Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2009 roku sygn. akt II SA/Go 691/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. oddalił skargę C. L. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (LOR ARiMR) w Z. G. z dnia [...] sierpnia 2008 roku nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (BP ARiMR) w Z. G. z dnia [...] maja 2008 roku nr [...] w przedmiocie przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2007.
Przytaczając w uzasadnieniu stan faktyczny sprawy Sąd I instancji podał, że w dniu 14 maja 2007 roku C. L. złożył w BP ARiMR w Z. G. wniosek o przyznanie płatności na rok 2007 w postaci m.in.: jednolitej płatności obszarowej (JPO) do zadeklarowanej powierzchni 355,63 ha i uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) do zadeklarowanej powierzchni 301,59 ha.
W raporcie kontroli nr dok. [...] przeprowadzonej w dniach 6-8 lipca 2007 r. w gospodarstwie rolnym wnioskodawcy przez firmę G. S.A. stwierdzono zaniżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do powierzchni stwierdzonej działek rolnych B, C, E, F, H, L, Ł, M, O, P, R, T,U, W, AU, BA, BF, BG, Bl, BJ, BK, BL, BN, BP, BT, BY, CB, CC, CD i zawyżenie powierzchni zadeklarowanej do stwierdzonej działki rolnej BO. Natomiast w raporcie kontroli sprawdzającej nr dok. [...] przeprowadzonej w dniach 3-4 września 2007 r. przez inspektorów z Biura Kontroli na Miejscu LOR ARiMR, bez powiadomienia producenta rolnego, ustalono nieprawidłowości w postaci większej powierzchni deklarowanych we wniosku działek rolnych A, AW, BM, BR, BU, CE i Y od powierzchni stwierdzonej, mniejszą deklarowaną powierzchnię działek rolnych AG, AU, B, BA, BG, BH, Bl, BN, BP, BT, BW, C, CD, E, F, L, Ł, T i U od powierzchni stwierdzonej.
Nadto na działce rolnej BU stwierdzono nieużytek (co oznaczono kodem DR 18 - nieprowadzenie w dniu kontroli działalności rolniczej), na działce l i K samosiejki drzew iglastych i liściastych, chwasty wieloletnie (co oznaczono kodem DR 18), na działce Ł brak zabiegów zapobiegających rozprzestrzenianiu się chwastów (co oznaczono kodem DR 14 - nieutrzymywanie działki rolnej w całości lub w części w dobrej kulturze rolnej).
Decyzją z dnia [...] maja 2008 roku nr [...] Kierownik BP ARiMR w Z. G. przyznał C. L. wnioskowane płatności w łącznej kwocie 183 362, 44 zł w tym: jednolitą płatność obszarową w wysokości 95 309,95 zł tj. pomniejszoną o 8 272,06 zł, uzupełniającą płatność obszarową w wysokości 88 052,49 tj. pomniejszoną o 889, 42 zł.
W dniu 12 czerwca 2008 r. C. L. wniósł odwołanie od powyższej decyzji, żądając jej uchylenia i ponownego rozpoznania sprawy. Skarżący zarzucił decyzji, iż oparta została wyłącznie na ustaleniach kontroli z dnia 3-4 września 2007 roku z pominięciem ustaleń poprzednich kontroli przeprowadzanych w dniach dnia 8-9 marca 2007 roku i 6-8 lipca 2007 roku, w toku których nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości i prawidłową uprawę ziemi. Wywodził, iż jest oczywistym, że w okresie od pierwszej do ostatniej kontroli z uwagi na upływ czasu mógł wystąpić samoistny rozsiew chwastów. Zdaniem skarżącego kontrola w dniach 3-4 września 2007 r. została przeprowadzona z naruszeniem prawa, gdyż nie został o jej terminie zawiadomiony, zaś o jej wynikach poinformowano go dopiero po czterech miesiącach (16 stycznia 2008 roku).
