Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 27 września 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 916/11 oddalił skargę P.P.H. "A." sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych po wznowieniu postępowania.
I
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia.
Wnioskiem z dnia 30 czerwca 2004 r. P.P.H. "A." sp. z o.o. w R. wystąpiła do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. o przyznanie płatności bezpośrednich (jednolitej płatności obszarowej – JPO) i uzupełniającej płatności obszarowej – UPO). Spółka zadeklarowała działki rolne o łącznej powierzchni 96,46 ha, w tym dwie działki ewidencyjne o nr 86/52 i 86/54, położone w obrębie ewidencyjnym S., gmina R. Decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. przyznał Spółce wnioskowane płatności w łącznej kwocie 47.179,07 zł do wszystkich zgłoszonych działek rolnych.
W dniu 18 października 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej powoływanej jako "k.p.a.", wznowił z urzędu postępowanie w tej sprawie, ponieważ wyszła na jaw nowa okoliczność nieznana organowi w dniu orzekania, że G. I. użytkowała rolniczo w 2004 r. działki ewidencyjne o nr 86/52 i 86/54, położone w obrębie ewidencyjnym S., gmina R. We wznowionym postępowaniu należało zatem ustalić czy spółka "A." w dniu wydania decyzji użytkowała rolniczo wskazane działki. W efekcie wznowionego postępowania decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...] marca 2008 r., którą organ uchylił decyzję o przyznaniu Spółce płatności oraz odmówił przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] Prezes ARiMR po rozpatrzeniu wniosku Spółki o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w postępowaniu o wznowienie, stwierdził nieważność decyzji organu I i II instancji wydanych w tym postępowaniu, wyjaśniając, że organ I instancji rażąco naruszył art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez wyłączenie z materiału dowodowego dokumentów zgromadzonych w sprawie w okresie od dnia 27 stycznia 2006 r. Decyzja uprawomocniła się.
Decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. uchylił decyzję z dnia [...] marca 2005 r. o przyznaniu Spółce płatności bezpośrednich oraz odmówił przyznania JPO i UPO za 2004 r. Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzając, że działki ewidencyjne nr 86/52 i 86/54 w dacie złożenia przez Spółkę wniosku o przyznanie płatności za 2004 r., jak i w dacie wydania decyzji o ich przyznaniu nie były przez Spółkę użytkowane rolniczo, więc nie mogły zostać zakwalifikowane do przyznania płatności. Działki te użytkowała G. I., żona poprzedniego dzierżawcy i na mocy porozumienia z dnia 5 sierpnia 2004 r. ze Spółką zobowiązała się zwrócić je Spółce do dnia 1.11.2004 r. i rozliczyć korzystanie z działek oraz znajdujących się na nich budynków. Porozumienie to zostało zrealizowane.
Nie zmieniło to jednak faktu, że ze zgromadzonego materiału dowodowego dostatecznie wynikało, że sporne działki były w 2004 r. użytkowane rolniczo przez G. I., która użytkowała je samodzielnie a nie na zlecenie Spółki, nawet pomimo istnienia umowy z dnia 15 lutego 2002 r. pomiędzy Spółką i G. I., zobowiązującej do wykonywania na działkach prac agrotechnicznych. W ocenie organu w aktach sprawy nie ma dowodu potwierdzającego, że G.I. wykonując prace polowe w 2004 r. na działkach działała w imieniu i na rzecz Spółki. Organ przyznał również, że jest możliwe, aby na części spornych działek rolnych prace rolnicze wykonywała zarówno G. I., jak i Spółka, ale nie ma prawnej możliwości przyznania płatności proporcjonalnie obydwu podmiotom do użytkowanych przez nich jednocześnie działek.
Dodatkowo organ odwoławczy zwrócił uwagę, że Spółka przeniosła w drodze umów dzierżawy (29.12.2004 r. i 4.01.2005 r.) posiadanie wszystkich działek rolnych zadeklarowanych we wniosku pomocowym za 2004 r. przez co wyzbyła się ich posiadania, a w konsekwencji utraciła prawo do uzyskania płatności.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Argumentowała m.in., że G. I. wycofała swój wniosek o przyznanie płatności do wszystkich spornych działek, co obok innych dowodów także potwierdziło faktyczne użytkowanie w 2004 r. tych działek przez wnoszącą skargę.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W.wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał dotychczas wyrażone stanowisko w tej sprawie.
