Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 18 stycznia 2017 r., sygn. akt II GSK 3050/16

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny (WSA) w Kielcach oddalił skargę A Sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej (DIC) w Kielcach z [...] sierpnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy.

Decyzją z [...] maja 2007r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej (DIS) w Kielcach udzielił spółce z o.o. A z siedzibą w R. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych w 81 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa [...]. W decyzji tej określono nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności w ww. punktach na 12 miesięcy od dnia otrzymania zezwolenia, tj. na dzień [...] maja 2008 r. Następnie decyzjami DIS w Kielcach: z [...] maja 2008 r. i z [...] maja 2009 r. termin ten został zmieniony odpowiednio na: [...] maja 2009 r. i [...] maja 2010 r. Decyzją z [...] lipca 2010 r. Nr [...] DIC w Kielcach, działając na wniosek Spółki, odmówił przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na dzień 30 listopada 2010 r. Po rozpoznaniu odwołania Spółki od tego rozstrzygnięcia DIC w Kielcach utrzymał je w mocy decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. Nr [...]. Z kolei WSA w Kielcach wyrokiem z 30 marca 2011r. sygn. akt II SA/Ke 91/11 oddalił skargę Spółki na tę ostatnią decyzję. Od wyroku tego strona wniosła skargę kasacyjną.

Następnie, decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...] DIC w Kielcach stwierdził wygaśnięcie decyzji DIS w Kielcach z dnia [...] maja 2007 r. ze zmianami poprzez wykreślenie poz. 4, 6, 18, 30, 32, 35, 37, 52, 68 załącznika Nr 1 do zezwolenia po uprzednim ustaleniu, ze Spółka w 9 punktach gier nigdy nie rozpoczęła działalności.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. DIC w Kielcach utrzymał w mocy zakwestionowane odwołaniem Spółki rozstrzygnięcie z dnia [...] stycznia 2012 r., powołując w podstawie prawnej art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej następnie "O.p." oraz art. 129 ust. 1 i art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201 poz. 1540 ze zm.), określanej w dalszej części "u.g.h.". Organ podał, że ostatnio wskazany przepis przewiduje, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, koncesja lub zezwolenie wygasają w całości lub w części, w której nie podjęto działalności. Zdaniem organu, Spółka nie rozpoczęła działalności objętej zezwoleniem w części punktów gier. Dysponowała zaś wystarczająco długim okresem na uruchomienie wszystkich punktów, nawet po dokonaniu modyfikacji zezwolenia w zakresie lokalizacji punktów gier.

Zmiany zezwolenia w tym zakresie odnośnie do punktów wymienionych w poz. 37, 52 i 68 miały miejsce w czerwcu, sierpniu i wrześniu 2009 r., zaś ostateczny termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier upływał w dniu 30 maja 2010 r. DIC wyjaśnił, że wprawdzie faktyczne uruchomienie działalności w punktach wymienionych pod poz. 37, 52, 68 nastąpiło, jednak następnie zaprzestano jej prowadzenia w związku z wystąpieniem z wnioskiem o dokonanie zmian w zezwoleniu. Na skutek uwzględnienia tego wniosku, punkty wpisane pod ww. pozycjami zostały wykreślone z zezwolenia, a w ich miejsce wpisane nowe. Organ podkreślił, że podmiot prowadzi działalność w punktach wymienionych w treści zezwolenia pod określonymi pozycjami, które są wyłącznie liczbami porządkowymi szeregującymi miejsca prowadzenia działalności. Działalność jest zatem prowadzona w punkcie i to on jest wyznacznikiem rozpoczęcia bądź nierozpoczęcia działalności.

Po rozpoznaniu skargi Spółki wyrokiem z dnia 20 listopada 2012r. sygn. II SA/Ke 709/12 WSA w Kielcach uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że jak wynika art. 121 i 129 u.g.h., wygaszenie działalności prowadzonej na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń wydanych przed dniem 1 stycznia 2010 r. może nastąpić tylko na podstawie art. 36 ust. 5 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn. Dz. U. Nr 2004r. Nr 4, poz. 27 ze zmianami), zwanej następnie "u.g.z.w.", a więc wyłącznie przy zaistnieniu przesłanek określonych w tym przepisie. Zawarte w art. 129 ust. 1 u.g.h. zastrzeżenie "o ile ustawa nie stanowi inaczej" nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 48 ust. 2 tylko dlatego, że poprzednia ustawa nie przewidywała - w razie niepodjęcia działalności - możliwości wygaśnięcia zezwolenia w części.

Przepis art. 129 ust. 1 u.g.h. reguluje kwestię prowadzenia działalności przewidując, że generalnie działalność ta jest prowadzona według przepisów u.g.z.w., nie otwiera natomiast drogi do zastosowania art. 48 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy, skoro kwestia wygaszania pozwolenia została uregulowana w innym przepisie przejściowym - tj. w art. 121 u.g.h.