W wyniku rozpoznania odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 roku Dyrektor LOR ARiMR w Z. G. utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. Podstawę prawną decyzji stanowiły: art. 138 § 1 pkt 1, art. 10, 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., dalej k.p.a.), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 roku o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 98, poz. 634) oraz art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. Nr 35, poz. 217 ze zm.), art. 138 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1973/2004 z dnia 29 października 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady zastosowania rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782 w sprawie systemów wsparcia przewidzianych w tytułach IV i IVa tego rozporządzenia oraz wykorzystania odłogowanych gruntów do produkcji surowców (Dz. Urz.
WE Nr L 345 z 20.11.2004 r., poz. 1 ze zm.), art. 7 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) Nr 2019/93, (WE) Nr 1452/2001, (WE) Nr 1453/2001, (WE) Nr 1454/2001, (WE) Nr 1868/94, (WE) Nr 1251/1999, (WE) Nr 1254/1999, (WE) Nr 1673/2000, (EWG) Nr 2358/71 i (WE) Nr 2529/2001 (Dz. Urz. WE Nr L 270 z 21.10.2003 r., poz. 1 ze zm.) w związku z art. 66 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz.
WE Nr L 141 z 30.04.2004 r., poz. 18 ze zm.) oraz w związku z § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2007 roku w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania tej płatności (Dz. U. Nr 46, poz. 309 ze zm.).
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu i twierdzeń skarżącego o prowadzeniu upraw zgodnie z wymogami dobrej kultury rolnej Dyrektor LOR ARiMR uznał, iż argumentacja strony jest chybiona, ponieważ ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji protokołu z kontroli na miejscu nr dok. [...] przeprowadzonej w gospodarstwie wnioskodawcy w dniach 03-04 września 2007 roku wynika, iż działka rolna Ł nie była utrzymana w dobrej kulturze rolnej. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 46 poz. 306 ze zm.) grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami, jeżeli jest na nich prowadzona uprawa roślin lub ugorowanie.
Co więcej zgodnie z § 2 pkt 1 i 2 w/w rozporządzenia uznaje się, że grunt orny był ugorowany, jeżeli grunt ten podlegał co najmniej raz w roku, w terminie do dnia 31 lipca koszeniu lub innym zabiegom uprawowym zapobiegającym występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Zdaniem organu oznacza to, że jeżeli wymaga tego stan gruntu rolnego, m.in. ze względu na samoistne rozprzestrzenianie się chwastów, warunki pogodowe - konieczne jest podjecie tylu zabiegów pielęgnacyjnych, ile wymaga utrzymanie gruntu rolnego w stanie właściwym. Przepis stanowi bowiem, iż "co najmniej raz", co w ocenie organu nie oznacza, iż wystarczy tylko "jeden" zabieg zapobiegający występowaniu i rozprzestrzenianiu się chwastów. Dyrektor LOR ARiMR wskazał, iż analizując dokumentację fotograficzną ukazującą stan użytkowania działek rolnych oznaczonych jako l, K, Ł, BU w sposób jednoznaczny stwierdzić należało, iż producent rolny nie wykonywał w/w zabiegu na wskazanych działkach rolnych.
W szczególności świadczyła o tym zaawansowana faza wzrostu chwastów oraz pojawiające się samosiewy drzew iglastych. Z tych względów organ stanął na stanowisku, iż zastosowanie w odniesieniu do działek rolnych oznaczonych jako l, K i BU kodów nieprawidłowości DR 18, a dla działki rolnej Ł kodu DR 14, należało uznać za w pełni uzasadnione. W ocenie organu odwoławczego Kierownik BP ARiMR zasadnie odrzucił wyniki z kontroli przeprowadzonej w dniach 6-8 lipca 2007 roku, ponieważ inspektorzy terenowi wykonujący kontrolę w tych dniach oceniając stan działek rolnych l, K, BU i Ł wykazali się "ostrożnością" powodowaną końcowym terminem koszenia lub przeprowadzenia zabiegów zapobiegających rozprzestrzenianiu się chwastów przypadającym na 31 lipca 2007 roku, do kiedy to wnioskodawca mógł jeszcze wykosić łąki i zastosować zabieg zapobiegający rozprzestrzenianiu się chwastów, czego jednak - jak wykazała kontrola przeprowadzona w dniach 3-4 września 2007 roku - nie uczynił.
