Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 27 maja 2014 r., po rozpoznaniu skargi "A. Spółki z o.o." Spółki komandytowej z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "niebieska" R- 242504, uchylił zaskarżoną decyzję; stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania.
I
Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Urząd Patentowy RP udzielił prawa ochronnego na słowny znak towarowy "niebieska", zgłoszony przez "A. Spółkę z o.o." Spółkę komandytową z siedzibą w W. (dalej: Spółka lub uprawniona), z pierwszeństwem od dnia 11 grudnia 2008 r. Powyższy znak towarowy został przeznaczony do oznaczania towarów z klasy 29: dżemy, galaretki, żelatyna spożywcza, mieszanki żelujące na bazie cukru i pektyny.
Organ wydał jednocześnie świadectwo ochronne nr R-242504, stwierdzające udzielenie przedmiotowego prawa ochronnego.
W dniu [...] czerwca 2012 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw S. P. prowadzącego działalność gospodarczą [...] wobec powyższej decyzji. W podstawie prawnej wnoszący sprzeciw wskazał art. 246 w związku z art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 2 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508 ze zm.; dalej: p.w.p.), podnosząc, że uprawniona z prawa ochronnego na sporny znak towarowy pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. wezwała go do niezwłocznego zaniechania używania słowa "niebieska" do oznaczania galaretek o smaku wieloowocowym oraz wycofania wytworzonych i wprowadzonych do obrotu towarów oznaczonych owym znakiem, powołując się na przysługujące jej prawo ochronne.
Wnoszący sprzeciw podniósł jednocześnie, że zgodnie z art. 156 ust. 1 pkt 2 p.w.p., uprawniony do znaku towarowego nie może zakazywać innym podmiotom używania w obrocie gospodarczym oznaczeń wskazujących w szczególności na cechy i przeznaczenie towaru, w tym przypadku niebieską galaretkę. Zdaniem wnoszącego sprzeciw, takie działanie jest sprzeczne z prawem i dobrymi obyczajami i można je uznać za dokonane w złej wierze, gdyż jego celem jest eliminacja konkurenta z rynku.
W odpowiedzi na sprzeciw skarżąca spółka uznała wniesiony sprzeciw za bezzasadny.
Podczas rozprawy w dniu [...] lutego 2013 r. przed Urzędem Patentowym RP strona uprawniona ze spornego prawa ochronnego stwierdziła, że jako pierwszy w Polsce producent, wprowadziła do obrotu galaretki oznaczone kolorem. Wskazała ponadto, że na swoją rzecz ma także zarejestrowanych kilka znaków oznaczających kolor np. "szafirowa", "bursztynowa", "diamentowa", zaś kolor niebieski używany jest w różnych kontekstach, które są specyficzne i posiadają walor odróżniający, np. "niebieski ptak", "niebieskie migdały".
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Urząd Patentowy, działając na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p., unieważnił prawo ochronne na znak towarowy "niebieska" nr R- 242504.
Urząd Patentowy RP uznał, że sporny znak towarowy nie posiada zdolności odróżniającej w odniesieniu do towarów wskazanych w wykazie, ponieważ składa się wyłącznie z wyrazu, który wskazuje cechę oznaczanych produktów, tj. ich kolor - niebieski. Zdaniem organu, słowo "niebieska", które jest najprostszym i powszechnie stosowanym słowem określającym barwę, w odniesieniu do dżemów, galaretek, żelatyny spożywczej, mieszanek żelujących na bazie cukru i pektyny nie sugeruje cech tych towarów, tylko wprost i bezpośrednio opisuje ich kolor, a zatem ma charakter wyłącznie opisowy w stosunku do tych towarów.
Ustosunkowując się do argumentu, iż kolor niebieski używany jest w różnych kontekstach, które są specyficzne i posiadają walor odróżniający (np. "niebieski ptak", "niebieskie migdały", itd.), organ stwierdził, że argument ten jest nietrafny, albowiem postępowanie sporne w niniejszej sprawie dotyczy konkretnego znaku towarowego i tylko ten znak podlegał ocenie organu w świetle przesłanek wskazanych w przepisach prawa stanowiących podstawę prawną żądania strony wnioskującej o unieważnienie spornego prawa ochronnego.
