Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2626/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w związku z art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a., odrzucił skargę T.T. Sp. z o.o. w C. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.
W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2014 r. Przewodniczący Wydziału VI WSA w W. wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Przesyłka sądowa została doręczona stronie w dniu 2 września 2014 r. Z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego WSA w W. z dnia 22 września 2014 r. wynikało, że do dnia 18 września 2014 r. w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do tej sprawy. Skarżąca nie uiściła należnego wpisu, przez co nie uzupełniła braków formalnych skargi, a to uniemożliwiało nadanie skardze dalszego biegu i stanowiło podstawę do jej odrzucenia.
W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła to postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- 1) błędne zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 1 p.p.s.a., poprzez ich zastosowanie i błędne przyjęcie, że zachodzą przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi, uwzględniając, że opłata sądowa została w tej sprawie uregulowana w całości w kwocie 500,00 złotych w dniu 9 września 2014 r. w wykonaniu zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego, a zatem skarga winna być rozpoznana;
- 2) art. 135 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do wyjaśnienia kwestii uiszczenia przez skarżącą w terminie wpisu od skargi w kwocie 500,00 złotych, uwzględniając, że pierwotnie skarżąca uiściła tę wpłatę omyłkowo wskazując błędną sygnaturę sprawy, co następnie wyjaśniła w piśmie z dnia 24 września 2014 r. skierowanym do Sądu I instancji.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, że wpis w tej sprawie został uiszczony w terminie i w prawidłowej wysokości, jednakże przy jego uiszczeniu błędnie oznaczono sygnaturę akt sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Bezzasadny jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji nie stosował tego przepisu wydając postanowienie o odrzuceniu skargi. Przepis ten ma bowiem zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi. W takim wypadku podstawą do jego zastosowania będzie stwierdzenie, że akty lub czynności poprzedzające wydanie zaskarżonego aktu lub podjętej czynności naruszyły przepisy prawa materialnego lub procesowego (por. A. Kabat, komentarz do art. 135 p.p.s.a. w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz LEX, 2013).
Skarga kasacyjna zasługiwała jednak na uwzględnienie z następujących przyczyn.
Zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku braku opłaty przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Z treści art. 219 § 2 p.p.s.a. wynika, że opłatę sądową uiszcza się gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy właściwego sądu. W myśl § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie wpisu, przy uiszczaniu wpisu – zarówno gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego, jak i na rachunek bankowy tego sądu – należy wskazać tytuł wpłaty, rodzaj pisma, od którego wpis jest uiszczany, oraz sygnaturę akt sądowych.
Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że to na wnoszącym wpis sądowy ciąży obowiązek wskazania w tytule przelewu takich danych, które umożliwią Sądowi ustalenie tytułu dokonanej wpłaty.
Z dołączonego do akt sprawy potwierdzenia wpłaty z sądowego rejestru opłat sądowych (k. 28 akt sądowych) oraz załączonego do skargi kasacyjnej potwierdzenia przelewu (k. 36 akt sądowych) wynika, że skarżąca w dniu 9 września 2014 r. uiściła na rachunek bankowy WSA w W. kwotę 700 zł tytułem wpisu sądowego w sprawach sygn. akt: VI SA/Wa 262/14 i VI SA/Wa 2625/14. Skarżąca uczyniła zatem zadość wezwaniu opłacając należny wpis sądowy w wyznaczonym do tego terminie, wprawdzie z uchybieniem wymogom określonym w § 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wpisu, bowiem popełniła błąd w podaniu sygnatury akt sprawy, której wpis dotyczy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego niedokładne wskazanie sygnatury akt sprawy sądowej (omyłka pisarska VI SA/Wa 262/14 zamiast VI SA/Wa 2626/14) przy dokonywaniu wpłaty, mimo iż utrudniała identyfikację sprawy, której dotyczy wpis, nie może prowadzić do odrzucenia środka zaskarżenia i tym samym zamknięcia skarżącej drogi sądowej.
Reasumując, jakkolwiek skarżąca poprzez niedokładne wskazanie sygnatury akt sprawy w tytule przelewu przyczyniła się do odrzucenia skargi, to nie ulega wątpliwości, że wpis od skargi został jednak uiszczony w terminie i we właściwej wysokości.
Zarzuty naruszenia przepisów art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 220 § 1 p.p.s.a., stanowiących podstawę prawną odrzucenia skargi jako nieopłaconej należało w świetle poczynionych (opisanych wyżej) ustaleń uznać za skuteczne.
Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.
Zawarty w skardze kasacyjnej wniosek o zasądzenie kosztów postępowania nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, opubl. w: ONSAiWSA 2008/2/23).