Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 czerwca 2015 r. o sygn. akt V SA/Wa 664/15, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. J. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako Prezes Agencji) z dnia [...] listopada 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, uchylił zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.
Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Prezes Agencji utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia [...] października 2014 r. o stwierdzeniu z urzędu nieważności decyzji kierownika Biura Powiatowego ARiMR w J. z dnia [...] listopada 2009 r. w części przyznającej M. J. uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (tzw. "płatność zwierzęca") na 2009 r. Prezes Agencji stwierdził, że wskazana decyzja w części przyznającej płatność zwierzęcą została wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), tj. przepisów § 6 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 40, poz. 326; dalej: rozporządzenie MRiRW z 2009 r.) ze względu na fakt, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR błędnie ustalił, iż stronie przyznano płatność zwierzęcą na 2006 r., a jest to niezbędny warunek do ubiegania się o tę płatność na kolejne lata, którego strona nie spełniała.
Uwzględniając skargę i uchylając decyzje organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zostały one wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Sąd wskazał, że organy założyły, iż w sprawie przyznania skarżącej płatności zwierzęcej doszło do rażącego naruszenia § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia MRiRW z 2009 r., bo przyznając płatność zwierzęcą na 2009 r. decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR nie uwzględnił faktu, że stronie na 2006 r. takich płatności nie przyznano. Brak ich przyznania na 2006 r. powoduje, w ocenie organów, brak podstawy do przyznania takich płatności za lata następne po 2006 r.
Sąd stwierdził, że wskazane przez organy wady decyzji z [...] listopada 2009 r. nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia o przyznaniu płatności zwierzęcej, bowiem decyzja w tej części została wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną tj. art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.) i § 6 rozporządzenia MRiRW z 2009 r., po przeprowadzeniu kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej wniosku strony, sprawdzeniu informacji zawartych w rejestrze zwierząt oznakowanych i w rejestrze koniowatych oraz po uwzględnieniu warunków przyznania płatności zwierzęcej, o której mowa w § 6 ust. 1 i 2 cyt. rozporządzenia.
Sąd wyjaśnił, że w orzecznictwie istnieją przeciwstawne wykładnie powyższych przepisów. Pierwsza, prezentowana przez organ w zaskarżonej decyzji, wskazująca, że aby otrzymać płatność zwierzęcą na przykład na 2009 r. to taka płatność musiała zostać przyznana stronie na 2006 r. (patrz: wyroki WSA w Warszawie z dnia 7 września 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 609/11 i V SA/Wa 610/11) i druga, zapoczątkowana wyrokiem NSA z dnia 25 sierpnia 2010 r. o sygn. akt II GSK 730/09 (publik. CBOSA), który odnosi się do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309 ze zm.), jednak jego tezy pozostają aktualne w odniesieniu do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Analizowane przez NSA przepisy rozporządzenia z dnia 13 marca 2007 r. w zasadniczej warstwie pozostały niezmienione w odniesieniu do rozporządzenia z dnia 9 marca 2009 r. W ocenie sądu kasacyjnego cyt.: "wyłączenie z możliwości uzyskania płatności zwierzęcej tych rolników, którzy występowali z wnioskiem o przyznanie płatności do gruntów rolnych przed 2006 r. lub złożony przez nich w 2006 r. wniosek nie został uwzględniony w całości lub części dotyczącej płatności uzupełniającej do powierzchni trwałych użytków zielonych w sposób wyraźny narusza konstytucyjną zasadę równości.".
Wobec powyższego Sąd uznał za nieuprawnione przyjęcie przez organy, że interpretacja § 6 rozporządzenia MRiRW z 2009 r. jest jasna i nie wymagała zabiegów interpretacyjnych. Konsekwencją różnego rozumienia § 6 ust. 1 jest również stosowanie § 6 ust. 2 rozporządzenia, który odwołuje się do ust. 1 § 6. Dlatego też, jak stwierdził Sąd w sytuacji takich, fundamentalnych rozbieżności w orzecznictwie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR nie mógł rażąco naruszyć prawa, skoro mógł przyjąć jedną z możliwych wykładni stosowanej regulacji. W decyzji z [...] listopada 2009 r. organ nie wypowiadał się co do sposobu rozumienia § 6 rozporządzenia MRiRW z 2009 r., jednak z uzasadnienia decyzji wynika, że przepis ten analizował i po uznaniu, że strona spełnia warunki w nim wskazane, przyznał jej płatność zwierzęcą. Odstąpienie przez organ od uzasadnienia decyzji w tym zakresie uniemożliwia obecnie sprawdzenie, jaki był sposób rozumienia podstawy prawnej wydania tej decyzji.