W skardze na powyższą decyzję Spółka "A." wniosła o uchylenie jej w całości, ponawiając dotychczasową argumentację w sprawie, zarzucając organowi m.in. naruszenie przepisu art. 77 k.p.a. z uwagi na powierzchowne potraktowanie jej argumentów przedstawionych na rozprawie w dniu [...] lutego 2013 r., co w konsekwencji – zdaniem strony – doprowadziło do nienależytego rozpatrzenia istoty sprawy, jak również niewypełnienia przez organ konstytucyjnego obowiązku rzetelnego i równego traktowania przez organy administracji publicznej wszystkich podmiotów gospodarczych, a ponadto Urząd Patentowy RP nie rozpatrzył istoty sprawy.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do argumentów Spółki dotyczących nabycia przez sporny znak towarowy wtórnej zdolności odróżniającej, organ stwierdził, że argumentacja ta pojawiła się dopiero w skardze wniesionej do Sądu, natomiast w toku postępowania strona nie powoływała się na wspomniane okoliczność i nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających, iż sporny znak towarowy, w następstwie jego używania, nabrał charakteru odróżniającego w przeciętnych warunkach obrotu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) uwzględnił skargę Spółki, stwierdzając jednak, że nie wszystkie jej zarzuty są zasadne.
Uchylając zaskarżoną decyzję WSA wbrew stanowisku skarżącej przyjął, iż sporny znak towarowy "niebieska", na który udzielono prawa ochronnego, nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w rozumieniu art. 129 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p., albowiem składa się on z elementów opisowych wskazujących na cechę towarów, do oznaczania których został znak przeznaczony.
Sąd uchylił zaskarżoną decyzję jedynie z tego powodu, że UP nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie nie wyjaśnił, czy oznaczenie "niebieska" nie nabyło w następstwie używania wtórnej zdolności odróżniającej mimo swego niewątpliwie opisowego charakteru, mimo iż strona skarżąca przedstawiła "argumenty czy też sugestie" na okoliczność nabycia przez to oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej.
Sąd uznał bowiem, że – wbrew stanowisku skarżącej spółki – Urząd Patentowy prawidłowo przyjął, że sporny znak towarowy "niebieska", na który zostało udzielone prawo ochronne nr R-242504, nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, w rozumieniu art. 129 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p., albowiem składa się on z elementów opisowych, wskazujących na cechę towarów, do oznaczania których został ów znak przeznaczony, tj. dla towarów z klasy 29: dżemy, galaretki, żelatyna spożywcza, mieszanki żelujące na bazie cukru i pektyny.
WSA wskazał, że podstawową przesłanką udzielenia praw ochronnych jest zdolność odróżniająca danego oznaczenia. Znak towarowy musi służyć do identyfikacji produktu, w związku z którym wnosi się o rejestrację, jako pochodzącego z konkretnego przedsiębiorstwa, a więc znak ma służyć odróżnianiu tego produktu od produktów pochodzących z innych przedsiębiorstw. Zdolność odróżniająca znaku towarowego wyraża się w posiadaniu przez znak dostatecznych znamion pozwalających na odróżnienie w obrocie oznaczonych nim towarów lub usług. Konieczność posiadania przez znak dostatecznych znamion odróżniających wynika z faktu, iż oznaczenie pełniące funkcję znaku towarowego musi nadawać się do identyfikacji towarów w obrocie, aby zaś móc realizować tę funkcję w sposób prawidłowy, musi posiadać pewne cechy charakterystyczne, które mogą utkwić w pamięci kupujących.
Sąd uznał, że Urząd Patentowy RP zasadnie przyjął, że sporne oznaczenie "niebieska" nie posiada zdolności odróżniającej, albowiem jest to oznaczenie słowne pozbawione jakichkolwiek elementów fantazyjnych, posiadające jedynie charakter informacyjny (opisowy), wskazujący na cechy oznaczanych towarów i tym samym nie spełnia funkcji odróżniającej w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. Taki znak słowny nie spełnia prawidłowo funkcji odróżniającej, ponieważ nie ma żadnych cech (znamion), które utkwiłyby w pamięci odbiorcy i pozwoliły zindywidualizować dany towar na rynku wśród towarów tego samego rodzaju, ale pochodzących z różnych przedsiębiorstw.
W ocenie Sądu, sporny znak towarowy "niebieska" stanowi jedynie słowne oznaczenie opisowe, które niesie ze sobą wyłącznie informację o cesze towaru do oznaczania, których jest przeznaczony, natomiast nie wskazuje, że tak oznaczony towar pochodzi zawsze z jednego źródła.
Zdaniem Sądu, nie można również przyjąć, iż sporny znak towarowy nie jest znakiem opisowym i może spełniać prawidłowo funkcję odróżniającą, stanowiąc jedynie przykład znaku towarowego o charakterze wyłącznie zbliżonym (podobnym) do oznaczeń opisowych (ogólnoinformacyjnych), na który, zgodnie z przyjętym w doktrynie i judykaturze stanowiskiem, może być udzielone prawo ochronne.
