Uzasadnienie
Zaskarżonym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 6 listopada 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę M. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.
Sąd orzekał w następującym stanie sprawy. Zarządzeniem z dnia 17 września 2007 r. T. E.-P. - pełnomocnik skarżącego (syna M. P.), została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie podpisanego przez skarżącego pełnomocnictwa do reprezentowania go przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przez sądami administracyjnymi albo osobiste podpisanie skargi przez skarżącego i odesłanie jej, po podpisaniu, do Sądu. Wymienione wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 października 2007 r. W wykonaniu wezwania, w dniu 15 października 2007 r. do Sądu zostało przesłane faksem pełnomocnictwo procesowe udzielone przez skarżącego T. E.-P., upoważniające ją do występowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w W. i wskazujące na sprawę o sygn. akt V SA/Wa 2459/07. W ww. piśmie dodatkowo zawarto informację o tym, że oryginał pełnomocnictwa został wysłany pocztą. W dniu 16 października 2007 r. (data nadania) T. E.-P. przesłała na adres Sądu pełnomocnictwo procesowe z dnia 10 października 2007 r.
Odrzucając skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. stwierdził, że nadesłane faksem pełnomocnictwo, upoważniające do występowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym, nie spełnia wymogów z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., albowiem nie jest ono ani oryginałem, ani też uwierzytelnionym odpisem pełnomocnictwa. Nie można zatem uznać, że brak formalny skargi został w zakreślonym terminie przez wezwanego usunięty. Odnosząc się do przedstawionego pełnomocnictwa z dnia 10 października 2007 r., Sąd wyjaśnił, że zostało ono nadane w Urzędzie Pocztowym po upływie terminu zakreślonego na dokonanie tej czynności.
W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając mu naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez wadliwe uznanie 7-dniowego terminu do przedłożenia pełnomocnictwa przez skarżącego za niedotrzymany. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wyjaśnił, że jego zdaniem, przesłanie pełnomocnictwa faksem oraz nadanie pełnomocnictwa procesowego w Urzędzie Pocztowym w K. w dniu 16 października 2007 r. stanowiło o dotrzymaniu w rozpoznawanej sprawie terminu do usunięcia braku formalnego skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Niewypełnienie obowiązku dołączenia przy pierwszej czynności procesowej pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub uwierzytelnionego odpisu pełnomocnictwa - wymogu wynikającego z art. 37 § 1 p.p.s.a. - stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi, Sąd zobligowany jest do jej odrzucenia, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można postawić w sposób uzasadniony w rozpoznawanej sprawie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu zarzutu naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a., skoro nie może ulegać wątpliwości, że wraz ze skargą na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2007 r., wniesioną przez T. E.-P., nie zostało złożone pełnomocnictwo upoważniające ją do reprezentowania w postępowaniu sądowym skarżącego M. P. Skoro zatem powyższa skarga nie mogła otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunku formalnego w postaci przedstawienia pełnomocnictwa podpisanego przez M. P. (ewentualnie nie została osobiście przez skarżącego podpisana skarga), czego zresztą wnoszący skargę kasacyjną w istocie nie kwestionuje, Sąd prawidłowo wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia omawianego braku formalnego skargi, a wobec jego nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie - odrzucił skargę.
Pełnomocnik skarżącego nie wykonał obowiązku, do którego został wezwany, albowiem - jak prawidłowo przyjął Sąd I instancji - nadesłanie za pomocą faksu na adres Sądu w dniu 15 października 2007 r. pełnomocnictwa udzielonego T. E.-P. przez skarżącego, nie mogło stanowić o skutecznym uzupełnieniu braku formalnego skargi. Stosownie bowiem do art. 37 § 1 p.p.s.a., jeżeli nie zachodzi wypadek, o którym mowa w art. 37 § 2 lub art. 38 p.p.s.a., pełnomocnictwo powinno być osobiście podpisane przez mocodawcę. Chodzi tu o napisany, własnoręczny znak, który nie może zostać odtworzony lub odbity, albowiem w takiej sytuacji traci on walor "własnoręczności", stając się kopią oryginalnego podpisu.
Mając na uwadze powyższy wymóg, wykluczyć należy możliwość wniesienia do Sądu pełnomocnictwa za pomocą faksu, jeżeli złożony pod pełnomocnictwem podpis mocodawcy utrwalony jest również w takiej formie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 maja 2007 r., sygn. II FZ 220/07, niepubl., trafnie w związku z tym zauważył, że przesłanie pisma za pomocą faksu w praktyce naraża stronę na konieczność dodatkowego złożenia własnoręcznego podpisu.
Skarżący w sposób całkowicie mylny interpretuje przy tym znaczenie podniesionej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczności nadania oryginału pełnomocnictwa w urzędzie pocztowym w dniu 16 października 2007 r. Skarżący nie dostrzega bowiem, że nadanie przez T. E.-P. udzielonego jej pełnomocnictwa - z racji spóźnienia - pozbawione było skuteczności. Termin na uzupełnienie braków skargi, liczony od dnia doręczenia wezwania (8 października 2007 r.), upłynął w dniu 15 października 2007 r., stąd nadanie listu (w sposób zgodny z art. 83 § 3 p.p.s.a.) w dniu 16 października 2007 r., nastąpiło z uchybieniem terminu, które Sąd musiał wziąć pod uwagę, oceniając sposób wykonania czynności, będących przedmiotem wezwania.
Zważywszy na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji jest zgodne z prawem i na podstawie art. 182 § 1 p.p.s.a. oraz art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.