Odnosząc się do zarzutu strony, iż nie została poinformowana o zamiarze przeprowadzenia kontroli w jej gospodarstwie organ stwierdził, iż zgodnie z art. 25 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenia, a ewentualny okres powiadomienia o kontroli nie może przekraczać 48 godzin przed kontrolą.
Skargę na decyzję Dyrektora LOR ARiMR w Z. G. z dnia [...] sierpnia 2008 roku wniósł C. L. w dniu 16 września 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. W. W skardze zakwestionował zaskarżoną decyzję w zakresie obejmującym dokonanie zmniejszenia przyznanych płatności na łączną kwotę 9 161 zł, wnosząc o jej uchylenie w tej części oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zarzucił, iż organ II instancji rozpoznając odwołanie nie odniósł się rzetelnie do jego zarzutów i nie ocenił prawidłowo materiału dowodowego. Według strony skarżącej organ, naruszając przepisy k.p.a., nie wyjaśnił jak to jest możliwe, by dwie przeprowadzone w krótkim odstępie czasu kontrole przyniosły całkowicie odmienne wyniki co do tego samego kontrolowanego obszaru jak też przyczyn, dla których on jako producent rolny o wynikach kontroli powiadomiony został z ponad 4 miesięcznym opóźnieniem, co miało wpływ na możliwość wyjaśnienia rozbieżności w wynikach kontroli.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor LOR ARiMR w Z. G. wniósł o jej oddalenie, wywodząc jak w decyzji.
Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, iż organ II instancji trafnie przyjął, iż wyniki kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego wskazywały, że nie wykonał on zabiegów wymaganych rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie minimalnych norm lub wykonał je w ilości niewystarczającej do utrzymania gruntu we właściwym stanie. Zdaniem Sądu I instancji organ trafnie wywiódł, iż użyte w nim określenie "co najmniej raz" nie oznacza, że jednorazowe wykonanie np. koszenia automatycznie oznacza spełnienie wymogów rozporządzenia.
Jednocześnie w ocenie Sądu organ zasadnie uznał, iż nie mogły być miarodajne dla oceny prowadzenia działalności rolniczej i utrzymywania gruntów rolnych zgodnie z normami wyniki kontroli przeprowadzonej 6-8 lipca 2007 roku nie stwierdzającej nieprawidłowości na wskazach powyżej działkach rolnych, zważywszy na fakt, iż koniec okresu wykonywania zabiegów zapobiegających rozprzestrzenianiu się chwastów przypadał na 31 lipca 2007 roku kiedy to wnioskodawca mógł jeszcze skosić łąki i zastosować zabiegi zapobiegające rozprzestrzenianiu się chwastów, czego nie uczynił, a co wykazała kontrola 3-4 września 2007 roku. Bez znaczenia dla omawianych kwestii - zdaniem Sądu - pozostawały wyniki kontroli przeprowadzanej w marcu 2007 roku, ponieważ nie mogła ona dotyczyć spornych działek rolnych, które zostały określone i zadeklarowane dopiero we wniosku złożonym w dniu 14 maja 2007 roku.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego w zakresie dotyczącym niepowiadomienia o kontroli w dniach 3-4 września 2007 r. oraz powiadomienia o jej wynikach z ponad 4 miesięcznym opóźnieniem, Sąd I instancji wskazując na treść art. 25 ust 1 i art. 23a Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796 /2004 stwierdził, iż w czasie przeprowadzania kontroli (3-4 września 2007 roku) zasadą pozostawało, iż kontrole na miejscu były niezapowiadane, co oznacza, że odbywały się bez uprzedzenia (zawiadomienia) producenta rolnego. Sąd wskazał, iż w sytuacji gdy kontrola ujawniła nieprawidłowości rolnik zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 2 otrzymuje informację o stwierdzonych nieprawidłowościach w terminie 3 miesięcy od dnia przeprowadzenia kontroli na miejscu. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy - w ocenie Sądu - informacja o stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowościach powinna zostać do skarżącego wysłana w terminie do 4 grudnia 2007 roku.
