Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z 12 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 76/15 odrzucił skargę D. G. "G." na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z 23 listopada 2015 r. nr. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji podał, że Naczelnik Urzędu Celnego w N. S. nałożył na R.Sz. karę pieniężną w wysokości 24.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Radca prawny D.S.wniósł w imieniu R. Sz. odwołanie od powyższej decyzji. Następnie zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji błędnie wskazując jako adresata D. G. "G.".
Pismem z 18 grudnia 2015 r. radca prawny R. S.wniósł w imieniu D. G.skargę, do której załączył udzielone mu pełnomocnictwo.
Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z 4 stycznia 2016 r. sprostował oczywistą omyłkę decyzji z 23 listopada 2015 r. w ten sposób, że na pierwszej stronie w danych adresata – zamiast i imienia i nazwiska D. G. wpisał imię i nazwisko R. Sz..
Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę, gdyż została wniesiona przez osobę nie będącą stroną. Zaskarżona decyzja nie dotyczyła interesu prawnego skarżącego, gdyż kara pieniężna została nałożona na R. Sz.. Oznacza to więc, że skargę na decyzje Dyrektora Izby Celnej w K. mógł wnieść wyłącznie R.Sz.. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30s sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została wprawdzie skierowana do A. G., jednakże była to omyłka, którą organ sprostował wspomnianym wyżej postanowieniem.
Z tego względu Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.
D. G.wniósł skargę kasacyjną, w której zaskarżył powyższe postanowienie w całości i zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy (art.174 pkt 2 p.p.s.a.) tj:
- - art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art.32 p.p.s.a. mając na uwadze treść art. 133 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.) w związku z art. 210 § 1pkt 3 O.p. poprzez odrzucenie skargi ze względu na uznanie, iż skargę złożył podmiot niebędący stroną postępowania, w sytuacji gdy wskazany został jako adresat decyzji Dyrektora Izby Celnej w K., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziło do bezzasadnego odrzucenia prawidłowo złożonej skargi.
- - art.49 § 1p.p.s.a. w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż nie doszło do uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, w sytuacji gdy strona nie została w ogóle przez sąd wezwana do uzupełnienia ewentualnych braków, co skutkowało przedwczesnym odrzuceniem skargi.
Z wymienionych względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K do ponownego rozpoznania ewentualnie wydanie orzeczenia reformatoryjnego i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna.
W myśl art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Na podstawie odesłania zawartego w art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 ze zm. dalej u.g.h.) do postępowań określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, chyba że ustawa stanowi inaczej. Przepisy Ordynacji podatkowej mają odpowiednie zastosowanie także do postępowań w sprawie kar pieniężnych określonych w art. 89 ust.1 u.g.h. (art.91 u.g.h.). Zgodnie z art. 133 § 1 O.p. stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent a także osoby trzecie, o których mowa w art.117a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. W sprawie objętej skargą kasacyjną postępowanie o wymierzenie kary pieniężnej zostało wszczęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. S. w stosunku do R. Sz..
Stroną postępowania w rozumieniu art. 133 § 1 O.p. jest zatem R.Sz.i i to wobec niego organ pierwszej instancji orzekł o nałożeniu kary pieniężnej. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik R. Sz.. Organ drugiej instancji rozpoznał odwołanie strony i wydał zaskarżoną decyzję, w której omyłkowo jako adresata wskazał D. G.. Powyższe uchybienie zostało sprostowane postanowieniem Dyrektora Izby Celnej z 4 stycznia 2016 r. i zamiast adresata D. G. wpisano R. Sz.. Zanim wydano powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K.wniósł D. G.. Fakt ten nie ma jednak znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi, gdyż D.G. nie miał przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Omyłkowe oznaczenie adresata w decyzji odwoławczej pomimo, iż całe postępowanie jest prowadzone wobec innego podmiotu nie może przesądzać o tym, że takiemu adresatowi przysługuje przymiot strony i związane z tym prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w sytuacji gdy błędne oznaczenie w tym zakresie zostało skorygowane przez organ późniejszym orzeczeniem.
Na marginesie zauważyć należy, że z treści zaskarżonej decyzji bezspornie wynika, iż rozstrzygnięcie w niej zawarte odnosi się do R. Sz.. Prawidłowo został wskazany także pełnomocnik tj. D. S. umocowany przez R. Sz. do reprezentowania go w postępowaniu przed organami celnymi w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podstawie ustawy o grach hazardowych.
Reasumując, decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w N. S. oraz otrzymująca ją w mocy decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. dotyczyła R. Sz., w związku z czym przysługiwał mu interes prawny w zaskarżeniu tych decyzji do sądu administracyjnego. Natomiast zaskarżenie decyzji przez R. G. niebędącego stroną w postępowaniu przed organami celnymi było niedopuszczalne, wobec czego skarga jako pochodząca od podmiotu nieuprawnionego w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.
Z wymienionych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.