Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 30 czerwca 2015 r. o sygn. akt I SA/Bk 487/15, wydanym w sprawie ze skargi "F."
Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z dnia 19 maja 2014 r. nr.... w przedmiocie odmowy zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, oddalił skargę.
Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia w sprawie:
Wskazaną na wstępie decyzją Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję z dnia 21 lutego 2014 r. nr...., w której odmówiono "F." Sp. z o.o. w W., dalej "spółka", zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Białymstoku nr.... z dnia 26 października 2009 r., przedłużającej zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa podlaskiego, w decyzji nr.... z dnia 29 października 2003 r. na okres sześciu lat, polegającej na zmianie lokalizacji miejsca urządzania gier na automatach, w zakresie pozycji nr 127 wykazu zamieszczonego w punkcie X zezwolenia.
Zdaniem organu przeszkodą uwzględnienia wniosku spółki są przepisy art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm., dalej "ugh"). W myśl art. 129 ust. 1 ugh, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 135 ust. 2 ugh, w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych.
W ocenie organu wskazane wyżej przepisy nie miały charakteru technicznego w rozumieniu przepisów art. 1 pkt 4 i 11 w związku z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.1998.204.37). Tym samym przepisy 129 ust. 1 i art. 135 ust. 2 ugh nie podlegały wymogowi notyfikacji Komisji Europejskiej, stanowiąc tym samym podstawę prawną dla odmowy uwzględnienia wniosku spółki.
W następstwie skargi spółki Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, jak to wskazano na wstępie, skargę tę oddalił.
Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organu, że wspomniane przepisy 129 ust. 1 i art. 135 ust. 2 ugh nie miały charakteru technicznego, a tym samym stanowiły podstawę dla odmowy uwzględnienia wniosku spółki.
Spółka wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji i rozpoznanie skargi przez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.:
- 1) art. 1 pkt 4 i 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z uwzględnieniem wykładni tego przepisu podanej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE") z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C- 213/11, C-214/11, C-217/11 w związku z art. 4 ust. 1 pkt. 1 lit. a), art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 129 ust. 1 i 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 144 ugh polegającą na wadliwym przyjęciu, iż art. 135 ust. 2 ugh, na którym opiera się zaskarżona decyzja, nie jest "przepisem technicznym" w rozumieniu art. 1 pkt 4 i 11 ww. dyrektywy, podczas gdy ten przepis w związku z art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 129 ust. 1 i 2, art. 138 ust. 1 i art. 144 ugh jest jedną z regulacji wprowadzających warunki mogące mieć istotny wpływ na sprzedaż lub właściwości produktu w postaci automatu o niskich wygranych,
- 2) prawa materialnego, a mianowicie art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) w związku z art. 267 i art. 288 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz w związku z art. 9 i art. 87 ust. 1 Konstytucji RP i art. 8 ust. 1 Dyrektywy 98/34/WE, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż:
- a) nienotyfikowanie typizujących nakazów lub zakazów przepisów technicznych Komisji Europejskiej wcale nie powoduje oczywistego skutku w postaci obowiązku niestosowania tego rodzaju przepisów sankcjonowanych zamieszczonych w ustawie o grach hazardowych, gdyż orzeczenia TSUE są wiążące tylko dla sądu krajowego, któremu TSUE bezpośrednio udziela odpowiedzi,
- b) kolizja norm unijnych z normami prawa krajowego zachodzi wyłącznie w sytuacji, w której istnieje treściowa niezgodność pomiędzy przepisami wspólnotowymi a przepisami krajowymi regulującymi odmiennie tę samą sferę życia w sposób nie dający się pogodzić w drodze wykładni, podczas gdy orzecznictwo TSUE składające się na porządek prawny Wspólnoty (acquis communautaire) i wiążące każdy organ władzy publicznej w kwestii związanej z wykładnią prawa unijnego, na tle Dyrektywy 98/34/WE w sposób absolutnie klarowny i jednolity wskazuje na skutek nienotyfikowania przepisów technicznych o charakterze przepisów sankcjonowanych, w postaci obowiązku odmowy stosowania tych przepisów przez organy władzy publicznej, a z samego Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (art. 288) wynika, że dyrektywy unijne nie nakładają żadnych obowiązków na jednostki i to właśnie jednostki mogą powołać się na przepisy dyrektywy celem niezastosowania sprzecznych z nią przepisów prawa krajowego nakładających obowiązki (nakazy, zakazy) na jednostki.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.
Istota sprawy sprowadza się do zagadnienia, czy przepisy art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 2 ppsa, które zastosował organ i zaakceptował to Sąd pierwszej instancji, mają charakter przepisów technicznych w rozumieniu wspomnianej dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, a tym samym, czy przepisy te stanowiły skuteczną przeszkodę dla uwzględnienia wniosku spółki.
Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji, akceptujące pogląd organu, że omawiane przepisy ustawy o grach hazardowych, jako przepisy przejściowe, nie miały charakteru przepisów technicznych, a tym samym obowiązują w krajowym porządku prawnym. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądowym (por. m.in. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2557/15). Dlatego brak notyfikacji Komisji Europejskiej ustawy o grach hazardowych nie może prowadzić do odmowy zastosowania powołanych przepisów w odniesieniu do przedsiębiorcy. Można w tym miejscu przywołać stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. (P 4/11), w myśl którego przepis art. 135 ust. 2 ugh jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP.
Natomiast wskazane w skardze kasacyjnej przepisy Traktatu o Unii Europejskiej oraz Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej nie miały w sprawie zastosowania, a tym samym nie zostały naruszone.
W tym stanie sprawy skarga kasacyjna, jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlega oddaleniu (art. 184 ppsa).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.