Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 sierpnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 2266/07 Wojewódzki Sad Administracyjny w W. w sprawie ze skargi P. R. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2007 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację adwokacką, oddalił skargę z następującym uzasadnieniem.
Uchwałą Komisji Egzaminacyjnej z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] ustalony został wynik egzaminu na aplikację adwokacką, do którego przystąpił P. R. na 188 punktów, co oznaczało zgodnie z treścią art. 75i ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r., Prawo o adwokaturze (Dz.U. z 2002 r., Nr 123, poz. 1058 ze zm.), iż uzyskał on negatywny wynik.
W odwołaniu od powyższej uchwały, P. R. wskazał, że niektóre pytania wykraczały poza zakres egzaminu określony w art. 75a ust. 3 cyt. ustawy. Podniósł również zarzuty do pytań o numerach: 249, 18, 59, 179 i 242. Odnosząc się do treści pytania nr 249, skarżący wskazał, że nie opierało się ono na Konstytucji RP, a na ustawie o Trybunale Stanu i tym samym wykraczało poza zakres prawa o ustroju sądów oraz Konstytucji RP, tj. poza zakres wymieniony w art. 75a ust 3 ustawy Prawo o adwokaturze. Skarżący podkreślił, że art. 173 Konstytucji RP wyraźnie rozdziela Sądy i Trybunały, a tym samym nietrafnie zaliczono ustawę o Trybunale Stanu do kategorii przepisów z zakresu ustroju sądów.
Z kolei w ocenie skarżącego w pytaniu nr 18 wszystkie trzy odpowiedzi były prawidłowe natomiast w pytaniu nr 59 odpowiedzi są wewnętrznie sprzeczne, a także budzą poważne wątpliwości w świetle przepisów kodeksu karnego skarbowego. Odnośnie pytania nr 179 skarżący wskazał, że w oparciu o art. 84 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego należy stwierdzić, iż zarówno odpowiedź "B" jak i "C" są prawidłowe. Skarżący zarzucił również, iż odpowiedzi te są niejednoznaczne. Pytanie nr 242 zdaniem skarżącego jest błędnie sformułowane, gdyż użyto w nim zwrotu "Minister Sprawiedliwości ma prawo", zamiast zwrotu zawartego w art. 14 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze: "Minister Sprawiedliwości zwraca się". Zdaniem skarżącego istnieje różnica pomiędzy sformułowaniem: "ma prawo" (fakultatywny obowiązek), a - "zwraca się" - (obligatoryjny obowiązek).
Minister Sprawiedliwości po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2007 r., nr [...] utrzymał w mocy uchwałę Komisji Egzaminacyjnej nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. ustalając, że egzamin, którego skarżący, był uczestnikiem, przeprowadzony został w trybie zgodnym z wymogami cyt. ustawy Prawno o adwokaturze i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie powoływania i odwoływania członków komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji adwokackiej oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i adwokackiego (Dz.U. Nr 258, poz. 2160 ze zm.). Organ odwoławczy odnosząc się do stanowiska skarżącego, którego zdaniem część pytań wykraczało poza zakres tematyczny wskazany w art. 75 ustawy Prawo o adwokaturze stwierdził, że pytania te, jako oparte na ustawie Prawo upadłościowe i naprawcze, wchodzą w zakres prawa gospodarczego, która to dziedzina prawa jest objęta dyspozycją art. 75a ust. 3 ustawy Prawo o adwokaturze.
W ocenie organu, ustawodawca w stosunku do żadnej z dziedzin prawa nie dokonywał szczegółowego wyliczenia ustaw, których znajomość będzie podlegała weryfikacji podczas egzaminu. Tym samym zadaniem zdającego było przyswojenie sobie wiedzy z wszelkich ustaw, które wchodzą w zakres wymienionych w art. 75a ust. 3 ustawy Prawo o adwokaturze. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego pytania nr 249 testu, organ również wskazał, że pytanie to nie wykraczało poza zakres art. 75a ust. 3 ustawy Prawo o adwokaturze, albowiem zgodnie z art. 173 Konstytucji RP władza sądownicza należy do sądów, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu. Organ podkreślił, że wiedza o Trybunale Stanu jest wymagana na egzaminie, bowiem dotyczy ustroju sądów szeroko rozumianych, a więc wymiaru sprawiedliwości i sądownictwa.
