Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z 3 czerwca 2015 r. (sygn. akt I SA/Ol 247/15) oddalił skargę A. B., T. G. na decyzję Zarządu Województwa [...] z [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu środków przekazanych na realizację projektu.
Skarżące wniosły skargę kasacyjną od tego wyroku. Następnie pismem z [...] sierpnia 2015 r. uzupełnionym pismem z [...] września 2015 r. złożyły wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazały w nim, że organ postanowieniem z 14 kwietnia 2015 r., na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), wstrzymał wykonanie decyzji administracyjnej do czasu wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji.
Skarżące podniosły, że w świetle art. 168 § 1 p.p.s.a wyrok WSA z 3 czerwca 2015 r. nie jest jeszcze prawomocny, co ma znaczenie ze względu na nowelizację ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dokonaną ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 roku o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie 15 sierpnia 2015 roku. Zgodnie z art. 1 pkt 1 lit 20 dodano do art. 61 § 6 p.p.s.a w myśl, którego tymczasowe zabezpieczenie polegające na wstrzymaniu wykonania decyzji lub postanowienia udzielone przez organ lub Sąd Administracyjny jest skuteczne do czasu wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Konsekwencją powyższej regulacji jest modyfikacja ex lege postanowień dotyczących wstrzymania wykonania decyzji administracyjnych w ten sposób, że ich skuteczność tj. czas tymczasowej ochrony przed wykonaniem decyzji administracyjnej został jednoznacznie sprecyzowany przez ustawodawcę.
Ponadto z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 roku o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658) wynika, że przepis art. 1 pkt 20 (art. 61 § 6 p.p.s.a) ma zastosowanie do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej tj. przed 15 sierpnia 2015 r.
W związku z tym, zdaniem skarżących, decyzja administracyjna nr [...]z dnia [...] lutego 2015 r. nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę na decyzję z [...] lutego 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07).
W związku z treścią art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658 – dalej: ustawa nowelizująca) w okolicznościach tej sprawy uchwała pozostaje aktualna. Zgodnie z powołanym przepisem przejściowym przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, tj. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w brzmieniu nadanym m.in. przez art. 1 pkt 20 ustawy nowelizującej, stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym.
W stanie prawnym obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r. art. 61 § 6 p.p.s.a. stanowił, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie skutki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ustały zatem w dacie wydania wyroku przez Sąd pierwszej instancji, tj. 3 czerwca 2015 r.
Zmiana treści art. 61 § 6 p.p.s.a nastąpiła po upadku postanowienia z 14 kwietnia 2015 r., a co za tym idzie w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 61 § 6 w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą.
Z tego względu wniosek skarżących podlega rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Od strony postępowania zależy, czy skorzysta z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej. W związku z tym powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 244). Ponadto wniosek powinien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.
Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę –majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).
Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Słusznie więc Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. również postanowienie NSA z 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/2004 niepubl.).
Należy zauważyć, że składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji skarżące jedynie ogólnikowo stwierdziły, że w przypadku przeprowadzenia egzekucji całości należności objętej zaskarżona decyzją administracyjną może dojść do nieodwracalnej szkody dla beneficjenta w postaci konieczności likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej.
Jednocześnie skarżące nie przedstawiły żadnych dokumentów, które pozwoliłyby ocenić Sądowi czy te twierdzenia mają oparcie w faktach.
W związku z tym stwierdzić należy, że skarżące nie wykazały zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uniemożliwia to ocenę, czy w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. oddalił wniosek.