Wyrokiem z dnia 16 października 2014r. sygn. II GSK 283/13, Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną DIC w Kielcach, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Kielcach. Zdaniem Sądu drugiej instancji, w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania art. 121 u.g.h., a w konsekwencji nie można się zgodzić z twierdzeniem, że wygaszenie działalności prowadzonej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych mogłoby nastąpić tylko w oparciu o art. 36 ust. 5 u.g.z.w. Z treści art. 121 u.g.h. wynika, że art. 36 ust. 5 u.g.z.w. ma zastosowanie do wygaśnięcia zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie u.g.h., przy czym przyczyną wygaśnięcia zezwoleń jest nierozpoczęcie działalności.

Zatem art. 36 ust. 5 u.g.z.w. ma zastosowanie z mocy art. 121 u.g.h. jedynie w przypadku nierozpoczęcia w ogóle działalności objętej zezwoleniem, nie zaś w sytuacji jaka zaistniała w rozpoznawanej sprawie, kiedy skarżąca rozpoczęła działalność, lecz nie podjęła jej we wszystkich punktach gier na automatach o niskich wygranych, objętych zezwoleniem. NSA stwierdził, że do wygaszania w części zezwoleń udzielonych jeszcze na podstawie u.g.z.w., należy stosować ustawę nową - o grach hazardowych, a to w związku z brzmieniem art. 129 ust. 1 u.g.h. Przepis ten dotyczy prowadzenia działalności, która już – jak w przypadku skarżącej - została podjęta. Do tej działalności mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, o ile u.g.h. – nie stanowi inaczej. U.g.h. reguluje kwestię wygaśnięcia zezwoleń w części, inaczej niż dotychczasowa u.g.z.w., która w takim wypadku w ogóle nie przewidywała możliwości wygaszenia zezwolenia w części.

W konsekwencji, zdaniem NSA w rozpoznawanej sprawie zastosowanie może mieć tylko art. 48 ust. 2 u.g.h., gdyż stanowi on podstawę wygaśnięcia zezwolenia również w części. Ustawodawca w art. 48 ust. 2 u.g.h. łączy rozpoczęcie działalności z terminem wskazanym w zezwoleniu, czego nie czyni w art. 36 ust. 5 u.g.z.w. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy NSA polecił Sądowi I instancji ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów wniesionej skargi.

Wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 18 lutego 2016 r. WSA w Kielcach oddalił skargę Spółki. Sąd wskazał, że w świetle art. 35 ust. 1 pkt 3 u.g.z.w., elementem koniecznym zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych było precyzyjne wskazanie punktów, w których gry na automatach o niskich wygranych będą urządzane. Zezwolenie dawało więc prawo do prowadzenia działalności w konkretnie wskazanych punktach (miejscach), w których działalność taka mogła być prowadzona; poprzez określenie miejsca identyfikowało więc lokal. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że istotnie Spółka uruchomiła punkty gier wymienione pod kwestionowanymi pozycjami, lecz później pod tymi samymi pozycjami, w następstwie wnioskowanej przez nią zmiany zezwolenia, organ koncesyjny ustalił inną lokalizację punktów gier. Były to zatem inne punkty gier i nie zostały one już uruchomione, co jest okolicznością bezsporną.

W konsekwencji organ trafnie rozstrzygnął, że w punktach wymienionych pod poz. 37, 52 i 68 wymienionych w decyzji z dnia [...] maja 2007 r. działalność nie została podjęta. Nie można bowiem zasadnie twierdzić, że Spółka podjęła działalność w spornych punktach tylko na tej podstawie, że przed zmianą zezwolenia, w innych punktach gier figurujących pod ww. pozycjami, działalność została podjęta. Odnosząc się do zarzutu skargi Sąd zaznaczył, że wyrokiem z dnia 19 czerwca 2013r. sygn. akt II GSK 1626/11 NSA uwzględnił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Kielcach z dnia 30 marca 2011 r., sygn. II SA/Ke 91/11 w przedmiocie zmiany terminu rozpoczęcia działalności. W wyniku powyższego DIC w Kielcach decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. Nr [...], utrzymaną następnie w mocy decyzją DIC w Kielcach z dnia [...] marca 2014r. Nr [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w przedmiocie zmiany terminu rozpoczęcia działalności ze wszystkich punktach gier na automatach o niskich wygranych w zakresie decyzji DIS w Kielcach z dnia [...] maja 2007r. ze zmianami. Decyzja ta nie została zaś zaskarżona do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Spółka z o.o. A z siedzibą w R. zaskarżyła wyrok WSA w Kielcach z dnia [...] lutego 2016 r. w całości, zarzucając:

1. I. naruszenie prawa materialnego tj.:
2. 1. art. 207 § 1 pkt 2 O.p. w zw. z art. 129 ust. 1 i art. 48 ust. 2 u.g.h. poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, że w przypadku nierozpoczęcia działalności w którymkolwiek punkcie gier objętym zezwoleniem na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych – zezwolenie to winno ulec wygaśnięciu w tym zakresie, podczas, gdy sprawa powinna być rozpatrywana w oparciu o art. 36 ust. 5 u.g.z.w. w zw. z art. 121 u.g.h., który nie dopuszcza możliwości stwierdzenia częściowego wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych,
3. 2. art. 2 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi na decyzję naruszającą zasadę ochrony praw podmiotowych słusznie nabytych,
4. 3. art. 2 i art. 61 Konstytucji RP przez niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi na decyzję naruszającą zasadę zaufania obywateli do państwa prawa oraz obowiązku informacyjnego organów władzy publicznej,
5. 4. art. 7 w zw. z art. 123 ust. 1 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie skutkujące oddaleniem skargi na decyzję naruszającą zasadę legalizmu,
6. II. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj.:
7. 1. art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), określanej dalej "P.p.s.a." w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 O.p. stosowanej w zw. z art. 8 u.g.h. poprzez ich niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy skutkujący przyjęciem, że nierozpoczęcie działalności w 9 punktach objętych zezwoleniem ze zmianami na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych winno skutkować wygaśnięciem w tym zakresie zezwolenia,
8. 2. art. 133 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 191 O.p. stosowanej w zw. z art. 8 u.g.h. poprzez niezastosowanie i dowolną oraz wybiórczą analizę i ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy skutkujące, stwierdzeniem wygaśnięcia w części zezwolenia,
9. 3. art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 O.p. stosowanej w zw. z art. 8 O.p. u.g.h. poprzez niezastosowanie skutkujące niewyeliminowaniem z obrotu prawnego decyzji wydanych wobec nie rozważonego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego,
10. 4. art. 3 § 1 w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez zastosowanie skutkujące tym, iż Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności administracji publicznej oddalił skargę, gdy winien był zastosować środek określony w ustawie i uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

W oparciu o powyższe Spółka wniosła o uchylenie w całości kwestionowanego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie, jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

O skuteczności postawionych w skardze kasacyjnej, na podstawie określonej w pkt 2 art. 174 P.p.s.a., zarzutów nie decyduje każde naruszenie przepisów postępowania, lecz tylko i wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "istotny wpływ na wynik sprawy", o którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 P.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli kasacyjnej jest wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Kielcach utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, w części obejmującej punkty gier, w których strona nie podjęła działalności.

Mając na uwadze redakcję zarzutów procesowych trzeba stwierdzić, że skarżąca nie podważa stanu faktycznego sprawy, co podkreśla autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu, wobec czego uznać należy, że jest on bezsporny. Z ustaleń dokonanych przez organ, a zaakceptowanych przez Sąd I instancji wynika, że Spółka prowadzi działalność na podstawie zezwolenia udzielonego decyzją z [...] maja 2007 r. i nie dopełniła warunku określonego w ww. zezwoleniu, tj. nie rozpoczęła działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w dwunastu punktach do 30 maja 2010 r., czyli w nieprzekraczalnym terminie rozpoczęcia działalności.

Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów postępowania zmierzają do wykazania niezastosowania przez organ celny w toku prowadzonego postępowania przepisów O.p., w szczególności art. 120, 121 §1, 122, 187 § 1. Wbrew tym zarzutom zaskarżonemu wyrokowi nie można zarzucić naruszenia zasad postępowania podatkowego z uwagi na fakt, że postępowanie sądowoadministracyjne regulują przepisy P.p.s.a., a nie przepisy O.p. Dodatkowo zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej nie wykazał także, że owo naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca kasacyjnie złożyła jedynie same zarzuty natury procesowej, jednak w ogóle nie uzasadniła ich i nie określiła następstwa zarzucanych uchybień procesowych, aby były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

Podniesiona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej argumentacja w istocie zmierza do zakwestionowania merytorycznej oceny sprawy, a w konsekwencji dokonanej przez organ subsumcji stwierdzonego stanu do mającej w niniejszej sprawie zastosowanie normy prawnej wynikającej z art. 48 ust. 2 u.g.h.