Dopełnienie tego obowiązku w dniu 11 stycznia 2008 roku zdaniem WSA w G. W. stanowiło uchybienie wskazanemu przepisowi, jednakże nie miało one wpływu na treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej wywołanej wnioskiem skarżącego z dnia 14 maja 2007 roku.
W odniesieniu do zarzutów skarżącego w zakresie dotyczącym pomniejszenia płatności związanego ze stwierdzonymi przez organ różnicami w powierzchni działek rolnych zadeklarowanych do JPO do powierzchni stwierdzonej, Sąd wskazał, że decyzje organów w tej części nie budzą zastrzeżeń podobnie jak zaprezentowana w nich metoda wyliczenia pomniejszeń zarówno z tytułu różnicy w powierzchniach jak i z tytułu niedochowania zasad dobrej kultury rolnej.
Reasumując WSA w G. uznał, iż zarzuty naruszenia przepisów art. 6, 77 i 80 k.p.a. są nieuzasadnione. Organy działały na podstawie przepisów prawa, rozważyły i wszechstronnie oceniły prawidłowo zebrany w sprawie materiał dowodowy, a jego ocena została uzasadniona i nie nosi znamion dowolności.
Skargę kasacyjną od wyrok WSA w G. W. z dnia 8 stycznia 2009 r. wniósł C. L. Strona wnosząca skargę kasacyjną zaskarżyła powyższy wyrok w całości, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia na swoją rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przypisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) strona zarzuciła:
- 1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj. przepisu art. 145 § 1 lit. a w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niewzięciu pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy w celu stwierdzenia czy naruszono przepisy art. 75, art. 76, art. 77, art. 79, art. 80, art. 81 k.p.a. i czy te naruszenia miały wpływ na wynik sprawy oraz czy naruszono przepis art. 30 ust. 1; art. 30 a ust. 3, 4, 8 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 48 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004;
- 2. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisów przez stronę przeciwną w toku postępowania administracyjnego tj. przepisów art. 75, art. 76, art. 77, art. 79, art. 80, art. 81 k.p.a., a które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w ten sposób, że uniemożliwiły wykazanie przez skarżącego, że zrealizowane przez niego zabiegi zapobiegające rozpowszechnianiu się chwastów nastąpiło w sposób wystarczający do przyznania dopłaty, a nadto wskazywały o przekroczeniu przez stronę przeciwną granic swobodnej oceny dowodu;
- 3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym wbrew dowodom zgromadzonym w sprawie co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż rzeczywisty stan sprawy wskazuje, że skarżący wykonał czynności agrotechniczne wystarczające do przyznania płatności do gruntów rolnych za rok 2007.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona podniosła, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że dostarczenie raportów mogło nastąpić po upływie trzech miesięcy od daty przeprowadzenia kontroli, gdyż jest to sprzeczne z art. 48 ust. 2 i art. 48 ust. 3 rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004. Ponadto w ocenie strony skarżącej nie można podzielić zapatrywania Sądu w zakresie prowadzenia kontroli bez konieczności powiadamiania o tym fakcie rolnika. Podniesiono, iż tego typu kontrole powinny być prowadzone z udziałem rolnika, a jeżeli nawet przeprowadzono je bez jego udziału, to o jej ustaleniach powinien być zawiadomiony niezwłocznie, aby móc skutecznie odnieść się do zarzutów.
