Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem 26 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 296/13 odrzucił skargę A. G. na uchwałę Rady Powiatu w B. z [...] maja 2012 r., nr [...] w przedmiocie upoważnienia Zarządu Powiatu w B. do złożenia wspólnie z Gminą [...], Gminą [...] i Gminą [...] wniosku o dofinansowanie w formie dotacji w ramach IV konkursu programu priorytetowego Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej p.t. "System zielonych inwestycji (GIS – Green Investment Scheme) Część 1) Zarządzanie energią w budynkach użyteczności publicznej".
W uzasadnieniu sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że zarządzeniem z [...] października 2013 r. A. G. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni. Wpis nie został uiszczony w wyznaczonym terminie, dlatego istniała podstawa do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.).
A. G. wniósł skargę kasacyjną od powyższego postanowienia zaskarżając je w całości i zarzucając:
- 1) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, iż zachodzą przesłanki odrzucenia skargi z uwagi na niedopuszczalność przyjęcia przedmiotowej skargi do rozpoznania;
- 2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 3 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż niedopuszczalnym jest rozpoznanie skargi przez sąd administracyjny z uwagi na brak przesłanek określonych w art. 3 p.p.s.a.;
- 3) nieważność postępowania poprzez pozbawienie strony możliwości obrony swoich praw z uwagi na okoliczność, iż zaskarżone postanowienie wskazuje jednoznacznie, iż niemożliwym jest nadanie dalszego biegu skardze, której treść uzasadnia konieczność wszczęcia postępowania administracyjnego z uwagi na rażące naruszenie prawa skarżącego;
- 4) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 227 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż zaskarżone rozstrzygnięcie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności przypomnienia wymaga, że stosownie do art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.
Postanowienie o odrzuceniu skargi, bez względu na powód jej odrzucenia, kończy postępowanie w sprawie i dlatego w oparciu o art. 182 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę kasacyjną od takiego postanowienia na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pism w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Z powołanej regulacji wynika, że to strona ma obowiązek przytoczyć podstawy kasacyjne i je uzasadnić.
Skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a., a mianowicie podnosząc naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub też naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej winien wskazać na konkretne, naruszone przez Sąd zaskarżonym orzeczeniem, przepisy prawa materialnego, wskazując na czym polega ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie, zaś przy powołaniu podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazać naruszone przepisy postępowania i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy.
Przedmiotem rozważań Sądu pierwszej instancji było odrzucenie skargi z powodu nieuiszczenia wpisu. W postanowieniu z 26 listopada 2013 r. WSA prawidłowo przyjął, że zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Należy więc przyjąć, że postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu.
W skardze kasacyjnej podniesione zostały zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., art. 3 p.p.s.a. oraz art. 227 k.p.a. Wymienione przepisy w ogóle nie były stosowane przez Sąd pierwszej instancji, a w związku z tym nie mogło dojść do ich naruszenia przez błędną wykładnię lub niewłaściwe stosowanie.
W ocenie Naczelnego Sadu Administracyjnego zarzuty skargi kasacyjnej w ogóle nie nawiązują do przyjętej przez Sąd pierwszej instancji podstawy odrzucenia skargi, a w konsekwencji nie są one trafne.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.