Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie) odrzucił skargę A G, A C, K Z, S Z, T H, A C, T M, B T, M W, A G, I P, J G, M G, T D, P G, G D, A G, T S, J S, J B, L B, M B, Z B, E B, G Fi K S (skarżący) na uchwałę Rady Miasta Mława z dnia 28 czerwca 2016 r., w przedmiocie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa.
Sąd I instancji podał, że skarżący wnieśli do WSA w Warszawie skargę na uchwałę Rady Miasta Mława z dnia 28 czerwca 2016 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Uchwała wydana w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie reguluje spraw z zakresu administracji publicznej. Udzielenie odpowiedzi na to wezwanie następuje w drodze czynności materialno-technicznej, która nie może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Przedmiotem zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 446), dalej: u.s.g., może być wyłącznie uchwała z zakresu administracji publicznej naruszająca interes prawny wnoszącego, a uchwała będąca jedynie odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia stanowi spełnienie wymogów formalnych do wniesienia skargi i nie podlega odrębnemu zaskarżeniu.
A G zaskarżyła powyższe postanowienie skargą kasacyjną domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie:
A. Przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy:
- 1) art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez przyjęcie braku kompetencji sądu administracyjnego do prowadzenia sprawy w przedmiocie skargi na akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 2) art. 58 § 1 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi z powodu stwierdzenia, że niniejsza sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego,
- 3) art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. poprzez brak uchylenia wadliwej uchwały naruszającej przepisy prawa,
- 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się przez Sąd meriti do zarzutów skargi;
B/ Prawa materialnego poprzez błędną wykładnię w zakresie:
- 1) art. 23, art. 25 oraz art. 27 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków z dnia 7 czerwca 2001 roku oraz rozporządzenia Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 roku poprzez zatwierdzenie taryfy opłat, w której wysokość stawek opłaty za ścieki została ustalona w całkowitym oderwaniu od taryfowych odbiorców.
- 2) art. 101 u.s.g. poprzez odrzucenie skargi, w sytuacji gdy przepis stanowi o przysługującym prawie do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (ust. 3). Z powyższego wynika, że zaskarżenie uchwały rady gminy wymaga uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin do udzielenia odpowiedzi na wezwanie jest powiązany z terminami załatwienia spraw w postępowaniu administracyjnym określonymi w k.p.a.
Z kolei art. 53 § 2 p.p.s.a. wskazuje, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Istotą i celem instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji działania organu administracji publicznej, który podjął akt lub dokonał kwestionowanej czynności i to tylko i wyłącznie w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2008, str. 275; wyrok NSA z 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 497/10; dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ może, ale nie musi udzielić tej odpowiedzi. Brak odpowiedzi nie pozbawia natomiast strony możliwości wniesienia skargi. Z kolei gdyby organ uznał racje przedstawione w wezwaniu, wniesienie skargi byłoby zbędne.
Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. może być wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa albo w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania.
W ocenie NSA prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym przedmiotem zaskarżenia w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być wyłącznie uchwała z zakresu administracji publicznej naruszająca interes prawny wnoszącego, a uchwała będąca jedynie odpowiedzią na wezwanie do usunięcia naruszenia, stanowi spełnienie wymogów formalnych do wniesienia skargi i nie podlega odrębnemu zaskarżeniu.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.