Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 października 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 805/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił w całości skargę T. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie kary pieniężnej.
Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że w dniu 8 listopada 2013 r. w J. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pięcioosiowy zespół pojazdów składający się z trzyosiowego samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z dwuosiową przyczepą marki [...] o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował T. H., który jako przedsiębiorca, wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem drewna świerkowego przerębowego w postaci kłód (ładunek podzielny). W toku kontroli pojazd został zważony przy użyciu przenośnych wag do pomiarów statycznych typu [...] o nr fabrycznych [...] i [...]. Przebieg kontroli utrwalono protokołem.
W dniu 9 listopada 2013 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego wraz z E. L., B. C. strażnikami leśnymi z Nadleśnictwa M., R. W. z Nadleśnictwa Z. w obecności kierowcy dokonali oględzin kontrolowanego pojazdu i przewożonego ładunku. Z protokołu oględzin wynika, że do pomiaru pojazdu zastosowano miarę długości o nr fabrycznym [...]. Ustalono, że długość kłód drewna znajdujących się na pojeździe o nr rej. [...] wynosiła 4,1 m, łączna objętość 13,94 m3, na pojeździe o nr rej. [...] długość kłód drewna wynosiła od 4,0 m do 4,1 m, a łączna objętość 22,1 m3. Na kontrolowanym pojeździe przewożono 36,04 m3 drewna świerkowego. Z notatki służbowej z dnia 13 listopada 2013 r. wynika, że kłód o długości 4 mb było [...] sztuk.
W wyniku pomiarów, stwierdzono:
- - nacisk na podwójnej osi napędowej 21,5 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 2,5 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 13,15%),
- - nacisk na pojedynczej osi nienapędowej 13,3 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 3,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 33 %),
- - rzeczywista masa całkowita zespołu pojazdów 50,3 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 10,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 25,75 %),
- - długość zespołu pojazdów z ładunkiem 19,1 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 0,159 m,
- - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.
W oparciu o powyższe wyniki kontroli oraz poczynione w toku postępowania ustalenia Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: WITD) decyzją z dnia [...] lipca 2014 r., na podstawie art. 140aa w zw. z art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.; dalej: p.r.d.) nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, w przypadku gdy wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20%.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. GITD utrzymał w mocy decyzję WITD.
Zdaniem organu nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem strony, że pomiar został przeprowadzony w sprzeczności z Zarządzeniem nr 74 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 27 września 2013 r. w sprawie zasad odbioru i obrotu drewna iglastego wybieranego w kłodach w jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych. Jak podkreślił organ, przedstawiciele Nadleśnictw w Z. i M., postanowili, że z uwagi na dostęp do sztuk drewna, nie występuje konieczność jego zdejmowania z pojazdu. Osoba dokonująca pomiaru znała postanowienia zarządzenia Dyrektora Lasów Państwowych, zgodnie z którym należy przy pomiarze każdą sztukę mierzyć indywidulanie. Ze względu na brak dostępu do cieńszego końca każdej sztuki mierzono dostępny koniec i odejmowano od każdego pomiaru 1 lub 2 cm w zależności od średnicy odziomka. Do pomiaru średnic drewna kłodowego zastosowano średnicomierz "klupę". Wszystkie średnice drewna były pomniejszone o grubość kory. Każda z kłód nie miała długości równo po 4 m jak i 4,1 m, co jednoznacznie wynika z protokołu oględzin.
Odnosząc się do wątpliwości strony odnośnie prawidłowego działania urządzania, którym dokonano pomiaru, w związku z upadkiem z przyczepy organ zaznaczył, że okoliczności tej nie wskazano podczas oględzin. Świadek zeznał, że żadnych śladów uszkodzenia nie widział, zaś strona nie wskazywała, jakoby w trakcie kontroli doszło do nieprawidłowości.
Podczas oględzin ustalono, że na kontrolowanym pojeździe przewożono 36,04 m3 drewna świerkowego. Mając na uwadze treść rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna (Dz. U. z 2012 r., poz. 536) przyjęta szacowana gęstość 1 m3 drewna świerkowego to 720 kg/m3. Tym samym szacowana rzeczywista masa przewożonego ładunku wyniosła: 36,04 m3 x 720 kg/m3 = 25 948,8 kg. Zatem szacowana masa całego zestawu pojazdów wraz z ładunkiem wynosiła: 25 948,8 kg + (13 310 kg + 5 700 kg) = 44 958,8 kg, czyli więcej od dopuszczalnych 40 t.
