Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2443/14 odrzucił skargę [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia podano art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.).
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że [...] – dalej: skarżący - reprezentowany przez pełnomocnika procesowego adwokat [...], wniósł bezpośrednio do WSA w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu.
WSA zauważył, że decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2014 r. została doręczona skarżącemu w dniu [...] maja 2014 r. W związku z powyższym termin na wniesienie skargi przez [...] upłynął w dniu [...] czerwca 2013 r. Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika procesowego, wniósł skargę nadając ją w urzędzie pocztowym w dniu [...] czerwca 2014 r., jednakże skierował ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Sąd podkreślił, że wniesienie skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego powoduje, iż sąd winien przekazać ją właściwemu w danej sprawie organowi administracji. Naruszenie w takim przypadku dyspozycji przepisu art. 54 § 1 p.p.s.a. powoduje, że o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez Sąd pod adres właściwego organu administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesłał skargę do Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w dniu [...] czerwca 2014 r. (data wynikająca z książki nadawczej Sądu), a więc po terminie do wniesienia skargi.
Pismem z dnia [...] października 2014 r. (k. 40 akt sądowych) pełnomocnik [...] wniósł o zawieszenie postępowania sądowego. Podał, że w dniu [...] sierpnia 2014 r. [...] zmarł, na dowód czego pełnomocnik załączył odpis skrócony aktu zgonu [...] (k. 41 akt sądowych).
[...] (uczestnik postępowania) wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia domagając się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 53 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 54 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 45 ust 1 oraz art. 175 ust 1 Konstytucji RP poprzez błędne uznanie, że skarga została wysłana po upływie terminu w sytuacji, gdy do WSA została doręczona przed upływem 30 dni na wniesienie skargi.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że skarga została doręczona do WSA w Warszawie w dniu [...] czerwca 2014 r. Zatem był czas na jej przesłanie właściwemu organowi, aby termin na jej wniesienie został zachowany. Tymczasem w sprawie pismo do Prezesa NFZ zostało nadane przez WSA w dniu [...] czerwca 2014 r., zatem po ponad tygodniu od jego otrzymania.
Skarżąca podniosła, że nie można przerzucać odpowiedzialności – za złożenie skargi bezpośrednio do WSA – na stronę.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd zawiesza postępowanie z urzędu między innymi w razie śmierci strony lub jej przedstawiciela ustawowego, utraty przez nich zdolności procesowej, utraty przez stronę zdolności sądowej. Brzmienie powyższego przepisu oznacza, że zawieszenie postępowania z przyczyn w nim wskazanych jest obligatoryjne i następuje z urzędu.
Śmierć strony niniejszego postępowania [...], została stwierdzona odpisem skróconym aktu zgonu (k. 41 akt sądowych). Zatem musiało to skutkować zawieszeniem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.