Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 października 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1532/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. w C. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.
Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że S. w C. w dniu [...] maja 2013 r. złożyła do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie pomocy w ramach działania 123 "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich (PROW) na lata 2007-2013.
Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. Agencja odmówiła przyznania wnioskowanej pomocy, podnosząc, że złożony wniosek nie spełnił warunków określonych w § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania 123 "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 200, poz. 1444 ze zm.), gdyż pomimo wezwania do usunięcia braków – pismem z dnia [...] października 2013 r., skarżąca nie usunęła w terminie żadnego z braków. Organ wyjaśnił, że termin na dokonanie uzupełnień upłynął w dniu 21 listopada 2013 r., a uzupełnienia zostały nadane w dniach 22 listopada i 17 grudnia 2013 r., tj. po terminie przewidzianym na złożenie uzupełnień.
Po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo z dnia [...] lutego 2014 r., w której stwierdziła, że brak oświadczenia dotyczącego nieruchomości, na której realizowana będzie operacja, został bezspornie usunięty przed dniem 21 listopada 2013 r. Stan ten potwierdził również organ w piśmie z dnia 24 kwietnia 2014 r., przyznając, iż punkt 13 pisma z dnia [...] października 2013 r. nie powinien stanowić przedmiotu wezwania, co niewątpliwie oznacza, że do dnia 21 listopada 2013 r. brak wymieniony w pkt 13 wezwania został przez stronę usunięty.
Skarżąca wyjaśniła ponadto, że – wbrew twierdzeniom organu – wraz z wnioskiem w dniu [...] maja 2013 r. złożone zostało postępowanie ofertowe na ładowarkę teleskopową, oferta na wagę samochodową oraz kosztorys inwestorski. Podkreślono, że przed terminem wyznaczonym przez organ w pierwszym wezwaniu wnioskodawca usunął dwa spośród siedemnastu braków. W ocenie skarżącej, nieuzupełnienie pozostałych piętnastu braków wymienionych w pierwszym wezwaniu w wyznaczonym terminie nie daje podstaw do odmowy przyznania pomocy, ponieważ jest to sprzeczne z zasadami przyznawania pomocy określonymi w obowiązujących przepisach.
Sąd I instancji, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, że materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego w trybie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) stanowi § 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r., zgodnie z którym, jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania do usunięcia braków, nie usunął w terminie żadnego z braków, Agencja nie przyznaje pomocy.
Sąd I instancji podkreślił, że wnioskodawca nie dostarczył uzupełnień w wymaganym terminie, co skutkowało odmową przyznania pomocy.
W ocenie Sądu I instancji, z okoliczności wadliwego wystosowania wezwania w zakresie dokumentu, który znajdował się w aktach sprawy, skarżąca nie może wywodzić skutku prawnego w postaci terminowego uzupełnienia braku wniosku. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącej, oferta na zakup wagi samochodowej nie została dołączona do dokumentacji składanej wraz z wnioskiem oraz w ramach uzupełnień dokonanych bez wezwania organu. Oferta na wagę samochodową została złożona przez skarżącą dopiero przy piśmie z dnia 22 listopada 2013 r.
S. w C. zaskarżyła wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 października 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1532/14 w całości skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:
- - § 10 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r., poprzez błędne uznanie, że żaden ze wskazanych przez Agencję braków wniosku o przyznanie pomocy finansowej nie został w określonym terminie uzupełniony,
- - art. 21 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz art. 8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na pominięciu faktu złożenia przez skarżącą dokumentów wymienionych w wezwaniu do uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy finansowej oraz udzielaniu skarżącej błędnych informacji dotyczących okoliczności, które miały istotny wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków oraz wynik postępowania w sprawie wniosku o przyznanie pomocy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że oferta na zakup wagi samochodowej została oznaczona na formularzu VI - Załączniki do wniosku. Przemawia za tym również treść wezwania organu do uzupełnienia tego braku, w którym jest mowa o konieczności przedstawienia tego dokumentu w oryginale lub kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez pracownika ARiMR. Koszt zakupu wagi samochodowej został ujęty w Zestawieniu rzeczowo-finansowym operacji dołączonym do wniosku i mieścił się w ramach wydatków, których wartość nie przekraczała 100.000 zł. Zgodnie zaś z pouczeniem znajdującym się na stronie 33 Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy, wymagane jest przedstawienie oferty na zakup rzeczy lub usługi o wartości, która nie przekracza 100.000 zł, bez jakichkolwiek wymagań formalnych.
