Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. pozostawił bez rozpoznania skargę A. M., D. M. i M. M. prowadzących P. Wi. "A." s.c. Re. R. na informację Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] października 2010 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż pismem z dnia 10 listopada 2010 r. skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. na wskazaną powyżej informację Zarządu Województwa Wielkopolskiego. Do skargi nie została załączona dokumentacja obejmująca wniosek o dofinansowanie projektu, informacja Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia 22 października 2010 r. oraz protest. Strona skarżąca załączyła jedynie orzeczenie Komisji Odwoławczej Instytucji Zarządzającej z dnia 12 października 2010 r., tym samym wniosła skargę niekompletną, która nie wypełnia wszystkich wymogów formalnych stawianych treścią art. 30b ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84 poz. 712), dalej jako z.p.p.r., stanowiącego, że skargę wnosi się bezpośrednio do właściwego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informację, o której mowa w art. 30b ust. 4 ustawy.
Sąd pierwszej instancji wskazał również, że braki te nie podlegały uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) p.p.s.a., pomimo niewyłączenia stosowania tego przepisu przez art. 30e ustawy określającego, że w zakresie nieuregulowanym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a. określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 tej ustawy.
Skargą kasacyjną pełnomocnik P. W. "A." s.c. R. "R." A. M., D. M. i M. M. zaskarżył powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, a to art. 49 § 1 p.p.s.a. w z w. art. 30c ust. 5 pkt 2 z.p.p.r. poprzez błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie do skargi niekompletnej nie ma zastosowania procedura wezwania do uzupełniania braków.
W uzasadnieniu podniesiono, że Strona dopełniła wymogom formalnym dotyczącym dołączenia do skargi dokumentacji, którą zgodnie z zachowaniem terminów do złożenia skargi posiadała. Autor skargi kasacyjnej podniósł, iż nie przewiduje takiego faktu Regulamin Konkursu i składane na tę okoliczność dokumenty. Urząd Marszałkowski wydaje jedynie krótkie poświadczenia z nadaniem numeru, a nie fakt złożenia dokumentacji i jej potwierdzenia. Kompletną dokumentację, tzn. uwierzytelnioną przez Urząd Marszałkowski, że została złożona w przedmiotowej sprawie, można jedynie uzyskać na podstawie pisemnego wniosku. Złożenie wniosku do Urzędu Marszałkowskiego, uzyskanie dokumentacji i dołączenie do skargi w przedmiotowej sprawie skutkowałoby, zdaniem kasatora, uchybieniem terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie odnosi się do umożliwienia stronie gromadzenia i posiadania potwierdzonej kopii złożonej dokumentacji aplikacyjnej.
Ponadto jedynie w procedurze odwoławczej wydawana jest na prośbę strony dokumentacja w celu dołączenia jej do wnoszonej skargi, wymaga to jednak czasu, a to, jak podkreślono, skutkuje niedotrzymaniem terminu do wniesienia skargi na informację Zarządu Województwa Wielkopolskiego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z treścią art. 30c ust. 2 z.p.p.r., określającego wymogi formalne i termin wniesienia do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi na informację, o której mowa w art. 30d ust. 4 tej ustawy, skarga ta powinna zostać wniesiona wraz z kompletną dokumentacją w sprawie. Dokumentacja ta powinna obejmować wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacje o wynikach procedury odwoławczej.
Zauważyć w tym miejscu należy, czego strona wnosząca skargę kasacyjną nie kwestionuje, że skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. na informację Zarządu Województwa Wielkopolskiego zawierała jedynie orzeczenie Komisji Odwoławczej Instytucji Zarządzającej z dnia 12 października 2010 r., a więc nie spełniała ona wymogów formalnych wskazanych w powyżej powołanym przepisie w zakresie kompletności dokumentacji sprawy. Tę okoliczność prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji jako podstawę zastosowania art. 30c ust. 5 pkt 2 z.p.p.r.
