Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wyrokiem z dnia 24 listopada 2020 r., uwzględnił skargę T. K. (dalej: "Skarżący"), na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 lipca 2020 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uchylając tę decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 lutego 2020 r., co do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej powyżej kwoty 3.100 złotych, uchylając decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 3 lutego 2020 r., w części nakładającej na Skarżącego karę pieniężną powyżej kwoty 3.100 złotych oraz orzekając o kosztach postępowania sądowego. W pozostałym zakresie Sąd I instancji skargę oddalił.
Główny Inspektor Transportu Drogowego, skargą kasacyjną zaskarżył wyrok Sądu I instancji w części dotyczącej pkt. 1 i pkt. 3 sentencji. Skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt. 1 i 3, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w granicach zaskarżenia. Organ wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
T. K., w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Pełnomocnik organu na rozprawie w dniu 18 czerwca 2024 r., złożył oświadczenie o cofnięciu skargi kasacyjnej i wniósł o umorzenie postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
stosownie do art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy skarżący skutecznie cofnął skargę, w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania, lub gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 (skuteczne cofnięcie skargi) i pkt 2 (śmierć strony). Przepis ten, na mocy art. 193 p.p.s.a., stosuje się odpowiednio do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi co do zasady wiąże sąd. Sąd może uznać cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Wskazana powyżej regulacja ma również odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 193 p.p.s.a. Należy jednak podkreślić, że zgodnie z ugruntowanym poglądem w orzecznictwie i doktrynie, odpowiednie stosowanie regulacji o cofnięciu skargi oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z zasadą dyspozycyjności wynikającą z art. 183 § 1 p.p.s.a., jest zawsze związany oświadczeniem o cofnięciu skargi i nie bada zasadności jego złożenia (m.in. w B. Dauter [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 60.)
Ponadto, zgodnie z art. 232 §1 pkt 1 p.p.s.a., sąd zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. W związku z faktem, że pełnomocnik organu złożył oświadczenie o cofnięciu skargi dopiero na rozprawie, nie ma podstaw do zwrotu uiszczonego przez organ wpisu od skargi kasacyjnej.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie 161 §1 pkt 1 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.