Jednocześnie organ wskazał, że bezdyskusyjne jest, iż Trybunał Stanu jest organem ochrony prawnej, zaś organy ochrony prawnej wchodzą w zakres egzaminu wskazany w art. 75a ust. 3 ustawy Prawo o adwokaturze. Minister Sprawiedliwości uznał za nietrafny zarzut skarżącego dotyczący pytania nr 18 uznając, że jedyną prawidłową odpowiedzią na to pytanie była odpowiedź "A", bowiem działanie w ramach eksperymentu skutkuje niepopełnieniem przestępstwa z uwagi na wyłączenie bezprawności. W ocenie organu, nietrafne było również stanowisko skarżącego dotyczące brzmienia pytania nr 59. Organ odwołując się do jego treści, uznał za prawidłową odpowiedź nr "C", a nie zaznaczoną przez skarżącego odpowiedź "A" gdyż kodeks karny skarbowy odnośnie wykroczeń skarbowych przewiduje jedynie odpowiedzialność za czyn dokonany i tylko w formie sprawstwa. Kodeks ten nie przewiduje zaś w przypadku wykroczeń skarbowych odpowiedzialności za formę stadialną usiłowania, ani też za podżeganie i pomocnictwo.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego pytania nr 179 dotyczącego sądowego ustalenia ojcostwa, organ wskazał, iż prawidłową odpowiedzią była odpowiedź "C" wskazując na brzmienie art. 84 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Organ uznał również, że zarzuty skarżącego dotyczące pytania nr 242 są nieuzasadnione, zaś doszukiwanie się przez skarżącego różnic pojęciowych w art. 14 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze, pomiędzy obowiązkiem, a uprawnieniem ministra do wystąpienia do Sądu Najwyższego jest niesłuszne albowiem nie każdy ma uprawnienie zwracania się do Sądu Najwyższego o uchylenie sprzecznych z prawem uchwał organów adwokatury i organów samorządu adwokackiego.
W skardze na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2007 r. nr [...], P. R. wniósł o jej uchylenie i poprzedzającej ją uchwały oraz przyjęcie go na aplikację adwokacką.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając powyższą skargę stwierdził, iż Minister Sprawiedliwości dokonał szczegółowej analizy dokumentów przekazanych przez Komisję Egzaminacyjną. Rozpoznając odwołanie ponownie sprawdził ilość punktów uzyskanych przez skarżącego i stwierdził, że wynik ustalony przez Komisję Egzaminacyjną jest prawidłowy, albowiem skarżący uzyskał z egzaminu 188 punktów, co oznacza wynik negatywny.
W ocenie Sądu pierwszej instancji Minister Sprawiedliwości w sposób wszechstronny i przekonywujący odniósł się do zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od uchwały Komisji Egzaminacyjnej z dnia [...] lipca 2007 r. poza zarzutem dotyczącym sformułowania odpowiedzi na pytanie numer 179.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji, podana w kluczu odpowiedzi jako prawidłowa odpowiedź "C", w świetle art. 84 § 1 zd. 1 k.r.o. jest niepełna, a to mogło wprowadzić udzielającego odpowiedzi w błąd, jeżeli się zważy na sformułowanie odpowiedzi zawartej w pkt. "B". Poza tym Sąd podzielił w pełni dokonaną przez Ministra Sprawiedliwości materialnoprawną ocenę pozostałych zarzutów skarżącego.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom skarżącego, pytania z zakresu prawa upadłościowego i naprawczego nie wykraczały poza zakres egzaminu, określony w art. 75a ust. 3 ustawy Prawo o adwokaturze, gdyż jak to słusznie wskazał Minister Sprawiedliwości kwestionowane pytania dotyczą szeroko pojętego prawa gospodarczego, wymienionego w treści powyższego przepisu. Podobnie prawidłowo organ uznał za chybiony pogląd skarżącego, jakoby pytanie nr 249 wykraczało poza zakres egzaminu określony w art. 75a ust. 3 ustawy Prawo o adwokaturze, albowiem niewątpliwie Trybunał Stanu jest organem ochrony prawnej, a więc znajomość z tego zakresu w świetle powyższego przepisu była wymagana od zdającego egzamin konkursowy na aplikację adwokacką.
