Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 727/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. odrzucił skargę J. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych.
Sąd stwierdził, że pismem z dnia [...] października 2008 r. J. R., reprezentowany przez adwokata I. M., wniósł skargę na ww. decyzję. Od wniesionej skargi nie został uiszczony wpis sądowy, a zatem stosownie do art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) należało skargę odrzucić. W sprawie należny był bowiem wpis stały, zgodnie z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, z uwzględnieniem kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zarzucił niewłaściwe zastosowanie art. 221 w zw. z art. 243 § 1 p.p.s.a. polegające na odrzuceniu skargi kasacyjnej z uwagi na jej nieopłacenie, z pominięciem rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie pomocy prawnej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, oraz niezastosowanie art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., podczas gdy odrzucona skarga kasacyjna dotyczy stosunku pracy skarżącego, bowiem kwestionuje zasadność cofnięcia jego uprawnień diagnostycznych, będących warunkiem pracy w rozumieniu art. 29 § 1 Kodeksu pracy, którego utrata musi skutkować rozwiązaniem umowy o pracę. Zarzucił również nieważność zaskarżonej decyzji SKO poprzez naruszenie art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. przez brak właściwych podpisów osób upoważnionych do wydania tej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 221 p.p.s.a., pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., którą organ cofnął diagnoście (skarżącemu) uprawnienia do wykonywania badań technicznych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo określił wpis od skargi jako wpis stały, gdyż w sprawach skarg dotyczących uprawnień do wykonywania określonego zawodu, czynności lub zajęć, bez względu na ich rodzaj i charakter, wpis stały wynosi 200 zł (mylnie Sąd I instancji podał jako podstawę § 2 pkt 6 zamiast pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jednak nie miało to istotnego wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia).
Kwalifikacji tej nie neguje sam skarżący w skardze kasacyjnej. Za chybiony jednak należy uznać zarzut nieuwzględnienia postępowania w sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, co doprowadziło do przedwczesnego odrzucenia skargi jako nieopłaconej. Zgodnie z powołanym przez skarżącego art. 243 § 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych, na który powołał się skarżący, wpłynął do Sądu I instancji w dniu 1 grudnia 2008 r. (data stempla pocztowego na kopercie - 28 listopada 2008 r.) Zaskarżone postanowienie o odrzuceniu skargi zostało wydane przed tą datą, w dniu 25 listopada 2008 r. W związku z powyższym wniosek został rozpatrzony jako złożony na danym etapie postępowania, czyli jako wniosek o zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny nie zgodził się również ze stwierdzeniem, że skarżący jest w ogóle zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na mocy art. 239 pkt 1 lit. d) p.p.s.a., czyli jako strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych. Pojęcie stosunku pracy zostało zdefiniowane w art. 22 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. (t.j. Dz.U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zm.). Zgodnie z art. 22 § 1 ww. ustawy, przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca - do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Zatrudnienie w warunkach określonych w § 1 jest zatrudnieniem na podstawie stosunku pracy, bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy (§ 11).
Należy stwierdzić, że sprawa cofnięcia uprawnień do badań technicznych pojazdów nie jest sprawą ze stosunku pracy. Jest to sprawa istniejąca na płaszczyźnie administracyjnej, gdzie stroną postępowania jest osoba ubiegająca się o uzyskanie (utrzymanie) uprawnienia nabytego w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz.U. Nr 246, poz. 2469). Okoliczność, że cofnięcie uprawnień diagnostycznych jest rozstrzygnięciem mającym ewentualnie wpływ na trwanie umowy o pracę na danym stanowisku, wymagającym spełniania przez pracownika określonych warunków (art. 29 § 1 Kodeksu pracy) pozostaje bez znaczenia dla oceny charakteru sprawy, o której mowa w art. 239 pkt 1 p.p.s.a.
Za nieskutecznie podniesiony należało uznać natomiast zarzut skierowany przeciwko prawidłowości wydania samej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Postępowanie sądowoadministracyjne toczące się przed NSA, na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia sądu I instancji kończącego postępowanie w sprawie, ma na celu kontrolę procesu orzekania przez ten sąd w przedmiocie odrzucenia skargi, a nie oceny legalności wydanego aktu administracyjnego. Odnośna argumentacja nie mogła być więc przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszym postępowaniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 182 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.