W ocenie kasatora pozbawiono go możliwości dokonania weryfikacji ustaleń w zakresie uznanej powierzchni do rozliczeń w ramach dopłaty. Jego zdaniem zmniejszenie powierzchni nastąpiło w sposób nieuzasadniony, a obmiary i wyliczenia odbywały się bez jego udziału, wskutek czego nie mógł się do nich odnieść.
Strona wnosząca skargę kasacyjną wskazała, że nie zostały skonfrontowane ustalenia zawarte w dwóch kontrolach przeprowadzonych w jej gospodarstwie, które różnią się od siebie znacznie. Stwierdzenie przez Sąd I instancji, że tryb postępowania organu administracyjnego nawet jeżeli był niewłaściwy, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w postaci oddalenia skargi, zdaniem strony, godzi w jej podstawowe prawa, jakim jest prawo do brania udziału w każdym stadium postępowania prowadzonego w zakresie spraw jej dotyczących jak również inne prawa zawarte w przepisach k.p.a. wymienionych w petitum skargi.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor LOR ARiMR w Z. G. pismem z dnia 31 marca 2009 r. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów procesu, w tym zastępstwa procesowego według norm przypisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.
Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta została wyłącznie na podstawie kasacyjnej opisanej w treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mimo, iż strona skarżąca w treści skargi kasacyjnej wskazała, że opiera skargę kasacyjną na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Z treści skargi kasacyjnej jednoznacznie wynika, iż strona skarżąca stawia Sądowi I instancji wyłącznie zarzuty odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania. Brak jest w skardze kasacyjnej zarzutów odnoszących się do naruszenia przez sąd administracyjny przepisów prawa materialnego.
W ramach podstawy kasacyjnej opisanej w treści art. 174 pkt 2 p.p.s.a. strona skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo tego, że organ administracji publicznej, w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, naruszył przepisy art. 75, art. 76, art. 77, art. 79, art. 80 i art. 81 k.p.a., uniemożliwiając stronie wnoszącej skargę kasacyjną wykazania, iż zostały przez skarżącego zrealizowane zabiegi zapobiegające rozprzestrzenianiu się chwastów na wskazanych w decyzji działkach.
Ponadto w ramach w/w podstawy kasacyjnej strona skarżąca zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, wbrew dowodom zgromadzonym w sprawie wskazującym, że skarżący wykonał czynności agrotechniczne wystarczające do przyznania płatności do gruntów rolnych za 2007 rok.
Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. stwierdzić należy, iż w istocie sprowadzają się one do odmiennej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, od tej jaką poczyniły organy administracji publicznej i która została zaakceptowana przez Sąd I instancji.
Odnosząc się do zarzutu opisanego w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej - naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. stwierdzić należy, iż zarzut ten jest całkowicie bezzasadny. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne składniki uzasadnienia wyroku. Jak się podkreśla w doktrynie zarzut naruszenia wskazanego wyżej przepisu prawa może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone jest w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie prawa (vide J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008 r., s. 349-351).
Biorąc pod uwagę powyższe uwagi należy podkreślić, że zarzutem naruszenia normy art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można skutecznie podważać oceny sądu administracyjnego w zakresie prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji publicznej i zaakceptowanych przez Sąd I instancji.
W zakresie odnoszącym się do zarzutu opisanego w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej należy podkreślić, iż strona skarżąca łączy ten zarzut z brakiem możliwości wykazania wykonywania zabiegów zapobiegających rozprzestrzenianiu się chwastów, a jednocześnie wskazuje na naruszenie w toku postępowania administracyjnego przepisów kodeksu postępowania administracyjnego odnoszących się do postępowania dowodowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego akceptując sposób prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. W. nie naruszył żadnego z przepisów wymienionych w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej. W szczególności podkreślić należy, że zasadnie Sąd I instancji uznał, że organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy.