W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że zarzuty w części, w której dotyczą naruszenia przepisów postępowania stanowią w istocie polemikę z przedstawioną argumentacją Sądu, nie kwestionującą w ogóle stanu faktycznego, dlatego uznać należy je za bezpodstawne.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego zauważyć trzeba, że zdaniem autora skargi kasacyjnej niewłaściwie w sprawie zastosowano art. 48 ust. 2 u.g.h., kiedy powinien mieć zastosowywanie przepis art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych z uwagi na brzmienie art. 121 u.g.h.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela tego poglądu. W pierwszej kolejności należy dokonać analizy wzajemnej relacji przepisów przejściowych - art. 129 ust. 1 u.g.h., zgodnie z którym działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej, oraz art. 121 tej ustawy, zgodnie z którym do wygaśnięcia, w związku z nierozpoczęciem działalności, zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się art. 36 ust. 5 u.g.z.w.

w myśl którego zezwolenia w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. Zatem art. 36 ust. 5 u.g.z.w. ma zastosowanie z mocy art. 121 u.g.h. jedynie w przypadku nierozpoczęcia w ogóle działalności objętej zezwoleniem, nie zaś jak w rozpoznawanej sprawie w przypadku skarżącej, która rozpoczęła działalność, lecz nie podjęła jej w części objętej zezwoleniem, tj. w niektórych punktach gier na automatach o niskich wygranych. Słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji, że pojęcie "podjęcie działalności" należy rozumieć jako zainicjowanie działalności chociażby w jednym punkcie w terminie w tym przepisie określonym. Przepis ten miał zatem na celu zdyscyplinowanie przedsiębiorcy do podjęcia działalności, chociażby w jednym punkcie w przeciągu roku od dnia otrzymania zezwolenia. A więc ma on zastosowanie jedynie w przypadku, gdy nie podjęto działalności w żadnym z punktów gier objętych zezwoleniem i daje podstawę do wygaśnięcia zezwolenia w całości, nie zaś w części.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżąca nie podjęła działalności tylko w niektórych punktach gier na automatach o niskich wygranych. Tym samym przepis art. 36 ust. 5 u.z.g.w. nie miał w sprawie zastosowania, nie można było bowiem na jego podstawie orzec o wygaśnięciu udzielonego skarżącej zezwolenia w części.

Drugi z analizowanych przepisów przejściowych - art. 129 ust. 1 u.g.h. dotyczy prowadzenia działalności, która już - jak w przypadku skarżącej - została podjęta. Do tej działalności mają zastosowanie przepisy dotychczasowe, o ile ustawa o grach hazardowych - nie stanowi inaczej. Ustawa o grach hazardowych reguluje kwestię wygaśnięcia zezwoleń, w części, inaczej niż dotychczasowa ustawa o grach i zakładach wzajemnych, która w takim wypadku w ogóle nie przewidywała możliwości wygaszenia zezwolenia w części. W konsekwencji w rozpoznawanej sprawie zastosowanie może mieć tylko art. 48 ust. 2 u.g.h., gdyż stanowi on podstawę wygaśnięcia zezwolenia również w części.

Należy też zauważyć, że przepis ten przewiduje sankcję w stosunku do przedsiębiorcy w przypadku nierozpoczęcia działalności w terminie określonym w zezwoleniu. A więc ustawodawca w art. 48 ust. 2 u.g.h. łączy rozpoczęcie działalności z terminem wskazanym w zezwoleniu, czego nie czyni w art. 36 ust. 5 u.g.z.w. Jak wynika z ustalonego i bezspornego w sprawie stanu faktycznego, nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych udzielonym skarżącej zezwoleniem upłynął z dniem 30 maja 2010 r. Skutkiem niepodjęcia przez skarżącą działalności w części objętej zezwoleniem w tym terminie, jest zastosowanie sankcji z art. 48 ust. 2 u.g.h., tj. wygaśnięcie zezwolenia w części, w której nie podjęła ona działalności.

Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2014 r., sygn. II GSK 283/13, który rozstrzygnął skargę kasacyjną wniesioną przez Dyrektora Izby Celnej w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 listopada 2012 r. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 190 zd. 1 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W związku z powyższym rozstrzygając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był zastosować się do stanowiska prawnego wyrażonego we wskazanym wyżej wyroku NSA.

Podobne stanowisko odnośnie wzajemnej relacji art. 121 u.g.h. w zw. z art. 36 ust. 5 u.g.z.w. oraz art. 48 ust. 2 w zw. z art. 129 ust. 1 u.g.h. zajmował również Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 19 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1545/12, z dnia 14 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 1966/12, z dnia 18 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2567/15, z dnia 31 marca 2015 r. sygn. akt II GSK 696/13, z dnia 26 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 1627/15.

W związku z powyższym, z uwagi na szczególną regulację prawną zawartą w przepisach u.g.z.w. i u.g.h. brak jest podstaw prawnych do tego, aby w rozpoznawanej sprawie miał zastosowywanie przepis art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych z uwagi na brzmienie art. 121 u.g.h.

Co do zarzutów dotyczących naruszenia wymienionych przepisów art. 2, art. 7, art. 61 i art. 123 ust. 1 Konstytucji to należy stwierdzić, że nie zostały one w żadnym zakresie uzasadnione, co zwalnia Naczelny Sąd Administracyjny od szczegółowego stosunkowania się do niech.

Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.