Wyrokiem z dnia 27 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania określone w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. – po wydaniu decyzji o przyznaniu płatności za 2004 r. wyszły na jaw nowe nieznane okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji. Te okoliczności dotyczyły posiadania w 2004 r. działek zgłoszonych do płatności przez skarżącą, a więc jednej z przesłanek obligatoryjnych do nabycia prawa do płatności. Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 40 ze zm.) dalej powoływanej jako "ustawa o płatnościach", płatności, w tym jednolita płatność obszarowa i płatności uzupełniające przysługują producentowi rolnemu na będące w jego posiadaniu grunty rolne utrzymane w dobrej kulturze rolnej, a warunkiem przyznania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha.
Zdaniem Sądu pierwszej instancji podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało ustalenie charakteru użytkowania działek nr 86/52 i 86/54 przez G. I.w 2004 r., a więc określenie czy było to dzierżenie w imieniu i na rachunek skarżącej Spółki, czy też posiadanie zależne. Organ uznał, że było to posiadanie zależne i Sąd ten pogląd w pełni zaaprobował, gdyż znajdował on potwierdzenie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. W ocenie Sądu pierwszeństwo w dokonywaniu ustaleń faktycznych należało dać dowodom z dokumentów jako bardziej wiarygodnym, niż zeznaniom świadków, którzy powiązani są ze skarżącą Spółką lub z G. I. Podstawowe znaczenie miały:
- – pismo Spółki "A." z dnia 3 czerwca 2004 r. podpisane przez prezesa zarządu J. B., skierowane do R. I., w którym informuje go jako dzierżawcę, że Spółka stała się właścicielem działek nr 86/52 i 86/54 oraz prosi o stawiennictwo w firmie w celu omówienia warunków dalszej współpracy,
- – pełnomocnictwo Spółki dla "S. I." z dnia 13.07.2004 r. do windykacji należności od "B. I.",
- – pismo "S. I." z dnia 19.07.2004 r. skierowane do G. I.: "dotyczy: zwrotu i rozliczenia kosztów dzierżawy działek nr 86/52 i 86/54 KW nr 18795 stanowiących własność naszego Klienta", w którym G. I. jest informowana, że "zgodnie z art. 266 kodeksu cywilnego od dnia śmieci Pani męża Pana R.I. Umowa Dzierżawy z dnia 01.07.1994 roku przestała obowiązywać" i od tego czasu G. I. uprawia grunty i czerpie pożytki bezprawnie, wobec czego jest wzywana m.in. do zwrotu nieruchomości, zapłaty zaległego czynszu i wycofania wniosku o dopłaty,
- – pismo G. I. z dnia 5.08.2004 r. o wycofaniu wniosku o dopłaty co do działek 86/52 i 86/54,
- – porozumienie z dnia 5.08.2004 r. pomiędzy Spółką "A." i G. I.; zgodnie z § 1 tej umowy "ostateczne uregulowanie wszelkich spornych kwestii związanych z posiadaniem przez p. I. (a wcześniej także przez jej zmarłego męża R. I.) działek rolnych nr 86/54 (nr KW 18795) i nr 86/52 (nr KW 18795), (...) które to posiadanie ma źródło w umowie dzierżawy z 1.07.1994 r."; zgodnie z § 2 G. I. zobowiązała się do przekazania działek do 1.11.2004 r.; zgodnie z § 3 za korzystanie z działek i znajdujących się na nich budynków p. I. zobowiązała się zapłacić Spółce kwotę 14.000,00 zł w terminie do 31.08.2004 r., a także dostarczyć Spółce w terminie do 15.08.2004 r. 70 ton żyta w cenie 300 zł za tonę brutto.
Sąd pierwszej instancji uznał, że wymienione dokumenty w sposób pełny wyjaśniają charakter użytkowania spornych działek przez G. I. w 2004 r. Użytkowanie to swoje źródło miało w umowie dzierżawy z 1994 r. i miało charakter posiadania zależnego. Autentyczność powyższych dokumentów jest bezsporna. Nie można zaś było tego powiedzieć o umowie z dnia 15.02.2002 r. przedłożonej przez J. B.w czasie rozprawy administracyjnej w dniu 13.12.2006 r. – dokument ten został przedstawiony jedynie w kserokopii. Z dokumentu wynika, że "A." jako dzierżawca nieruchomości zleca R. I. wykonywanie prac polowych i agrotechnicznych na działkach nr 86/52, 86/54 o powierzchni łącznej 81,50 ha. Firma powierzy materiał własny bądź zakupi go u Pana R. I. Zapłaty za pracę i materiały będą rozliczane w tzw. naturze, tj. płatne pszenicą, słomą itp. po zbiorach. Umowa zawiera odręczny zapis "akceptuję powyższą umowę na rok 2004 z wszelkimi zapisami" i podpis G. I. Według oświadczenia J. B.podpis G. I. został złożony na przełomie grudnia 2003 r. i stycznia 2004 r. W ocenie Sądu jest to dokument całkowicie niewiarygodny – po pierwsze złożony jedynie w kserokopii, więc nie może być weryfikowany pod względem prawdziwości.