Strona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosiła natomiast, iż brak ten spowodowany był faktem nieposiadania przez nią wymaganej i kompletnej dokumentacji w sprawie dofinansowania projektu, a czas niezbędny w jej ocenie do uzyskania z instytucji zarządzającej niezbędnych dokumentów spowodowałby przekroczenie czternastodniowego terminu do wniesienia skargi. Na poparcie swojego stanowiska wskazała na okoliczność, iż Urząd Marszałkowski wydaje jedynie krótkie poświadczenie z nadaniem numeru.
Prezentowane przez stronę skarżącą stanowisko nie znajduje uzasadnienia w świetle przytoczonej powyżej treści art. 30c ust. 2 z.p.p.r., albowiem przepis ten nie nakłada na stronę wnoszącą do sądu administracyjnego skargę, obowiązku odebrania dokumentacji od organu a jedynie zobowiązuje stronę do dostarczenia sądowi kompletnej dokumentacji, niezbędnej do dokonania sądowej kontroli prawidłowości oceny projektu. Tym samym strona powinna złożyć wraz ze skargą dokumenty wymienione w powołanym powyżej przepisie, przy czym dokumentacja ta musi mieć formę wiarygodną, zgodną z treścią takich samych dokumentów złożonych organowi. Jak zatem wynika z powyższego nie jest koniecznym aby strona uzyskała od organu komplet oryginalnych dokumentów złożonych w związku z wnioskiem o dofinansowanie projektu, a jedynie powinna załączyć komplet dokumentów zgodny w swej treści z tym, które złożono organowi.
Również, podnoszone przez stronę, nienałożenie przez ustawę o zasadach prowadzenia polityki rozwoju obowiązku posiadania potwierdzonych kopii składanej dokumentacji, nie może stanowić przesłanki zwalniającej stronę z załączenia do skargi dokumentów wymienionych w art. 30c ust. 2 powołanej ustawy, gdyż jak wskazano to powyżej przepis ten wymaga od strony załączenia tych dokumentów do skargi, i nie ogranicza przy tym stronie możliwości posiadania kompletu kopii dokumentów zbieżny ze złożonym w instytucji wdrażającej dany projekt.
W odniesieniu do podnoszonego w petitum skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 30c ust. 5 pkt 2 z.p.p.r., również i ten zarzut uznać należy za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Jak bowiem trafnie wskazał to Sąd pierwszej instancji, pomimo niewyłączenia zastosowania art. 49 § 1 p.p.s.a. przez art. 30e z.p.p.r., zawierający zamknięty katalog wyłączeń zastosowania przepisów sądowoadministracyjnej ustawy procesowej, przepis ten nie ma zastosowania w przypadku braków skargi odnoszących się do obowiązku załączenia do niej kompletnej dokumentacji.
W tej kwestii wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 568/09, wskazując, że: "Przepis art. 30 c ust. 5 z.p.p.r. znosi zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a. w stosunku do skargi niekompletnej w rozumieniu art. 30 c ust. 2 z.p.p.r. Wezwanie do uzupełnienia braków skargi wniesionej w oparciu o art. 30c ust. 1 tej ustawy nie może obejmować braków w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 ww. ustawy."
Podzielając w pełni powyższy pogląd, uznać należy, iż Sąd pierwszej instancji prawidłowo postanowił o pozostawieniu bez rozpatrzenia skargi A. M., D. M. i M. M., wobec wniesienia jej w stanie niekompletnym, tj. niezwierającej kompletnej dokumentacji w sprawie.
Jedynie na marginesie zauważyć należy, iż skarga niekompletna w rozumieniu art. 30c ust. 2 z.p.p.r. nie podlegałaby pozostawieniu bez rozpoznania tylko wówczas gdy niekompletność ta byłaby skutkiem błędnego pouczenia lub jego braku, co jak wynika z treści odpisu orzeczenia Komisji Odwoławczej z dnia 12 października 2010 r., nie miało miejsca.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.