Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 14 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie) odrzucił skargę H C i G C (skarżący) na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes) z dnia [...] lipca 2016 r., w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.
Sąd I instancji podał, że w dniu 6 października 2014 r. Prezes (wierzyciel) wystawił wobec H C i G C tytuł wykonawczy, który przekazany został do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Słupsku celem wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec majątku zobowiązanego i majątku wspólnego małżonków skarżących.
W dniu 18 grudnia 2014 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Słupsku wpłynęło pismo w sprawie zarzutów do prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów.
Postanowieniem z [...] lutego 2015 r. wydanym na postawie art. 17 § 1 ustawy z dnia z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.), dalej: u.p.a., Prezes stwierdził brak podstaw do uznania zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z [...] lipca 2016 r. Prezes utrzymał w mocy postanowienie pierwszoinstancyjne.
Skarżący wnieśli do WSA w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa z [...]lipca 2016 r.
Sąd I instancji odrzucając skargę na powyższe postanowienie wyjaśnił, że po nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r., sądy administracyjne nie mają kognicji do kontroli orzeczeń wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
HCiGC wnieśli skargę kasacyjną na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili naruszenie:
- 1) art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., w zw. z art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. – o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez ich błędną wykładnię i uznanie, że przepisy te nie stanowią podstawy do skontrolowania rozstrzygnięcia Prezesa w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym;
- 2) art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie i odrzucenie skargi;
- 3) art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) dalej: p.u.s.a., poprzez niezbadanie przez Sąd I instancji legalności rozstrzygnięcia Prezesa w przedmiocie braku podstaw do uznania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym;
- 4) naruszenie art. 58 § 1pkt 1 w zw. art. 3 § 2 pkt. 3 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 i art. 78 Konstytucji poprzez odmowę rozpoznania i rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy z zakresu administracji państwowej, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.
W ocenie skarżących, jakkolwiek postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy z 9 kwietnia 2015 r., to jednak dotyczyło sprawy wszczętej przed dniem wejścia w życie nowelizacji, zatem stosuje się do tego postępowania przepisy sprzed nowelizacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2015 r. art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowił, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. został zmieniony ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658).
Od 15 sierpnia 2015 r. art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Od powołanej wyżej daty ustawodawca wyraźnie wyłączył możliwość kontrolowania przez sąd administracyjny postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona w dniu 30 sierpnia 2016 r., zatem Sąd I instancji zastosował prawidłowe przepisy i zasadnie odrzucił skargę.
Nie można się zgodzić ze stanowiskiem autora skargi kasacyjnej, który argumentuje, że jakkolwiek postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte po dniu wejścia w życie ustawy z 9 kwietnia 2015 r., to jednak dotyczyło sprawy wszczętej przed dniem wejścia w życie nowelizacji, zatem stosuje się do tego postępowania przepisy sprzed nowelizacji. W ocenie NSA stanowisko kasatora jest błędne. Na podstawie art. 2 ustawy nowelizującej, art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą znajduje zastosowanie do postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie, tj. po 15 sierpnia 2015 r., przy czym chodzi tu o wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego, którego moment określa data wniesienia skargi. Wykładnia użytego przez ustawodawcę w art. 2 ustawy nowelizującej zwrotu "do postępowań wszczętych..... " nie może się obyć bez uwzględnienia istoty (przedmiotu) ustawy nowelizacyjnej, której celem była zmiana reguł postępowania sądowoadministracyjnego (tak też NSA w postanowieniu z dnia 19 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 1043/16).
Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, że decydujące znaczenie w sprawie ma data wydania zaskarżonego postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym. Autor skargi kasacyjnej nie zauważa bowiem, że art. 2 ustawy nowelizującej jest przepisem regulującym kwestie intertemporalne związane z nowelizacją ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która normuje wyłącznie jedną kategorię postępowania - postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne) – art. 1 p.p.s.a. Skoro zatem celem ustawy nowelizacyjnej było zmodyfikowanie reguł postępowania sądowego, to nie można zaakceptować stanowiska strony wnoszącej skargę kasacyjną odnośnie terminu wszczęcia niniejszej sprawy.
W świetle powyższych wywodów stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało wszczęte już po wejściu w życie przepisów znowelizowanych, nastąpiło bowiem wraz z wniesieniem skargi, czyli jak wynika z daty stempla pocztowego (koperta – karta akt sądowych nr 30), w dniu 30 sierpnia 2016 r. W przedstawionych okolicznościach nie powinno budzić wątpliwości, że do toczącego się w niniejszej sprawie postępowania sądowoadministracyjnego zastosowanie ma art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w jego nowym brzmieniu, które weszło w życie po 15 sierpnia 2015 r. Zgodnie zaś z nowoobowiązującą treścią powołanego przepisu, skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje na postanowienie, którego przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Zaskarżone postanowienie organu dotyczy właśnie stanowiska wierzyciela, odnośnie zgłoszonego zarzutu, a więc z tego względu wniesiona skarga na to rozstrzygnięcie nie podlega kontroli sądu administracyjnego i w konsekwencji podlega odrzuceniu.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.