Sąd pierwszej instancji nie podzielił zarzutu skarżącego dotyczącego pytania nr 18 uznając, iż Minister Sprawiedliwości trafnie wskazał, że prawidłowa w tym pytaniu była odpowiedź "A", albowiem działanie w celu przeprowadzenia eksperymentu ekonomicznego wyłącza bezprawność czynu (art. 27 k.k.), natomiast instytucje błędu co do kontratypu oraz błędu co do okoliczności wyłączającej winę (odpowiedź "B" i "C") skutkują tym, że dana osoba nie popełniła przestępstwa z uwagi na wyłączenie winy (art. 29 k.k.), zatem błędnie skarżący podnosił, że w pytaniu nr 18 wszystkie odpowiedzi były prawidłowe.
Za niesłuszny uznał Sąd pierwszej instancji zarzut skarżącego, że odpowiedzi na pytanie 59 testu są wewnętrznie sprzeczne, a także budzą poważne wątpliwości w świetle przepisów kodeksu karnego skarbowego, gdyż jak wskazał Minister Sprawiedliwości kodeks karny skarbowy w przypadku wykroczeń skarbowych przewiduje jedynie odpowiedzialność za czyn dokonany tylko w formie sprawstwa, zatem jedyną prawidłową odpowiedzią była odpowiedź "C".
W przypadku pytania nr 242 sformułowanie, że "minister ma prawo" zamiast "minister zwraca się" nie mogło wprowadzać w błąd, gdyż prawo do wystąpienia z wnioskiem do Sądu Najwyższego jest ustawową kompetencją, którą Minister Sprawiedliwości może ale nie musi realizować. Zatem prawidłową odpowiedzią była odpowiedź "C", a nie odpowiedź "A", którą zaznaczył skarżący.
Wobec tego, że wynik egzaminu konkursowego skarżącego ustalony został na 188 punktów, a tylko jedno z pytań, zdaniem Sądu pierwszej instancji, zostało sformułowane nieprawidłowo nie miało to wpływu na ostateczny wynik egzaminu konkursowego, a w konsekwencji na wynik sprawy.
Skargą kasacyjną P. R. zaskarżył powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i o rozpoznanie skargi w trybie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Autor skargi kasacyjnej w oparciu o przepis art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił wyrokowi:
- 1. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 75i ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze, polegającą na przyjęciu, że pytanie nr 242 testu egzaminu konkursowego na aplikację adwokacką w 2007 r. nie było błędnie sformułowane i nie wprowadzało w błąd odpowiadającego - skarżącego,
- 2. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 14 ust. 1 cytowanej ustawy Prawo o adwokaturze i uznanie przez Sąd, że prawo do wystąpienia z wnioskiem do Sądu Najwyższego jest ustawową kompetencją, którą Minister Sprawiedliwości może, ale nie musi realizować, przy brzmieniu przepisu, iż Minister Sprawiedliwości zwraca się do Sądu Najwyższego o uchylenie sprzecznych z prawem uchwał organów adwokatury i organów izb adwokackich,
- 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne wyjaśnienie zarzutu skarżącego dotyczące pytania 242 testu konkursowego na aplikację adwokacką 2007 r. nie znajdującego potwierdzenia w obowiązującym porządku prawnym i nie wskazanie przepisu prawa materialnego, z którego Sąd wywiódł wyjaśnienie,
- 4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tzn. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a., poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości pomimo przyznanego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 84 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz art. 14 ust. 1 ustawy Prawo adwokaturze, która to decyzja w sposób istotny zmieniła dyspozycje tego przepisu.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że pytanie nr 179 testu było sformułowane nieprawidłowo. Odpowiedz "C" podana w kluczu jako prawidłowo była niepełna w świetle art. 84 § 1 zd. 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, co wprowadzało zdającego w błąd, zwłaszcza przy sformułowaniu odpowiedzi "B". Autor skargi kasacyjnej uznał w związku z tym, iż Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę w tym zakresie i odpowiednio decyzja Ministra Sprawiedliwości uległa zmianie, w konsekwencji czego P. R. uzyskał 189 punktów z testu, a zatem do pozytywnego zaliczenia testu zabrakło mu jednego punktu.