Ponadto Sąd podkreślił, że stronie przyznano płatności zwierzęce na 2007 i 2008 r., co w kontekście odstąpienia od uzasadnienia decyzji i zapisów rozporządzenia pozwala na wysnucie wniosku, iż organ przyjął jedną z możliwych do zastosowania interpretacji przepisów.
Zdaniem WSA podstawą stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie może być przyjęta w tej decyzji wykładnia przepisów prawa, co do której występuje wyraźny spór w judykaturze, gdzie różne sposoby interpretacji dają się uzasadnić z jednakową mocą. O rażącym naruszeniu prawa nie można mówić w sytuacji, gdy wykładnia danego przepisu budziła kontrowersje w orzecznictwie sądowym. W takim wypadku naruszenie prawa nie może być uznane za oczywiste, co jest podstawową, chociaż nie jedyną, przesłanką uznania naruszenia prawa za rażące. Skoro zatem wskazane przez Prezesa Agencji przepisy rozporządzenia MRiRW z 2009 r. mogą być dwojako wykładane, to oparcie decyzji na jednej z możliwych wykładni nie mogło stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności tej decyzji z powodu ich rażącego naruszenia.
Skargą kasacyjną Prezes Agencji domagał się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych, zarzucając naruszenie:
- - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i § 6 rozporządzenia MRiRW z 2009 r. poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, w której nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdyż norma prawna wyrażona w § 6 ust. 1 rozporządzenia może być prawidłowo wyłożona tylko w sposób przyjęty przez organ administracji, a w konsekwencji, wobec braku możliwości jej różnorodnego interpretowania, może dojść do jej rażącego naruszenia;
- - prawa materialnego, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z 2009 r. poprzez ich niezastosowanie i stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, mimo że organ przyznał pani M. J. płatność zwierzęcą, mimo iż nie zachodziły ku temu przesłanki przewidziane wprost w § 6 ust. 1 rozporządzenia.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentowano, że odwołując się do wykładni prawa przedstawionej w wyroku NSA z dnia 25 sierpnia 2010 r., Sąd I instancji nie przedstawił własnego sposobu rozumienia § 6 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z 2009 r. Poza tym skarżący kasacyjnie organ nie zgodził się z tezami powyższego wyroku NSA i stwierdził, że wykładnię § 6 ust. 1 cyt. rozporządzenia dokonaną w zaskarżonej decyzji potwierdzają pkt 25 i 29 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (...) (Dz. U. UE z dnia 21 października 2003 r. L 270, s. 1 ze zm.; Polskie wydanie specjalne z 2004 r. rozdz. 03, t. 44, s. 486), a organy wydające decyzje w sprawie przyznania płatności zwierzęcej nie są władne aby orzekać o zgodności z Konstytucją RP stosowanych przepisów prawa.
M. J. nie udzieliła odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw w związku z czym podlegała oddaleniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. W rozpatrywanej sprawie żadna z wymienionych w nim sytuacji nie zaistniała. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Innymi słowy, zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że sąd drugiej instancji może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały w skardze kasacyjnej wyraźnie wskazane jako naruszone i nie może z urzędu badać, czy wojewódzki sąd administracyjny nie naruszył także innych przepisów prawa niż w niej podane. Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wszczęte skargą kasacyjną nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na odniesieniu się do poszczególnych zarzutów składających się na podstawy kasacyjne i wyznaczających zakres badania sprawy przez Sąd drugiej instancji. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Jednocześnie, jak stanowi art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, a zatem niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Także druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie, co wymaga przypomnienia, skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W ramach przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej sformułował zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i § 6 rozporządzenia MRiRW z 2009 r. poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, w której nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdyż norma prawna wyrażona w § 6 ust. 1 rozporządzenia może być prawidłowo wyłożona tylko w sposób przyjęty przez organ administracji, a w konsekwencji, wobec braku możliwości jej różnorodnego interpretowania, może dojść do jej rażącego naruszenia. Z tym zarzutem, związany jest kolejny, wskazujący na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z 2009 r. poprzez ich niezastosowanie i stwierdzenie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, mimo że organ przyznał pani M. J. płatność zwierzęcą, mimo iż nie zachodziły ku temu przesłanki przewidziane wprost w § 6 ust. 1 tego rozporządzenia.