W postępowaniu zostały dopuszczone wszystkie dowody, jakie zgłosiły strony postępowania i jakie zostały zgromadzone w toku postępowania. Przy ocenie wyników postępowania dowodowego (wiarygodności i mocy dowodowej) organ uwzględnił treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów.
Poza sporem pozostaje okoliczność, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym skarżącego w dniach 3-4 września 2007 roku wykryto nieprawidłowości skutkujące obniżeniem jednolitej płatności obszarowej o kwotę 8 272,06 złotych, uzupełniającej płatności obszarowej o kwotę 889,42 złotych. W toku postępowania administracyjnego organy stwierdziły różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a powierzchnią stwierdzoną podczas wskazanej wyżej kontroli. Powierzchnia zadeklarowana we wniosku wynosiła 355,63 hektara, a powierzchnia ustalona podczas kontroli wynosiła 343,51 hektara.
Ponadto w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 3-4 września 2007 roku ustalono, iż na działce rolnej BU stwierdzono nieużytek, na działce oznaczonej I i K stwierdzono samosiejki drzew iglastych i liściastych, chwasty wieloletnie, a na działce oznaczonej Ł stwierdzono brak zabiegów zapobiegających rozprzestrzenianiu się chwastów.
Zarzuty przedstawione w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej sprowadzają się do wykazania, iż nie powiadamiając skarżącego o terminie kontroli przeprowadzonej w dniach 3-4 września 2007 roku organy naruszyły przepisy prawa szczegółowo wymienione w treści skargi kasacyjnej (pkt 1). Zasadnie Sąd I instancji uznał, że brak jest podstaw do przyjęcia, że organ administracji publicznej nie zawiadamiając skarżącego o terminie kontroli naruszył przepisy wskazane w treści skargi kasacyjnej. Z treści art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z 26 stycznia 2007 o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wynika jednoznacznie, że uprawniony organ przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu określone w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy.
Jednocześnie przepis art. 31 ust. 4 w/w ustawy wskazuje, że czynności kontrolne mogą być wykonywane podczas nieobecności rolnika także wówczas, gdy rolnik został zawiadomiony o kontroli, zgodnie z art. 23a rozporządzenia 796/2004. Jak trafnie podnosi Sąd I instancji wskazane wyżej przepisy prawa zawierają odesłanie także do przepisów Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Z treści art. 25 ust. 1 tegoż rozporządzenia wynika, że kontrole na miejscu przeprowadzane są bez uprzedzenia. Jeżeli jednak nie zagrażałoby to celowi kontroli, można zawiadomić o niej z wyprzedzeniem ściśle ograniczonym do koniecznego minimum. Okres wyprzedzenia nie może przekraczać 48 godzin z wyjątkiem uzasadnionych przypadków. Oznacza to, że zasadą było, iż kontrole na miejscu były przeprowadzane bez uprzedzenia. Powołany przepis prawa obowiązywał w dacie przeprowadzania kontroli. Został uchylony z dniem 24 grudnia 2007 roku na podstawie art. 1 pkt 7 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1550/2007 z 20 grudnia 2007 roku zmieniające rozporządzenie (WE) nr 796/2004 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. U. UE.
L.07.337.79). W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do twierdzenia, iż Sąd I instancji naruszył przepisy prawa akceptując stanowisko organu w zakresie odnoszącym się do przeprowadzenia kontroli na miejscu bez powiadamiania rolnika o jej terminie. Z treści art. 48 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 wynika, iż informacje o stwierdzonych niezgodnościach rolnicy otrzymują w terminie do trzech miesięcy od dnia przeprowadzenia kontroli. Poza sporem pozostaje, iż skarżący otrzymał taką informację w dniu 11 stycznia 2008 roku, a więc z kilku tygodniowym opóźnieniem. Trafnie jednak Sąd I instancji ocenił, iż to uchybienie pozostawało bez istotnego wpływu na wynik postępowania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. i art. 204 pkt.1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.