Autor skargi kasacyjnej zakwestionował treść pytania nr 242 testu, które jego zdaniem zostało sformułowane w sposób nieprawidłowy co wprowadziło zdającego w błąd. Wskazał, iż pytanie to brzmiało: "Minister Sprawiedliwości ma prawo", natomiast odpowiedz powinna być oparta na treści art. 14 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze, który stanowi, iż: "Minister Sprawiedliwości zwraca się do Sądu Najwyższego o uchylenie sprzecznych z prawem uchwał organów adwokatury..." Autor skargi kasacyjnej wywodził, że Minister Sprawiedliwości ma ustawowy obowiązek zwrócić się do Sądu Najwyższego o uchylenie sprzecznych z prawem uchwał organów adwokatury, nie zaś prawo do zwrócenia się do Sądu Najwyższego, jak wywodzi to Sąd pierwszej instancji. Powyższe, w ocenie autora skargi kasacyjnej, już na wstępie wprowadziło P. R. w błąd, bowiem wstęp pytania dotyczył praw Ministra Sprawiedliwości, a odpowiedzi sformułowane zostały jako obowiązek, zatem nieprecyzyjne sformułowanie pytania spowodowało błędne zaznaczenie odpowiedzi na pytanie nr 242 i odpowiedź ta nie powinna być brana pod uwagę.
Zdaniem autora skargi kasacyjnej analiza pytań i odpowiedzi zamieszczonych w teście konkursowym na aplikację adwokacka prowadzi do wniosku, że trzy odpowiedzi na jedno pytanie różnią się pomiędzy sobą najczęściej tylko jednym wyrazem. Jedno nieprawidłowo użyte we wstępie pytania nr 242 zasugerowało nieprawidłowy wybór odpowiedzi przez P. R. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej wskazał, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał analizy pytania nr 242 z dyspozycją art. 14 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze. Autor skargi kasacyjnej stanął na stanowisku, iż analiza ta mogła doprowadzić Sąd do zupełnie odmiennych ustaleń niż poczynione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Kasator podniósł również, że Sąd pierwszej instancji nie podał przepisu prawa materialnego, z którego wywiódł rozstrzygnięcie powyższego pytania, nie dokonał tego w dwóch przypadkach, co skutkuje nieuwzględnieniem w zakresie tego pytania skargi na decyzję Ministra Sprawiedliwości.
Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., polegało zdaniem autora skargi kasacyjnej na tym, że Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, iż pytanie nr 179 testu było niepełne w świetle art. 84 § 1 zd. 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego uznając jeden punkt. Oznacza to zatem, że Minister Sprawiedliwości w tym zakresie wydał błędną decyzję i naruszył powołany art. 84 § 1 cytowanej ustawy. Organ naruszył także art. 14 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze poprzez jego błędną wykładnię.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje.
Oznacza to, że postawione wyrokowi Sądu pierwszej instancji zarzuty oraz ich uzasadnienie wyznaczają kierunek i zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.
W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wobec czego w pierwszej kolejności należy ocenić zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania albowiem zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego mogą być ocenione wówczas, gdy brak jest podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. lub jest nieusprawiedliwiona w rozumieniu art. 184 p.p.s.a.
W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez to, że nie uchylił zaskarżonej decyzji "pomimo przyznanego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 84 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz art. 14 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze". Odnosząc się do tego zarzutu podnieć należy, że art. 145 p.p.s.a. jako przepis proceduralny określa formę i treść rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji zaś powołany w skardze kasacyjnej przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. stanowi, iż sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Sposób skonstruowania powyższego zarzutu wymaga przypomnienia, iż naruszenie prawa materialnego może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Błędna wykładnia polega na mylnym rozumieniu treści normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie polega na błędzie w subsumcji, co przejawia się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie nie został "podciągnięty" pod hipotezę normy prawnej.
Otóż zarzut kasacyjny opary na przepisie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. (pkt 4 skargi kasacyjnej) podważa korzystne dla skarżącego stanowisko Sądu I instancji, który przyjął, iż pytanie nr 179 testu było wadliwie sformułowane. Niemniej zauważyć wypada, że Sąd pierwszej instancji oceniając odpowiedź na pytanie nr 179 podał, iż brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji albowiem uchybienie to (niezaliczenie odpowiedzi) nie miało wpływu na wynik sprawy, tj. na ostateczny wynik egzaminu, czyli konieczność udzielenia pozytywnych odpowiedzi na 190 pytań testowych. Zaliczenie na korzyść skarżącego odpowiedzi na pytanie nr 179 dawało wynik 189 pozytywnych odpowiedzi. Zgadzając się ze stanowiskiem Sądu I instancji należało uznać powyższy zarzut za bezzasadny.