Po drugie, jest sprzeczny z treścią wyżej opisanych dokumentów z czerwca, lipca i sierpnia 2004 r., których autentyczność jest niewątpliwa. Z dokumentów tych wynika m.in., że w czerwcu 2004 r. Spółka "A." nie wiedziała o śmierci R. I. i nie znała imienia jego żony. Gdyby G. I. podpisała powyższy dokument na przełomie roku to Spółka wiedziałaby zarówno o śmierci R. I., jak i znałaby imię jego żony. Dlatego też dokument ten nie mógł stanowić dowodu przeciwko treści dokumentów z czerwca, lipca i sierpnia 2004 r. Do autentycznych dokumentów Sąd zaliczył jeszcze wspomnianą w uzasadnieniu decyzji umowę kontraktacji z cukrownią w G. zawartą przez G. I. na 2004 r.
Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że stanowisko organu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji było częściowo nieprawidłowe, ponieważ zmiany w posiadaniu działek po zakończeniu roku kalendarzowego nie mają znaczenia dla uprawnienia do płatności za rok poprzedni. Natomiast przeniesienie posiadania w ciągu roku kalendarzowego powoduje utratę prawa do płatności za dany rok dla poprzedniego posiadacza. Z tego względu działki objęte umowami dzierżawy z 29.12.2004 r. podlegałyby wyłączeniu z płatności za 2004 r. nawet w sytuacji, gdyby skarżąca była przez cały poprzedni okres posiadaczem tych działek. Jednakże to uchybienie nie wpłynęło istotnie na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji.
II
Skargę kasacyjną złożyła P.P.H. "A." sp. z o.o.
Wyrok zaskarżyła w całości. Wniosła o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Wnosząca skargę kasacyjną na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 14 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej powoływanej jako "p.p.s.a., zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
- 1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich poprzez nieuprawnione przyjęcie, że skarżąca w okresie objętym wnioskiem o przyznanie płatności bezpośredniej za rok 2004 r. dla działek rolnych nr 86/52 i 86/54 położonych w S., gm. R., pow. P., woj. m., nie była uprawniona do ubiegania się o płatności bezpośrednie z tego tytułu;
- 2. rażące naruszenie przepisów postępowania, a to art. 3 § 1 i art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie ustaleń stanu faktycznego wyłącznie na dowodach zbieżnych z przyjętymi przez organ apriorycznie założeniami i pominięcie dowodów popierających twierdzenia skarżącej, prowadzące do błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji poprzez niezasadne i nielogiczne przyjęcie, że skarżąca w okresie objętym wnioskiem o płatność bezpośrednią nie była posiadaczem działek rolnych nr 86/52 i 86/54 położonych w S., gm. R., pow. P., woj. m., podczas gdy z analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca Spółka w okresie tym, jako właściciel, była jedynym posiadaczem samoistnym przedmiotowej nieruchomości.
Uzasadniając zarzuty wnosząca skargę kasacyjną stwierdziła, że organ błędnie przyjął, że działki rolne o nr 86/52 i 86/54, które były w 2004 r. i są obecnie w posiadaniu skarżącej, były wykorzystywane rolniczo przez G. I. Sąd pierwszej instancji błędnie uznał za organem administracji, że nie ma różnic prawnych pomiędzy posiadaniem a użytkowaniem i zwykłym władztwem (dzierżeniem), co z punktu widzenia cywilistycznego jest absolutnie nieuprawnione. W okolicznościach sprawy pominięto wyjątkowo istotną kwestię odróżnienia posiadania samoistnego (skarżąca) od posiadania zależnego (G. I.) i prymatu tego pierwszego. W sprawie nie ma konkurencji dwóch podmiotów o płatność za te same działki, ponieważ G.I. cofnęła wniosek o przyznanie płatności do tych gruntów.
Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zasygnalizowanej przez organ, ale niewyjaśnionej możliwości jednoczesnego wykorzystywania wskazanych działek rolnych zarówno przez skarżącą, jak i G. I., a okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd powielił błąd organu, który pominął w uzasadnieniu decyzji fakty wynikające z umów zawieranych przez poprzednika prawnego G. I. z wnoszącą skargę kasacyjną, które dowodzą, że wszystkie czynności agrotechniczne na działkach nr 86/52 i 86/54 były wykonywane na zlecenie skarżącej i w tym zakresie korespondują z zeznaniami świadków: K. B., T. B., R. B. i A. P.. Z treści zeznań jednoznacznie wynika, że to skarżąca była użytkownikiem przedmiotowych gruntów rolnych,a inne osoby wykonywały na nich określone czynności na jej zlecenie. Analogiczna sytuacja wystąpiła po wydzierżawieniu spornych działek innym osobom, które uzyskały posiadanie zależne, natomiast wydzierżawiająca pozostała przy posiadaniu samoistnym.
Osoby te nie ubiegały się o płatności z tytułu posiadania rzeczonych działek. W ocenie wnoszącej skargę kasacyjną przedstawiona argumentacja prowadzi do wniosku, że przepis art. 2 ustawy o płatnościach nie wyklucza uprawnienia do uzyskania płatności bezpośredniej posiadaczowi samoistnemu w sytuacji równoległego występowania posiadania zależnego tej samej nieruchomości. Z wymienionych powodów zaskarżony wyrok narusza prawo i powinien zostać uchylony.
Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W. nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.
III
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a więc podstaw w niej wskazanych, a wynikających z treści art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Z urzędu NSA bierze pod rozwagę tylko przyczyny nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W sprawie będącej przedmiotem rozpoznawanej skargi nie wystąpiły przyczyny nieważności, zatem istnieją formalne podstawy do rozpoznania skargi kasacyjnej. Strona wnosząca ten środek odwoławczy wskazuje jako uzasadnienie skargi kasacyjnej obie grupy naruszeń prawa określone w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.
Zdaniem NSA skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, a podniesione w niej zarzuty należy uznać za nietrafne. Ze względu na wskazanie naruszeń prawa materialnego i procesowego, w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bo tylko przy założeniu, że ten zarzut jest nieskuteczny można przejść do oceny naruszeń prawa materialnego. Taka ocena może mieć miejsce tylko w sytuacji, gdy kontrolowany wyrok Sądu pierwszej instancji nie podlega uchyleniu ze względu na wadliwie prowadzone postępowanie sądowe.
Strona skarżąca kasacyjnie wskazuje, że WSA w W. dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., a skutkiem tych naruszeń była akceptacja przez ten Sąd, decyzji wydanych przez organy Agencji, które naruszają art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem Spółki wnoszącej skargę kasacyjną oddalenie skargi przez WSA w W. doprowadziło do stanu, w którym funkcjonują decyzje wydane bez należytego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy dotyczącej płatności za 2004 r.
W ocenie NSA poprawne zbudowanie zarzutu naruszenia prawa procesowego jako przesłanki mającej skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej wymaga jednoznacznego wskazania przez wnoszącego skargę kasacyjną przepisów, które naruszył Sąd pierwszej instancji. Zarzut sformułowany w rozpoznawanej skardze kasacyjnej nie czyni tego w sposób precyzyjny, gdyż wskazuje na naruszenie art. 145 § 1 p.p.s.a. Wskazać należy, że naruszenie tego przepisu w postępowaniu pierwszoinstancyjnym może polegać na różnych działaniach Sądu rozpoznającego skargę. Zatem skarga kasacyjna powinna jednoznacznie wskazywać konkretny przepis objęty tym artykułem oraz uzasadniać wskazane naruszenie, zwłaszcza z punktu widzenia przesłanek w nim wskazanych. W przypadku tego zarzutu brak precyzyjnego wskazania podstawy kasacyjnej jest wadą tego środka prawnego, jednak NSA może uznać jego formalną poprawność, ze względu na uzasadnienie skargi, w którym wskazano naruszenia konkretnych przepisów postępowania administracyjnego, co pozwala przyjąć, że ten zarzut polega na zakwestionowaniu przez kasatora sposobu kontroli przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonych decyzji w zakresie poprawności prowadzonego postępowania wyjaśniającego.
W przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania wnoszący skargę kasacyjną powinien nie tylko wskazać istniejące naruszenie, ale powinien uzasadnić, że to naruszenie polegało na zaakceptowaniu przez Sąd decyzji wydanej z naruszeniem przepisów postępowania oraz że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej nie zawiera takiego stanowiska. Wprawdzie w petitum skargi kasacyjnej wskazano przepis art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., jednak w uzasadnieniu nie wyjaśniono na czym polegał istotny wpływ tych naruszeń na sposób orzekania w postępowaniu administracyjnym. Strona skarżąca kasacyjnie stwierdza w zarzucie skargi, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się "rażącego" naruszenia przepisów postępowania, ale nie wyjaśnia na czym to naruszenie ma polegać.
