czym stanowi art. 21 ust. 3 cyt. ustawy. Przepis ten również nakłada na stronę obowiązek przedstawienia dowodów i składania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek.
Jeśli zaś chodzi o obowiązki organu prowadzącego postępowanie – to jego stanowisko - po przeprowadzaniu koniecznych czynności procesowych - winno znaleźć swój wyraz w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. Zadaniem uzasadnienia stanowiącego integralny składnik decyzji jest bowiem wyjaśnienie jej dyspozytywnej części jakim jest rozstrzygnięcie. Powinno ono zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 tego aktu prawnego. Mocą tej zasady organ administracji obowiązany jest do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy.
Zgodnie natomiast z § 10 pkt 2 lit aa) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. płatność rolnośrodowiskowa przysługuje rolnikowi w ramach wariantów pierwszego, drugiego, piątego, szóstego, siódmego, ósmego, dziewiątego, dziesiątego, jedenastego i dwunastego - jeżeli rolnik wytworzył produkty rolnictwa ekologicznego w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 25 czerwca 2009 r. o rolnictwie ekologicznym (Dz. U. Nr 116, poz. 975), a w przypadku uprawy roślin dwuletnich określonych w ust. 1a załącznika nr 4 do rozporządzenia, jeżeli rolnik wytworzył te produkty w drugim roku uprawy rośliny dwuletniej.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że organ pomijając przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy twierdzeń, co do wytworzonych produktów rolnictwa ekologicznego, popartych złożonymi przez skarżącego dowodami, dopuścił się naruszenia art. 21 ustawy o płatnościach oraz art. 8 i art. 80 k.p.a. W konsekwencji nie można stwierdzić, czy wydanie przez organ tej decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem skutkującym odmową przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej. Organ bowiem nie przeanalizował, w całości materiału dowodowego, w szczególności przedstawionych przez skarżącego dokumentów załączonych do odwołania, w postaci umów sprzedaży, oświadczenia oraz rejestru sprzedaży produktów pochodzenia i roślinnego.
W myśl bowiem art. 76 k.p.a., dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone (§ 1). Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie przyznanych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4 (§ 2). Natomiast zgodnie z § 3 tego przepisu, uregulowania zawarte w § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach.
Organ, opierając się jedynie na wykazie sporządzonym przez Jednostkę Certyfikującą "Ekogwarancja", miał obowiązek w sposób wszechstronny odnieść się do dokumentów, które stanowiły, zdaniem skarżącego dowód przeciwko treści tego wykazu i z których, w ocenie skarżącego wynikało, że wypełnił on wymagania do otrzymania płatności dla odpowiednich pakietów płatności rolnośrodowskowej. Odniesienie się przez organ do przedstawionych dowodów poprzez stwierdzenie: "że nie mogą być wystarczającym dowodem, aby uznać, że A.J. spełnił wymagania do otrzymania płatności rolnośrodowiskowej", zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie wypełnia powinności organu, o których była mowa powyżej. W szczególności takie uzasadnienie, nie spełnia wymogów zawartych w art. 107 § 3 k.p.a., organ bowiem nie podał przyczyn, z powodu których dowodom przedstawionym przez skarżącego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Skoro zatem organ, nie dopełnił obowiązku wynikającego z powyżej cytowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, to dopuścił się naruszenia art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.