Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 maja 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 191/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J.D. i S.D. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 15 grudnia 2020 r. w przedmiocie udzielenia zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego z drogi krajowej.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli J.D. i S.D. (dalej "skarżący").
Następnie skarżący złożyli wniosek wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z 19 lipca 2022 r., sygn. akt II GSK 2749/21, Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
NSA wskazał, że wydanie zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego z drogi krajowej ze swej istoty może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jednakże nie oznacza, że niejako automatycznie w odniesieniu do tego typu decyzji sąd zobowiązany jest zawsze do zastosowania ochrony tymczasowej na wniosek strony. Wniosek skarżących nie wskazywał zaś, zdaniem NSA, na argumenty, które mogłyby przemawiać za zastosowaniem ochrony tymczasowej w sprawie dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej.
NSA uznał za niewystarczające twierdzenie skarżących, że po wykonaniu zjazdu zgodnie z projektem na bazie zaskarżonych w sprawie decyzji nie będzie możliwe wykonanie zjazdu o innych parametrach niż faktycznie wykonany. Przedstawiona argumentacja została oceniona jako ogólnikowa i niewypełniająca funkcji wykazania ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej "p.p.s.a.").
Pismem z 7 września 2022 r. skarżący ponownie wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, na mocy art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Jako podstawę faktyczną wniosku przywołano wydanie 9 sierpnia 2022 r. decyzji przez GDDKiA w przedmiocie zajęcia pasa drogowego na przeprowadzenie prac budowlanych związanych z przebudową zjazdu.
Zdaniem skarżących, wydanie przez NSA rozstrzygnięcia po dacie przebudowy zjazdu będzie bezprzedmiotowe, o ile nie zostanie udzielone zabezpieczenie. Nie będzie możliwe wykonanie zjazdu o innych parametrach niż faktycznie wykonane. Skarżący wskazali, że w braku realizacji wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji cała inwestycja będzie formalnoprawnie przeprowadzona przed wydaniem ostatecznego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny, co spowoduje swoistą fikcyjność kontroli sądowoadministracyjnej, a wydane orzeczenia będzie bez znaczenia wobec faktów dokonanych.
Skarżący powołali również argumenty przemawiające za wadliwością decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji w postępowaniu kasacyjnym, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.
Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie zaś do art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności wydane, na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a., sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Z uwagi na to, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był już przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który to Sąd postanowieniem z 19 lipca 2022 r. odmówił udzielenia ochrony tymczasowej, ponowny wniosek należało uznać za wniosek o zmianę tego postanowienia.
W tym stanie rzeczy należy wskazać, że skarżący powinni byli wykazać, że doszło do zmiany okoliczności, która przemawiała za zmianą postanowienia z 19 lipca 2022 r., czego nie wykonali.
NSA w postanowieniu z 19 lipca 2022 r. uznał bowiem, że ryzyko dokonania przebudowy zjazdu jest niewystarczające do udzielenia ochrony tymczasowej. Argumentację przedstawioną w pierwotnym wniosku NSA uznał za niewystarczającą. Ponownie złożony wniosek nie daje podstaw do zmiany tego postanowienia, ponieważ nie przedstawia nowych okoliczności, świadczących o wystąpieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. We wniosku o zmianę postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji skarżący powołali się jedynie na decyzję GDDKiA w przedmiocie zajęcia pasa drogowego na przeprowadzenie prac budowlanych związanych z przebudową zjazdu.
W ocenie NSA to, że została wydana ww. decyzja nie oznacza, że przebudowa zostanie wykonana. Tym samym skarżący nie uprawdopodobnili przesłanek przemawiających za zmianą postanowienia z 19 lipca 2022 r.
NSA w składzie obecnym podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu z 19 lipca 2022 r., że twierdzenia skarżących o tym, że nie uczestniczyli oni w przekazywaniu do realizacji projektu przebudowy zjazdu i wynikającym z tego pogorszeniu indywidualnego zjazdu już istniejącego, będą oceniane w toku rozpoznawania skargi kasacyjnej. NSA nie może się natomiast do nich odnieść ani ich uwzględnić podczas rozpoznawania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej czy też zmiany postanowienia w tym przedmiocie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 4 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.