Stawiając zarzut z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Spółka stwierdza, że wyrok Sądu pierwszej instancji narusza art. 3 § 1 p.p.s.a., przy czym także nie wskazuje na czym to naruszenie polega, a więc w jaki sposób i dlaczego należy przyjąć, że WSA w W. dokonał wadliwej kontroli zaskarżonej decyzji. Jednak, o ile części pierwszej tego zarzutu NSA nie może z urzędu uzupełnić argumentacji skargi kasacyjnej, to w przypadku tego zarzutu ten Sąd może odnieść się do niego, ze względu na treść uzasadnienia, z którego wynika ogólny zarzut wadliwie przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonych decyzji. W kontekście tak zbudowanego zarzutu przyjąć należy, że wyrok WSA w W. nie narusza treści art. 3 § 1 p.p.s.a., gdyż ten Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji, a jej skutkiem jest wyrok będący przedmiotem skargi kasacyjnej. Wprawdzie strona wnosząca skargę kasacyjną nie zgadza się z rozstrzygnięciem Sądu, ale z tego faktu nie można wywodzić zarzutu naruszenia przepisów postępowania, skoro Sąd pierwszej instancji stwierdza w uzasadnieniu wyroku, że skarga Spółki podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Właśnie na tym polega kontrola sądowa, że właściwy sąd wydaje wyrok stosownie do treści art. 145 lub 151 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem kontroli jest działanie administracji mające formę decyzji lub postanowienia.
Dodać należy, że ocena wyroku, jeżeli zdaniem strony zasadna, może mieć miejsce w postępowaniu kasacyjnym, przez precyzyjne wskazanie naruszeń jakich dopuścił się sąd wydający rozstrzygnięcie. W rozpoznawanej sprawie tych elementów nie wskazano, gdyż uzasadnienie skargi kasacyjnej koncentruje się na naruszeniu prawa materialnego, zwłaszcza analizie stosownych przepisów.
Zdaniem NSA nietrafny jest także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Wprawdzie strona skarżąca kasacyjnie wskazuje, a w uzasadnieniu przedstawia szeroką analizę stanu prawnego leżącego u podstaw decyzji będącej przedmiotem skargi do WSA w W., jakie przepisy ustawy o płatnościach zostały naruszone, jednak to naruszenie przypisuje Sądowi pierwszej instancji. Działanie takie jest wadliwe, bowiem WSA w W. nie stosował art. 2 ustawy o płatnościach, a tylko kontrolował postępowanie, w którym ten przepis stosowały organy Agencji. Jednak tak zbudowany zarzut naruszenia przepisów materialnych pozwala NSA wypowiedzieć się co do zgodności z prawem przeprowadzonej przez WSA w W. kontroli skarżonych decyzji w zakresie poprawności zastosowania przepisów prawa materialnego tj. art. 2 ustawy o płatnościach. Stanowisko takie znajduje oparcie w uchwale NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 (publik.
ONSAiWSA z. 1/2010, poz. 1). Dokonując takiej oceny stwierdzić należy, że z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynikają przesłanki uzyskania płatności. Warunkiem korzystania z niej jest bycie osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, o ile jest się posiadaczem gospodarstwa rolnego, a więc jest się producentem rolnym. Z kolei warunkiem uzyskania płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami. Ustawa stanowi, że działką rolną jest zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Z treści przepisu jednoznacznie wynika, że producent rolny musi być posiadaczem gospodarstwa rolnego przez cały okres objęty płatnością. W sprawie będącej przedmiotem skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji dokonując kontroli skarżonej decyzji przyjął taki sposób rozumienia treści art. 2 ustawy o płatnościach.
W ocenie NSA takie stanowisko odpowiada prawu, a jego konsekwencją musiało być oddalenie skargi w postępowaniu pierwszo instancyjnym. Z tego też powodu zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie prawa materialnego nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Organy wykazały w sposób nie budzący wątpliwości, a WSA w W. kontrolując postępowanie sądowe zaakceptował stanowisko, zgodnie z którym skarżąca Spółka nie była posiadaczem gospodarstwa rolnego w rozumieniu art. 2 ustawy o płatnościach.
Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 184 p.p.s.a. NSA oddalił skargę kasacyjną jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.