W ocenie Sądu, sporne oznaczenie wywołuje jednoznaczne skojarzenia w kontekście towaru, na którym jest umieszczony, nie można zatem uznać spornego oznaczenia za fantazyjne, czy też za wyłącznie aluzyjne, albowiem stanowi ono prosty przekaz informacji na temat cechy (vide: koloru) danego produktu. Bez wątpienia sporne oznaczenie ma charakter opisowy (informacyjny), albowiem w przypadku tego oznaczenia wskazane powyżej skojarzenie z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy występuje bez głębszej refleksji.
II
Skargę kasacyjną wniósł S. P., zaskarżając w całości wyrok WSA w W. i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucając mu:
- I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269; dalej: p.u.s.a.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu błędnego założenia, iż w niniejszej sprawie organ administracyjny dopuścił się naruszenia jakichkolwiek przepisów postępowania, a także, iż naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, pomimo faktycznego niewystąpienia w przedmiotowej sprawie żadnej z ww. przesłanek umożliwiających uwzględnienie skargi, a w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędne uchylenie zaskarżonej decyzji na skutek błędnego przyjęcia przez WSA w W., iż organ administracji naruszył ww. przepisy k.p.a.;
- II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
- 3) art. 255 ust. 1 pkt 9 i ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1410) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na pominięciu przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy istoty postępowania spornego i nieuwzględnieniu okoliczności, iż postępowanie to cechuje kontradyktoryjność, a zatem, iż to strony, w tym spółka "A.", reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników, a nie Urząd Patentowy RP winny były przedstawić dowody na poparcie swych stanowisk i Urząd Patentowy RP nie miał prawa żądać od spółki "A." przedstawienia dowodów na rzeczywiste używanie spornego znaku przed datą pierwszeństwa dla oznaczania towarów (strona 23 uzasadnienia wyroku), gdyż w przeciwnym razie mógłby narazić się na zarzut stronniczości;
- 4) art. 256 ust. 1 w związku z art. 255 ust. 4 p.w.p. w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez przyjęcie, iż przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy organ administracyjny naruszył wynikającą z ww. przepisów zasadę prawdy obiektywnej, obowiązek wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz wszechstronnego jego rozpatrzenia, co łączyło się z rzekomym brakiem wyjaśnienia w decyzji Urzędu Patentowego RP okoliczności związanych z wtórną zdolnością odróżniającą znaku towarowego "niebieska", w wypadku gdy z istoty postępowania spornego wynika, iż przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. jako stosowane jedynie odpowiednio w tym wypadku nie mają zastosowania, a Urząd Patentowy RP dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego przez strony w sprawie i zawarł w uzasadnieniu decyzji wszystkie jej elementy wymagane art. 107 § 3 k.p.a., nie będąc jednocześnie uprawnionym do występowania do stron o przedstawienie dowodów z urzędu;
- 5) art. 255 ust. 4 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i na tej podstawie błędne przyjęcie, iż Urząd Patentowy RP nie rozważył kwestii wtórnej zdolności odróżniającej znaku towarowego "niebieska" (art. 130 p.w.p.), w wypadku gdy organ administracji zgodnie z ww. przepisem prawa był związany granicami wniosku (w przedmiotowym przypadku sprzeciwu S. P.) oraz podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę, czyli art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. (kwestia pierwotnej zdolności odróżniającej) i jedynie w tym zakresie był obowiązany do rozpatrzenia sprawy, zwłaszcza w wypadku, gdy kwestia wtórnej zdolności odróżniającej znaku towarowego "niebieska" (art. 130 p.w.p.) nie została podniesiona przez spółkę "A." w toku postępowania przed Urzędem Patentowym RP, lecz dopiero w skardze do WSA, co należy uznać za działanie spóźnione;
oraz
6) naruszenie przepisu postępowania mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w postaci art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, iż spółka "A." zgłosiła w toku postępowania przed Urzędem Patentowym argumenty dotyczące nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez znak towarowy "niebieska", w wypadku gdy po raz pierwszy argument ten został podniesiony przez Spółkę dopiero za późno w skardze do WSA, a podniesienie przez nią na rozprawie przed Urzędem Patentowym RP okoliczności (czy też jak wskazywał WSA w W. sugestii), iż spółka "A." jako pierwsza w Polsce wprowadziła galaretki oznaczone kolorem nie dotyczyło w ocenie skarżącego kasacyjnie kwestii wtórnej zdolności rozróżniającej (art. 130 p.w.p.);
7) naruszenie przepisu prawa procesowego które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż Urząd Patentowy RP wydając sporną decyzję nie ustosunkował się w dostateczny sposób do argumentów spółki "A." odwołujących się do przywołanych przez nią rejestracji praw ochronnych udzielonych w dotychczasowej praktyce orzeczniczej organu na oznaczenia zawierające elementy słowne przedstawiające kolory, w wypadku gdy Urząd Patentowy RP wskazał, iż każda ze spraw przywołanych przez spółkę "A." dotyczyła odmiennego stanu faktycznego, dlatego sam fakt uznania przez Urząd Patentowy innych znaków towarowych za posiadające zdolność odróżniającą względem oznaczonych towarów nie może przesądzać, iż w niniejszej sprawie sporny znak towarowy posiada zdolność odróżniającą, co należy uznać za wyjaśnienie pełne, logiczne, niezbędne do załatwienia sprawy i wystarczające;
8) naruszenie przepisu postępowania mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w postaci art. 151 p.p.s.a. poprzez jego całkowite pominięcie i niezastosowanie, pomimo iż brak było podstaw zarówno faktycznych, jak i prawnych do uwzględnienia skargi, która winna była zostać oddalona w całości.
Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną "A. Spółka z o.o." Spółka komandytowa z siedzibą w W. wniosła o jej oddalenie w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna oparta jest na uzasadnionych podstawach.
Problem w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy w postępowaniu o unieważnienie prawa ochronnego toczącego się w trybie postępowania spornego w jakim zakresie organ powinien stosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
Wskazać należy, iż z przepisu art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej wynika, iż do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
W utrwalonym piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, że odpowiednie stosowanie przepisów polega na stosowaniu odpowiednich przepisów bez żadnych modyfikacji. Również przyjmowano, iż odpowiednie stosowanie, to stosowanie takich przepisów z pewnymi modyfikacjami. Prezentowane jest również stanowisko, iż w określonych regulacjach z uwagi na określoną specyfikę stosunków prawnych przepisy, które miałyby być stosowane odpowiednio nie mogą być w ogóle stosowane.
Zgodnie z przepisem art. 244 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Urząd Patentowy w trybie postępowania spornego rozstrzyga sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy. Z ust. 4 tego przepisu wynika, iż Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w tym trybie w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę.
Zakres więc postępowania spornego w zakresie spełnienia przesłanek do udzielenia prawa ograniczony jest ramami wniosku.
Postępowanie to cechuje się kontradyktoryjnością, co oznacza, iż spór toczy się między stronami tego postępowania i do nich należy zgłaszanie argumentów i dowodów na poparcie zajętego przez siebie stanowiska.
Zasadne są więc zarzuty kasatora, iż Sąd pierwszej instancji wadliwie zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na tym, iż nie zostało wyjaśnione w postępowaniu administracyjnym, czy oznaczenie "niebieski" nie nabyło wtórnej zdolności odróżniającej, a organ mimo sugestii skarżącej nie wezwał jej do zgłoszenia dowodu w tym zakresie.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż skarżąca nie podnosiła argumentów co do nabycia przez sporne oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej, a reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika – rzecznika patentowego. Pełnomocnik skarżącej na rozprawie przed UP poprzedzającej wydanie decyzji wskazał, iż "to są wszystkie materiały dowodowe, twierdzenia i argumenty, które chciał podnieść w zakresie rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy".
Skarżąca Spółka dopiero w skardze do sądu podniosła zarzut wydania decyzji z naruszeniem art. 130 p.w.p. Zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej, iż strona nie podnosiła tego zarzutu w postępowaniu przed organem. Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji odniósł się do argumentacji podnoszonej przez skarżącą, a argumentacja ta nie odnosiła się do wtórnej zdolności odróżniającej.
Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując jedynie na przepisy procesowe, przyjmując, iż UP nie wyjaśnił istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego takie stanowisko Sądu nie jest uzasadnione w oparciu o kontrolowaną decyzję.
Urząd Patentowy odniósł się do wszystkich podniesionych przez stronę okoliczności i argumentów i wyjaśnił swoje stanowisko w prawidłowo wydanej decyzji.
Organ w ramach określonych przez art. 255 ust. 4 p.w.p. rozstrzygnął sprawę w granicach wniosku, będąc związany wskazaną w nim podstawą prawną, strony miały możliwość przedstawienia dowodów dla ustalenia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Podkreślenia wymaga odmienność postępowania dowodowego w tego typu sprawach, albowiem przepisy ustawy Prawo własności przemysłowej istotnie modyfikują rozumienie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stosunku do procedury Kodeksu postępowania administracyjnego.
Przechodząc do rozpoznania skargi, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ją za niezasadną. Przede wszystkim należy zauważyć, że Sąd pierwszej instancji badając legalność zaskarżonej decyzji odniósł się szczegółowo do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą Spółkę i zasadnie uznał je za nieusprawiedliwione, a w szerokim uzasadnieniu wskazał, iż oznaczenie "niebieska" nie posiada dostatecznych znamion odróżniających w rozumieniu art. 129 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela to stanowisko i uznaje, iż Urząd Patentowy zasadnie zaskarżoną decyzją unieważnił udzielone prawo ochronne na znak towarowy "niebieska".
Z wyżej wskazanych powodów na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.