Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1800/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. Sp. k. z siedzibą w P. na postanowienie Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca zawarła między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w jego punkcie 2 i 3, podnosząc, że nałożenie na nią grzywny w kwocie 2000 zł może doprowadzić do jej niewypłacalności, a dalej upadłości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W myśl zaś art. 193 p.p.s.a. jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym
Strona skarżąca zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.
W niniejszej sprawie skarżąca stwierdziła jedynie, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby doprowadzić do jej niewypłacalności, a w konsekwencji upadłości. Stwierdzenie to nie zostało jednak poparte żadną argumentacją, która przemawiałaby za zastosowaniem przez Sąd w rozpoznawanej sprawie ochrony tymczasowej wynikającej z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów pozwalających na zrekonstruowanie jej sytuacji finansowej i dokonanie oceny, czy wykonanie zaskarżonego postanowienia rzeczywiście stworzy zagrożenie wyrządzenia jej znacznej szkody.
Należy mieć na uwadze, że Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie wniosku skarżącego, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Nie ulega wątpliwości, że wykonanie postanowienia o nałożeniu grzywny, ze swej istoty powodować będzie po stronie skarżącej stratę materialną. Powyższe nie przesądza jednak, że w sprawie spełnione zostały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Uprawdopodobnienie tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. W związku z tym, że strona skarżąca nie uzasadniła dostatecznie swojego wniosku, Sąd został pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, podejmując rozstrzygnięcie, musi opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.