Dokonując syntezy wskazanych zarzutów kasacyjnych można stwierdzić, że podstaw do uchylenia zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wnoszący skargę kasacyjną zasadniczo upatruje w braku przedstawienia przez Sąd I instancji własnego sposobu rozumienia § 6 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z 2009 r., który odwołując się do wyroku NSA z dnia 25 sierpnia 2010 r. w pełni zaakceptował prezentowane w nim stanowisko, że wykładnia językowa § 6 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia z 2009 r. musi nasuwać istotne wątpliwości. Wskazał bowiem, że z § 6 ust. 1 pkt 1 można wysnuć wniosek, że w każdym "danym roku" rolnikowi będzie przysługiwać płatność zwierzęca jeżeli w okresie od dnia 1 kwietnia 2005 r. do dnia 31 marca 2006 r. był posiadaczem określonych zwierząt, które były już wpisane lub zostały przez tego posiadacza zgłoszone do stosownego rejestru oraz jeżeli na podstawie wniosku zgłoszonego w 2006 r. przyznano mu płatność uzupełniającą do powierzchni trwałych użytków zielonych.
Podstawą samego uprawnienia do przyznania płatności w dalszych latach jest zatem stan, jaki miał miejsce w roku 2006, natomiast wysokość tej opłaty zależy od stanu aktualnego w danym roku. Z kolei z § 6 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 2009 r. – w jego ocenie – można wysnuć wniosek, że innym rolnikom niż wymienieni w § 6 ust. 1 pkt 1 płatności zwierzęce będą przyznawane, jeżeli "uprzednio", czyli kiedykolwiek występowali już z wnioskiem o przyznanie płatności do gruntów rolnych. W tych okolicznościach zdaniem WSA powstaje wątpliwość czy przedmiotowe rozporządzenie w ogóle reguluje sytuacje tych rolników, którzy przed 2006 r. występowali z wnioskami o przyznanie płatności do gruntów rolnych, jak również tych, którzy w 2006 r. co prawda z wnioskami takimi wystąpili, lecz wnioski te nie zostały uwzględnione, choćby tylko w części dotyczącej przyznania płatności do powierzchni trwałych użytków zielonych.
Z uwagi na zarzuty skargi kasacyjnej podkreślenia w tym miejscu wymaga, że Sąd I instancji – podążając za rozumowaniem NSA – wyjaśnił, iż nie można przyjąć, że rozporządzenie z 2009 r. kompleksowo reguluje wszystkie kwestie związane z wnioskami o płatności uzupełniające (zwierzęce). Jeśli dany akt prawny ma stanowić regulację kompleksową i wyczerpującą, to nie może przemilczać istotnych kwestii lub pozostawiać wątpliwości. Tymczasem taka sytuacja nie zachodzi w przypadku rozporządzenia MRiRW z 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poza jego § 1 ust.
1. Wynika to zarówno z treści delegacji ustawowej zawartej w art. 17 ust. 1 pkt 2 lit. a) oraz art. 24c ustawy o płatnościach, jak i z zapisów samego rozporządzenia, z którego nie wynika, że płatności uzupełniających można udzielić wyłącznie na jego podstawie. Brak w tym akcie przepisu, iż reguluje wszystkie płatności uzupełniające oraz wszystkie możliwe przypadki ich przyznawania.
Wskazując na dwa przeciwstawne rozumienia spornego § 6 ust. 1 rozporządzenia, za uzasadnione należy uznać stanowisko Sądu I instancji, który za nieuprawnione uznał przyjęcie przez organy orzekające, że interpretacja tego przepisu jest jasna i nie wymaga zabiegów interpretacyjnych. Dlatego też Sąd I instancji stwierdził, że w sytuacji takich fundamentalnych rozbieżności w orzecznictwie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR nie mógł rażąco naruszyć prawa, skoro mógł przyjąć jedną z możliwych wykładni stosowanej regulacji. Organ ten, na co także zwrócił uwagę WSA, w podlegającym stwierdzeniu nieważności rozstrzygnięciu nie wypowiadał się wprost co do sposobu rozumienia § 6 rozporządzenia MRiRW z 2009 r., jednakże z uzasadnienia ewidentnie wynika, że przepis ten analizował, dokonał oceny, że skarżąca spełnia warunki wskazane w tym przepisie i płatności zwierzęce przyznał.