Odnosząc się do wątpliwości strony odnośnie stanu technicznego miejsca przeprowadzenia czynności kontrolnych, organ wskazał, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów z 12 listopada 2012 r. Pomiary zawarte w jego treści wskazują, że pomierzone spadki mieszczą się także w normie, przewidzianej nawet dla wag do pomiarów dynamicznych (do ważenia pojazdów w ruchu) tj. 0,96 % spadku podłużnego (przy dopuszczalnym 1 %), 0,25 % spadku poprzecznego (przy dopuszczalnym 2%), co oznacza, że na takim miejscu mogłyby być również dokonywane pomiary dynamiczne. Miejsce to zostało pomierzone przez geodetę, a następnie zatwierdzone przez zarządcę drogi, a zatem zarzuty w kwestii niespełnienia wymogów przez miejsce ważenia pojazdu są zdaniem organu nietrafne. Jak podkreślił, pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu [...] o nr fabrycznych [...] i [...], które legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej.
Kontrole przeprowadzono w miejscu do tego typu czynności zatwierdzonym. Cała procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, była dokonana przez kompetentne organy, a jej wyniki są w pełni wiarygodne.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł T. H. Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że decyzje organów obu instancji nie naruszają art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej odpowiadają zaś wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd wskazał, że wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego pojazdu są pomiary dokonane w toku kontroli drogowej, na zalegalizowanych urządzeniach pomiarowych, w miejscu ważenia legitymującym się dokumentem potwierdzającym spełnienie warunków koniecznych do wykonywania takich pomiarów. Sąd podkreślił też, że protokół kontroli i protokół z oględzin jako dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących sposobu dokonania pomiaru drewna WSA stwierdził, że zeznania świadków przesłuchanych w toku prowadzonego postępowania potwierdzają prawidłowość przeprowadzonych pomiarów. Sąd nie podzielił stanowiska strony, że pomiar został przeprowadzony w sprzeczności z zarządzeniem nr 74 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 27 września 2013 r.
Na uwzględnienie w ocenie Sądu I instancji nie zasługiwały również zastrzeżenia skarżącego odnośnie stanu technicznego miejsca przeprowadzenia ważenia, gdyż w dniu przeprowadzenia kontroli, miejsce to legitymowało się protokołem z pomiaru równości terenu na stanowisku kontroli pojazdów z 12 listopada 2012 r. Taki dokument, podobnie jak świadectwa legalizacji ponownej wag użytych w trakcie kontroli drogowej, także jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a. Stanowisko ważenia wraz ze strefą ważenia spełniało zatem wszystkie wymagania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. H., zaskarżając to orzeczenie w całości. Wyrokowi zarzucił:
- 1) Naruszenie przepisów postępowania, tj.:
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w uznaniu przez Sąd I instancji, że organ nie naruszył zasad postępowania, albowiem rozpatrzył cały materiał dowodowy w sprawie i uznając jednocześnie, że w rezultacie okoliczności sprawy zostały wyjaśnione i udowodnione, podczas gdy postępowanie organu I i II instancji było nieprawidłowe i obarczone niewyjaśnieniem przedmiotowej sprawy w oparciu o wszystkie dowody zgromadzone w sprawie w tym oparte na szacunkowych pomiarach wykonanych niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
- 2) Naruszenie przepisów prawa materialnego:
- - pkt 2.1.3.1., 2.2.1, 2.2.2 oraz pkt. 2.2.3 Zarządzenia nr 74 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 27 września 2013 r. w sprawie zasad odbioru i obrotu drewna iglastego wybieranego w kłodach w jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych;
- - niezastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna (Dz. U. z 2012 r. poz. 536).
Z uwagi na powyższe zarzuty autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. Ponieważ w rozpoznawanym przypadku nie zaistniały okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności postępowania przewidziane w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadza się do oceny, czy narusza on przepisy wskazane zarzutach postawionych Sądowi I instancji. W konsekwencji związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami kasacyjnymi Sąd ten nie jest bowiem władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane ramach podstawa kasacyjnych. To na stronie wnoszącej skargę kasacyjną spoczywa obowiązek powołania w skardze kasacyjnej konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił Sąd I instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając sprawę zgodnie z zasadą określną art. 183 p.p.s.a. skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że skarga kasacyjna jest niezasadna. Podstawy, na których ją oparto, nie uzasadniają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.
Za usprawiedliwiony nie może być uznany zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 10, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania (inne niż wskazane w pkt 1 lit. b) - jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wobec stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oraz w świetle podstaw sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzut, że Sąd I instancji wadliwie nie dostrzegł naruszenia przez organ powołanych wyżej przepisów k.p.a. - a w konsekwencji wadliwie nie uchylił zaskarżonej decyzji - nie jest trafny.
Sąd I instancji uznając ustalenia faktyczne za prawidłowe wskazał, że poczyniono je na podstawie załączonych do akt dokumentów - będących dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Zarzutu naruszenia tego przepisu, czy to przez błędną jego wykładnię czy tez przez niewłaściwe zastosowanie, nie sformułowano. Zgodnie z tym przepisem natomiast dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W myśl art. 73 § 3 k.p.a. przytoczona uprzednio regulacja nie wyłącza możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentów wymienionych w tych przepisach. Znaczy to, że istnieje możliwość obalenia domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko treści (osnowie) takiego dokumentu. Jednakże to strona, która zaprzecza prawdziwości danych zawartych w dokumencie urzędowym i twierdzi, że dane te są niezgodne z rzeczywistością, powinna tę okoliczność udowodnić.