Skarżąca podkreśliła ponadto, że organ przyznał, iż umieszczenie w wezwaniu punktu dotyczącego konieczności przedstawienia oświadczenia wnioskodawcy dotyczącego nieruchomości było błędne. W jej ocenie, nie można zgodzić się z poglądem, że przedłożenie dokumentu wcześniej, w ramach samouzupełnienia nie ma znaczenia w kwestii ustalania, czy doszło do uzupełnienia braków, a wezwanie w tym zakresie należy potraktować, jakby go nie było. Taka interpretacja prowadzi do wniosku, że organ nie ponosi konsekwencji błędnego wezwania do uzupełnienia nieistniejących braków wniosku, zaś wszelkie konsekwencje w tym negatywne skutkujące odmową przyznania pomocy obciążają wnioskodawcę.
Zdaniem skarżącej, dwa z braków wskazanych przez organ w wezwaniu z dnia [...] października 2013 r. zostały uzupełnione, a zatem brak było podstaw do odmowy przyznania pomocy z powołaniem się na nieuzupełnienie przez wnioskodawcę żadnego z braków.
Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie została uwzględniona.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał w zaskarżonym wyroku, że wnioskodawca (wnoszący skargę kasacyjną) nie uzupełnił w wymaganym terminie żadnego z wytkniętych mu braków wniosku. Częściowe uzupełnienie wniosku na wezwanie organu nastąpiło bowiem z jednodniowym opóźnieniem – po terminie wyznaczonym przez organ. Druga cześć braków wymienionych w tym wezwaniu została natomiast usunięta znacznie później. Organ miał zatem podstawy do zastosowania § 10 ust. 4 rozporządzenia MRiRW z 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Zwiększanie wartości dodanej podstawowej produkcji rolnej i leśnej" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 przyjmując, że w takiej sytuacji nie jest wymagane ponowne wezwanie do usunięcia braków. Według tego przepisu po pierwszym całkowicie bezskutecznym wezwaniu do usunięcia braków należy odmówić przyznania pomocy na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich.
Naczelny Sąd Administracyjny podziela również stanowisko co do tego, że nie zmienia tego stanu faktycznego nieusunięcia żadnego z braków na wezwanie organu (§ 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z 17 października 2007 r.) zarówno to, że wnioskodawca uzupełnił pewne braki wniosku z własnej inicjatywy, przed wezwaniem do usunięcia pozostałych braków, jak i fakt, że organ wzywający do usunięcia braków wniosku sam odstąpił od żądania pewnych uzupełnień. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że odstąpienie organu od żądania usunięcia określonego braku jest w skutkach równoznaczne z usunięciem tego braku przez wnioskodawcę w wyniku wezwania organu.
W skardze kasacyjnej nie podniesiono odpowiednich zarzutów procesowych zmierzających do podważenia ustaleń faktycznych organu i ich oceny dokonanej przez Sąd I instancji. Niemniej jednak nie budzi wątpliwości, że wnioskodawca nie uzupełnił na wezwanie organu w wymaganych terminie żadnego z braków wniosku. Odmówienie mu z tego powodu przyznania pomocy było zatem uzasadnione, co oznacza, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia § 10 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. oraz art. 21 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich nie były zasadne. Trzeba zauważyć, że w skardze kasacyjnej zarzucono co prawda naruszenie art. 8 i 9 k.p.a. ale te zarzuty dotyczące sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego, kierowane pod adresem organu nie mogły skutecznie podważyć ustaleń faktycznych sprawy, będących podstawą wydania zaskarżonego wyroku przez Sąd I instancji.
Mając to wszystko na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).