Kolejny zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewskazanie przepisu prawa materialnego dla wyjaśnienia treści pytania art. 242 oraz błędne wyjaśnienie zarzutu skarżącego odnośnie tegoż pytania także jest bezzasadny. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że Sad I instancji nie dokonał analizy treści tegoż pytania na tle art. 14 ust 1 ustawy Prawo o adwokaturze, którego nie powołał a tym samym naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a.
Sąd I instancji wprawdzie nie przytoczył art. 14 ust 1 ustawy Prawo o adwokaturze, niemniej analiza treści pytania nr 242 niewątpliwie dowodzi, że podstawę dokonanej oceny prawidłowości odpowiedzi stanowił ww. przepis. Zaznaczyć przy tym należy, że autor skargi kasacyjnej nie wykazał aby to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy.
Przechodząc do oceny zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego (pkt 1 i 2 skargi kasacyjnej) w sposób sformułowany przez autora skargi kasacyjnej należy uznać je za bezzasadne.
Błędna wykładnia przepisu prawa materialnego polega na mylnym zrozumieniu treści normy prawnej, a zadaniem skarżącego jest wskazanie jak kwestionowany przepis należy rozumieć.
Art. 75i ust 1 ustawy Prawo o adwokaturze stanowi, że egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa. Jest to przepis natury procesowej określający kształt egzaminu na aplikację adwokacką, którego tryb przeprowadzania określono w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 r., w sprawie powoływania i odwoływania członków komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji adwokackiej oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzenia egzaminu konkursowego i adwokackiego (Dz.U. Nr 258, poz. 2160 ze zm.).
Autor skargi kasacyjnej nie wskazał na czym polega błędna wykładnia przepisu, który określa ilość zestawu pytań testu i propozycji odpowiedzi, z których jedna jest prawidłowa. Uzasadnienie naruszenia art. 75i ust 1 ustawy Prawo o adwokaturze jest błędne, nie koresponduje z treścią zarzutu, dotyczy stanu faktycznego, którego nie można podważać w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego.
Zarzut w pkt 2 skargi kasacyjnej pozostaje w sprzeczności z zarzutem z pkt 3, w którym autor skargi kasacyjnej wytknął Sądowi I instancji, iż nie wskazał przepisu prawa materialnego na podstawie którego oceniał treść pytania nr 242. Skoro tak, to Sąd nie mógł dokonać błędnej wykładni art. 14 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze. Jak wcześniej podniesiono Sąd I instancji wprawdzie nie przytoczył art. 14 ust 1 ustawy Prawo o adwokaturze, to dokonał oceny sformułowania pytania nr 242 i proponowanych odpowiedzi podzielając stanowisko organu orzekającego, iż poprawną odpowiedzią jest odpowiedź "C" a nie "A", którą zaznaczył skarżący.
Istota zagadnienia sprowadza się do oceny czy zakwestionowane przez skarżącego pytanie nr 242 było tak skonstruowane, że możliwe było udzielenie jednej prawidłowej odpowiedzi.
Pytanie nr 242 miało na celu wskazanie jakie środki nadzoru może lub nie stosować Minister Sprawiedliwości do samorządu adwokackiego.
Pytanie to brzmiało następująco:
Minister Sprawiedliwości ma prawo:
A. uchylić sprzeczne z prawem uchwały organów adwokatury
B. rozwiązać Izbę Adwokacką
C. zwrócić się do Sądu Najwyższego o uchylenie sprzecznych z prawem uchwał organów adwokatury.
Użycie sformułowania "Minister Sprawiedliwości ma prawo" zamiast Minister Sprawiedliwości "zwraca się" jak stanowi art. 14 ust. 1 cyt. ustawy Prawo o adwokaturze nie mogło wprowadzić skarżącego w błąd. Decydujące znaczenie miał wybór trybu stosowania środka nadzoru przez Ministra Sprawiedliwości w stosunku do samorządu adwokackiego, który został prawidłowo określony w odpowiedzi "C". Minister Sprawiedliwości nie jest właściwy do uchylania sprzecznych z prawem uchwał organów adwokatury, a zatem zakreślenie odpowiedzi "A" było błędem. Ministrowi Sprawiedliwości przysługuje tylko jeden z trzech środków nadzoru wymienionych w odpowiedziach na pytanie nr 242. Znajomość treści art. 14 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze przez skarżącego pozwoliłaby na udzielnie prawidłowej odpowiedzi "C".
W tym stanie rzeczy należało przyjąć, iż skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co uzasadnia jej oddalenie w oparciu o art. 184 p.p.s.a.