Tak więc - choć co do zasady w postępowaniu administracyjnym to na organach spoczywa obowiązek podjęcia wszelkie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.) oraz wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) - w sytuacji gdy w materiale dowodowym sprawy znajdują się dokumenty urzędowe, nie jest rzeczą organów poszukiwanie przeciwdowodów, celem podważenia danych wynikających z tych dokumentów.
Strona wnosząca skargę kasacyjną formułując zarzut niekompletności akt - z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - w skardze kasacyjnej nie wskazuje, jakich dowodów nie zgromadzono. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie art. 86 k.p.a. Stosownie do jego treści, jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Fakt zatem, że organ "może" przesłuchać stronę, nie znaczy, że nieprzesłuchanie strony może być podstawą do stwierdzenia, że decyzję wydano z naruszeniem prawa procesowego.
Objęty zarzutami skargi kasacyjnej przepis art. 77 § 1 k.p.a. obliguje wprawdzie organ nie tylko do wyczerpującego zgromadzenia dowodów ale także do wyczerpującego rozpatrzenia już zgromadzonego materiału dowodowego. Jednakże fakt, że organy a następnie Sąd I instancji uznały, że dowodu w postaci stosownych protokołów pomiaru równości terenu nie podważa dokumentacja zdjęciowa przedłożona przez skarżącego ani wywody, że protokół pomiaru sporządzono 12 listopada 2012 r., podczas gdy kontrole przeprowadzono niemal rok później, nie znaczy, że uchybiono wymogowi wszechstronnej oceny dowodów sprawy jak i że przekroczono granice prawem przewidzianej swobody (art. 80 k.p.a.).
W kwestii prawidłowości pomiaru masy całkowitej pojazdu ustalenia faktyczne skarżący kasacyjnie podważa zarzutem przeprowadzenia tego pomiaru z naruszeniem regulacji Zarządzenia nr 74 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 27 września 2013 r. w sprawie zasad odbioru i obrotu drewna iglastego wybieranego w kłodach w jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych - formułując jednocześnie zarzut naruszenia pkt 2.1.3.1., 2.2.1, 2.2.2 oraz pkt. 2.2.3 tego zarządzenia - w ramach podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. jako naruszenie przepisów prawa materialnego.
Tak określona podstawa kasacyjna nie może być uznana za usprawiedliwioną. Pomijając wyraźnie określony cel regulacji zawartych w zarządzeniu (wynikający wprost z tytułu tego aktu) wskazać trzeba, że zarządzenie nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa (art. 87 § 1 Konstytucji RP) i ewentualne naruszenie jego postanowień nie może być skuteczną podstawą kasacyjną z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
W konsekwencji skuteczne nie jest też podważanie ustaleń co do masy przewożonego drewna (w konsekwencji masy całkowitej pojazdu) zarzutem naruszenia zasad z powołanego zarządzenia.
Niewątpliwie w myśl art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Celem uzasadnienia jest przekonanie strony do trafności rozstrzygnięcia. Art. 107 § 3 k.p.a. jest przepisem postępowania, zgodnie zatem z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzutowi naruszenia tego przepisu musi towarzyszyć wykazanie, że uchybienie tej regulacji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa na gruncie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.
Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt II GSK 409/15). Tego rodzaju związku między ewentualnym uchybieniem wymogom uzasadnienia decyzji a rozstrzygnięciem w sprawie nie wykazano. Nie można więc Sądowi stawiać zarzutu, że naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a.
Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 10 k.p.a. trzeba wskazać, że z treści art. 10 § 1 powołanej ustawy należy wyprowadzić obowiązek organu zapewnienia stronom czynnego udziału jak i obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W skardze kasacyjnej brak zarzutu dotyczącego naruszenia przez organy tych obowiązków. Naruszeniem tego przepisu nie można zatem skutecznie zarzucić - jak to wskazano w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej - niewyjaśnienia okoliczności sprawy, z pominięciem dowodów sprawy.
Usprawiedliwienia nie znajduje też oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. Stanowi on, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy /.../. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, zaś, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jej wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 p.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2018 r. II GSK 1898/16). Taki stan rzeczy w sprawie miejsca nie miał.
Wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku nie popiera w końcu zarzut niezastosowania przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska oraz Ministra Gospodarki z dnia 2 maja 2012 r. w sprawie określenia gęstości drewna.
Jak wskazano na wstępie rozważań obowiązująca w postępowaniu kasacyjnym zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami kasacyjnymi wiąże się z obowiązkiem prawidłowego ich określenia w środku zaskarżenia – przez wskazanie konkretnego przepisu, sposobu w jaki doszło do jego naruszenia i uzasadnienia zarzutu. Tego wymogu wskazany zarzutu nie spełnia.
Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna nie mając usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku.
O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto stosownie do art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c) oraz z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).