W ocenie NSA zasadnie Sąd I instancji przyjął, że wskazane przez Prezesa ARiMR przepisy rozporządzenia mogą być dwojako wykładane, a zatem oparcie decyzji na jednej z możliwych wykładni nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia". Prawidłowo przy tym Sąd I instancji podniósł, że podstawą dla stwierdzenia nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) nie może być przyjęta wykładnia przepisów prawa, co do której występuje wyraźny spór w judykaturze, gdzie różne sposoby interpretacji dają się uzasadnić z jednakową mocą. O rażącym naruszeniu prawa nie można mówić w sytuacji, gdy wykładnia danego przepisu budziła kontrowersje w orzecznictwie sądowym. W takim wypadku naruszenie prawa nie może być uznane za oczywiste, co jest podstawową, chociaż nie jedyną, przesłanką uznania naruszenia prawa za rażące.
Naczelny Sąd Administracyjny aprobuje dokonaną przez WSA wykładnię art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. znajdującą uzasadnienie w bogatym w tej materii orzecznictwie sądów administracyjnych i stwierdza, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji nie może być przyjęta w niej wykładnia przepisów prawa, co do której występuje wyraźnie zarysowany w judykaturze spór, gdzie różne sposoby interpretacji dają się uzasadnić z jednakową mocą.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sytuacji takiej jak analizowana należy dać prymat ogólnej zasadzie stabilności decyzji administracyjnej wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. nad zastosowaniem trybu nadzwyczajnego wzruszenia decyzji, uregulowanego w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Nie ma zatem racji skarżący kasacyjnie organ, że Sąd I instancji błędnie nie zastosował w tej sprawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z 2009 r., wszak Sąd ten nie mógł stosować wymienionych przepisów, tylko kontrolował ich zastosowanie przez organ, z czego wywiązał się prawidłowo, uznając, że w sprawie nie było żadnych podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. przyznającej stronie m.in. płatność zwierzęcą, i w konsekwencji uchylając kontrolowane decyzje obu instancji wydane w tym przedmiocie. Toteż zarzut zawarty w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny. Podobnie, jak zawarty w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i § 6 rozporządzenia MRiRW z 2009 r. Wskazać należy, że zarzut ten nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.
Po pierwsze, trzeba wyjaśnić, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie płynie wniosek, aby Sąd I instancji nie poradził sobie z odczytaniem prawidłowej treści normatywnej powyższych przepisów, a doszukiwanie się przez organ skarżący sprzeczności albo nieścisłości w rozumowaniu Sądu w zakresie ich wykładni jest pozbawione podstaw na gruncie rozpoznawanej sprawy. Po drugie – zważywszy na podstawę wydania zaskarżonej decyzji eliminującej z obrotu prawnego rozstrzygnięcie przyznające stronie płatność, rażąco naruszające zdaniem organu wskazane wyżej przepisy – stwierdzić należy, że zasadnie uznał Sąd I instancji, iż wskazane przez Prezesa ARiMR przepisy rozporządzenia mogą być dwojako interpretowane, a zatem oparcie decyzji na jednej z możliwych wykładni nie może stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu ich "rażącego naruszenia".
Należy przyznać słuszność rozumowaniu WSA, który podkreślił, że skoro Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyjął jedną z możliwych wykładni stosowanej regulacji § 6 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z 2009 r., to nie mógł rażąco naruszyć prawa, stąd też jego działania nie można było podważać z perspektywy art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rację ma tym samym Sąd I instancji wywodząc, że w sytuacji tak diametralnych rozbieżności w orzecznictwie co do sposobu zastosowania spornego § 6 ust. 1 rozporządzenia całkowicie nieuprawnione jest przyjęcie przez organy, że interpretacja tego przepisu jest jasna i nie wymagała zabiegów interpretacyjnych.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku.