Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Bk 660/17 oddalił skargę J.Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia [..] maja 2017 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:
Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...]7 Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej: Dyrektor Izby, DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [..] z dnia [..] lutego 2016 r., nr [...] wymierzającą J.z., karę pieniężną w wysokości 24.000 złotych z tytułu urządzania gier na automatach [...] poza kasynem gry.
Organ I instancji stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż sporne automaty, należące do [..] były użytkowane w stanowiącym własność J.Z. lokalu [...], tj. poza kasynem gry. W dniu 13 października 2016 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili w tym lokalu kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier hazardowych. W protokole z kontroli z dnia 13 października 2016 r. stwierdzono, że kontrolowane urządzenia są urządzeniami elektronicznymi, realizują element losowości, realizują wygrane rzeczowe i pieniężne. Organ uznał, że urządzenia umożliwiają rozgrywanie gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 471 ze zm., dalej jako u.g.h.).
Wobec powyższego organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w związku z urządzaniem gier na wyżej wymienionych automatach poza kasynem gry. W postępowaniu tym dopuszczono uzyskane w toczącym się postępowaniu karnoskarbowym opinie biegłego mgr inż. R.R>, z który w opinii z dnia 7 listopada 2016 r. wskazał, że (-) automaty są urządzeniami elektronicznymi,(-) prowadzenie gier jest możliwe po zakredytowaniu kwotą pieniężną (-) automaty umożliwiają uzyskanie wygranej rzeczowej (-) gry na automatach mają charakter losowy zawierający jednocześnie element losowości, a uzyskiwane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli grającego.
Zdaniem organu odwoławczego sposób działania automatów uzasadnia twierdzenie, że tzw. konkurs wiedzy powszechnej jest jedynie elementem dodatkowym, który nie ma wpływu na faktyczny hazardowy charakter automatów.
Organ ustalił też, że skarżący w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarł umowę dzierżawy powierzchni ze Spółką z o.o. [..] (dalej: spółka, dzierżawca), w ramach której w lokalu przy [...] umożliwił ww. spółce zainstalowanie urządzeń do gier. Organ uznał, że pomimo treści umowy wskazującej tylko na dzierżawę powierzchni, skarżący wspólnie z ww. spółką urządzał gry na automatach hazardowych. W ramach prowadzonej działalności umożliwił funkcjonowanie automatów poprzez zapewnienie odpowiedniego miejsca i zasilania elektrycznego, sprawował stałą opiekę nad ustawionymi w lokalu urządzeniami oraz zobowiązany był do niezwłocznego powiadamiania właściciela automatów w przypadku włamania lub jakiegokolwiek istotnego uszkodzenia urządzeń. Zobowiązany też był do zapewnienia niezbędnych środków bezpieczeństwa oraz odpowiednie zabezpieczenie techniczne w celu uzyskania największego poziomu ochrony umieszczonych na podstawie umowy urządzeń.
Skarżący z tytułu zawartej urnowy dzierżawy otrzymywał 38 % od sumy dochodów uzyskanych w uruchomionych urządzeniach. Ponadto spółka zgodnie z umową zapewniała skarżącemu obsługę prawną związaną z funkcjonowaniem i eksploatacją urządzeń.
W związku z tym organy przyjęły, że skarżący urządzał gry na spornych automatach będących automatami w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych, poza kasynem gry. Tym samym podlega karze pieniężnej o której mowa w art. 89 ust 1 pkt 2 u.g.h., wysokość której określa art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy, to jest w wysokości 12 000 zł od każdego automatu.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na powyższa decyzję.
W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 r. przede wszystkim podkreślił, że związany jest uchwałą podjętą przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16, zgodnie z którą: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.
2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)".
Stwierdził, że w świetle ww. uchwały, wiążącej skład orzekający, zastosowana wobec skarżącego sankcja finansowa z art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych może być stosowana samodzielnie, tj. bez powiązania z przepisem technicznym art. 14 ust. 1 u.g.h., który w brzmieniu pierwotnym nie był poddany notyfikacji Komisji Europejskiej. Z uchwały wynika, że jedynym faktem prawotwórczym wymagającym ustalenia dla zastosowania wyżej wymienionej sankcji, jest okoliczność "urządzania gier na automatach poza kasynem".
Sąd I instancji zgodził się z ustaleniami dokonanymi przez organy, że gry na przedmiotowych automatach wypełniły definicję gier na automatach w rozumieniu u.g.h. Z zebranych dowodów wynika bowiem, że gracz nie był w stanie przewidzieć rezultatu przeprowadzonej gry, jak również nie miał wpływu na odpowiednie ustawienie bębnów. Zatem rezultat gry był nieprzewidywalny dla grającego, a tym samym gra miała charakter losowy, zawierając jednocześnie element losowości.
Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w opinii biegłego mgr. Inż. R.R., z której wynika, że urządzenia o nazwie [..]o stosownych numerach, są urządzeniami elektronicznymi, w grach rozgrywanych na tych urządzeniach można uzyskać wygrane rzeczowe, polegające na możliwości rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej z poprzedniej gry. Gry mają charakter losowy zawierając jednocześnie element losowości, a otrzymywane wyniki gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli i zręczności grającego.
Odnosząc się do przedstawionej przez skarżącego opinii prof. [...] z dnia 8 listopada 2016 r. bazującej na opinii Instytutu Elektroniki z dnia 5 sierpnia 2016 r. Sąd I instancji zauważył, że rozstrzyga ona nie tylko o zgodności badanego urządzenia z wymogami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 marca 2012 r. w sprawie szczegółowych warunków rejestracji i eksploatacji automatów i urządzeń do gier (Dz. U. z 2012 r., poz. 312) ale również stanowi o tym, czy urządzenie może zostać uznane za automat do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Takie uprawnienie przysługuje, zgodnie z art. 2 ust. 6 ustawy, wyłącznie ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych i dlatego, w ocenie Sądu, opinia prof. Wierzbowskiego jest bezprzedmiotowa.
W okolicznościach rozpoznanej sprawy Sad i instancji uznał również, że urządzającym gry na automatach poza kasynem gry był skarżący posiadający tytuł prawny do lokalu, gdyż to on wydzierżawił powierzchnię pod automaty w lokalu, umożliwił wstawienie automatów zwanych Quizomatami do lokalu, zapewnił ciągłość gry na przedmiotowych automatach poprzez udostępnienie ich do publicznego korzystania i podłączenie do energii elektrycznej (zatem zapewnił instalację i eksploatację urządzeń).
Na podstawie umowy dzierżawy z dnia 28 sierpnia 2016 r. wydzierżawiający – skarżący osiągał korzyści finansowe z działania quizomatów w postaci wypłaty czynszu dzierżawnego w wysokości ustalonej procentowo od uzyskanego przez dzierżawcę dochodu z urządzeń zainstalowanych na wydzierżawionej powierzchni, który to czynsz wynosił 38 % sumy dochodów uzyskanych z uruchomionych Quizomatów w danym miesiącu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w świetle zebranych dowodów, organ zasadnie uznał, że skarżący był podmiotem urządzającym gry podlegającym karze pieniężnej stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
J.Z.wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; powoływana jako: p.p.s.a.) zarzucił Sądowi I instancji:
- 1) naruszenie prawa materialnego tj.:
- - art. 89 ust 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się do wydzierżawienia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier i prowadzącemu działalność regulowaną ustawą o grach hazardowych, bez dokonywania, zgodnie z materiałem zebranym w sprawie, żadnych innych czynności wykraczających poza zakres czynności obciążających wydzierżawiającego powierzchnię lokalu, a tym samym niezasadne objęcie Skarżącego zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust 1 pkt 2 i ust 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych w związku z art 14 ust 1 tej ustawy i niezasadne nałożenie na Skarżącą kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
- - art. 65 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (dalej: k.c.) w związku z art. 659 § 1 i 2 k.c. poprzez dokonanie przez Sąd (także w drodze aprobaty ustaleń organu) błędnej wykładni umowy dzierżawy zawartej pomiędzy [..] a skarżącym wskutek przyjęcia, ze z umowy tej wynikają dla Skarżącego prawa i obowiązki wykraczające poza typowe i zwykłe obowiązki wydzierżawiającego, podczas gdy treść umowy nie świadczy o podejmowaniu przez Skarżącego jakiejkolwiek działalności możliwej do określenia mianem "urządzania gier", ani też nie powodują odmiennej kwalifikacji umowy niż jako umowy dzierżawy powierzchni:
Wskazując na powyższe naruszenia strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi co do istoty na mocy art. 188 p.p.s.a., alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy WSA w Białymstoku do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych za obie instancje.
W skardze kasacyjnej strona zawarła oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych
Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego.
Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.
Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzają do wykazania, iż w sprawie brak było podstaw do uznania skarżącego za "urządzającego gry na automatach" i w konsekwencji brak było podstaw do nałożenia na niego kary na podstawie art.89 ust.1 pkt 2 u.g.h., Naczelny Sąd Administracyjny na wstępie zauważa, że sformułowany w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art.89 ust.1 pkt 2 u.g.h., w istocie jest zarzutem błędnego zastosowania tego przepisu.
Odniesienie się do tej grupy zarzutów rozpocząć należy od przypomnienia, że w myśl art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Sama ustawa o grach hazardowych nie zawiera legalnej definicji "urządzającego gry", jednak posługuje się tym określeniem w wielu przepisach, z których można wywnioskować zakres treściowy tego pojęcia. Na ich podstawie przyjąć należy, że "urządzanie gier hazardowych na automatach" to ogół czynności i działań umożliwiających takie gry hazardowe, a w szczególności: udostępnienie potencjalnym graczom automatów do gier, zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń, przystosowanie go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, obsługa urządzeń, zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze.
W sprawach dotyczących podmiotów, którym nie można wprost przypisać cechy "urządzającego gry na automacie", to jest np. w odniesieniu do podmiotów, które wydzierżawiają powierzchnie w celu urządzania na nich gier hazardowych, organy prowadzące postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej powinny dokładnie wyjaśnić ich udział w tego rodzaju przedsięwzięciu. W celu ustalenia odpowiedzialności takiego podmiotu istotne jest udowodnienie, że wykonywał on konkretne czynności pozwalające na przypisanie mu cechy "urządzającego gry na automatach".
Istniejące powiązanie określonych podmiotów np. urządzającego gry na automacie w lokalu i wynajmującego lokal samo przez się nie świadczy jeszcze o tym, iż drugi z podmiotów jest również urządzającym gry na automacie. Granica ocen w tego rodzaju sytuacjach powinna uwzględniać złożoność sytuacji faktycznych i rzeczywiste powiązania istniejące pomiędzy podmiotami (zob.: wyroki NSA: z 9 listopada 2016 r. sygn. akt II GSK 2736/16, z 14 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 2322/17, publ.: CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z poglądem wypracowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, samo wynajęcie/wydzierżawienie lokalu lub jego części w celu urządzania gier hazardowych, nie przesądza ani o urządzaniu tych gier przez wynajmującego/wydzierżawiającego, ani też takiej okoliczności nie wyłącza.
Również okoliczność dostarczania zasilania do automatów nie przesądza o urządzaniu gier. Wydzierżawiający ma bowiem obowiązek udostępnić dzierżawcy przedmiot dzierżawy w stanie umożliwiającym umówiony użytek, a więc zainstalowanie i eksploatację urządzeń do gier, a jest rzeczą oczywistą, że zainstalowanie automatów w lokalu skarżącego wiązało się z podłączeniem ich do prądu. Z istoty umów dzierżawy i najmu (sprecyzowanej w art. 662 § 1 k.c. w zw. z art. 694 k.c.) wynika, że wydzierżawiający/wynajmujący powinien wydać dzierżawcy/najemcy rzecz w stanie przydatnym do umówionego użytku i utrzymywać ją w takim stanie przez czas trwania umowy.
Zauważyć również należy, że to nie skarżący, a dzierżawca jako dysponent urządzeń, udostępniał je do gry na dzierżawionej przez siebie powierzchni.
Podsumowując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że samo udostępnienie miejsca w lokalu w celu urządzania gier łącznie z udostępnieniem zasilania i utrzymywanie go w stanie do tego przeznaczonym nie jest przejawem aktywnego uczestnictwa w tym procesie i nie może być zakwalifikowane jako "urządzanie gier na automacie" w rozumieniu art.89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.
W rozpoznanej sprawie jednak, podstawą uznania, że skarżący był "urządzającym gry na automatach" nie był sam fakt wydzierżawienia przez niego powierzchni w prowadzonym przez niego lokalu i umożliwienia funkcjonowanie automatów poprzez zapewnienie odpowiedniego miejsca i zasilania elektrycznego, organy celne ustaliły bowiem również, że skarżący sprawował stałą opiekę nad ustawionymi w lokalu urządzeniami oraz zobowiązany był do niezwłocznego powiadamiania właściciela automatów w przypadku włamania lub jakiegokolwiek istotnego uszkodzenia urządzeń. Zobowiązany był też do zapewnienia niezbędnych środków bezpieczeństwa oraz odpowiedniego zabezpieczenia technicznego w celu uzyskania największego poziomu ochrony umieszczonych na podstawie umowy urządzeń.
Ponadto Spółka zgodnie z umową zapewniała skarżącemu obsługę prawną związaną z funkcjonowaniem i eksploatacją urządzeń. Okoliczności te zostały przywołane w części historycznej uzasadnienia wyroku. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika ponadto, że pracownik baru, w którym zainstalowane były automaty do gier dysponował kluczami do nich, a w przypadku wygranej pieniądze wypłacane były przez obsługę baru.
Zakres czynności przypisanych skarżącemu (i jego pracownikom), w szczególności to, że skarżący zobowiązany był do zapewnienia niezbędnych środków bezpieczeństwa oraz odpowiedniego zabezpieczenia technicznego w celu uzyskania największego poziomu ochrony umieszczonych na podstawie umowy urządzeń oraz to, że obsługa baru dysponowała kluczami do automatów i wypłacała wygrane wskazują, że skarżącego należy uznać za "urządzającego gry na automatach". Również charakter jego powiązań ze Spółką – dzierżawcą powierzchni i dysponentem quizomatów, która zapewniała skarżącemu obsługę prawną związaną z funkcjonowaniem i eksploatacją tych urządzeń wskazuje na współudział wydzierżawiającego w urządzaniu gier.
Podzielić należy stanowisko skarżącego kasacyjnie, że czynsz najmu/dzierżawy nie musi być w umowie oznaczony kwotowo, może być oznaczony np. w ułamkowej części pożytków.
W ocenie składu orzekającego w tej sprawie, samo ustalenie czynszu dzierżawnego w wysokości stawki procentowej od sumy przychodów uzyskiwanych z automatów do gier przez dzierżawcę, nie stanowi o urządzaniu tych gier przez wydzierżawiającego.
Podobne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 5233/16 (publ. j.w.), stwierdzając, że kwestia procentowego ustalenia czynszu najmu nie przesądza sama przez się o udziale w urządzaniu gier na automatach, choć może na to wskazywać np. nadzwyczaj wysoka stawka procentowa, która nakazuje zastanowić się czy tak faworyzowany podmiot, nie powinien zostać uznany za urządzającego gry na automacie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał równocześnie, że przy tego rodzaju ocenach niezbędne jest odwołanie się do wszystkich elementów stanu faktycznego, a zauważyć należy, że pogląd ten został wyrażony w sprawie, w której stawka czynszu została ustalona w wysokości 70% przychodów netto z automatów.
Tym bardziej więc, gdy stawka czynszu wynosiła, jak w niniejszej sprawie, 38 % przychodów z automatów, udowodnienia wymagało, że skarżący obok wydzierżawienia powierzchni wykonywał czynności przemawiające za tym, że brał udział w urządzaniu gier na automatach. Jak wyżej wskazano organy celne ustaliły, że skarżący czynności takie podejmował, a dodatkowo zobowiązanie dysponenta guizomatów do zapewniała skarżącemu obsługi prawnej związanej z funkcjonowaniem i eksploatacją tych urządzeń wskazywało na skarżącego jako współurządzającego gry.
Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej zarzucającego niewłaściwe zastosowanie art.89 ust.1 pkt 2 u.g.h. poprzez uznanie, że ma on zastosowanie do skarżącego, stwierdza, że nie jest to zarzut trafny, ponieważ niezakwestionowane przez WSA i niepodważone w skardze kasacyjnej, przedstawione wyżej okoliczności stanu faktycznego sprawy dają podstawy do uznania skarżącego za urządzającego gry na automatach poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Innymi słowy ustalone w sprawie przyczyny, były wystarczające do uznania skarżącego za "urządzającego gry" i nałożenia na niego kary pieniężnej na podstawie wskazanego przepisu.
Z przedstawionych przyczyn nie jest uzasadniony zarzut nieuzasadnionego oddalenia skargi.
Pozbawiony usprawiedliwionych podstaw jest zarzut naruszenia art. 65 §1 i § 2 oraz art. 659 §1 i § 2 kodeksu cywilnego, ponieważ Sąd I instancji nie dokonywał wykładni tych przepisów, ani też nie stwierdził, że przywołane przez Sąd okoliczności, w tym ustalenie czynszu w stawce procentowej są "istotnie odmienne niż wynikające ze zwykłej umowy dzierżawy".
Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 i art. 207 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804). NSA orzekł o częściowym zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i zasądził na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku 1.000 zł, uwzględniając to, że zarówno w tej sprawie, jak i w kolejnej sprawie skarżącego rozpoznanej 27 kwietnia 2018 r., wobec tożsamych skarg kasacyjnych, odpowiedzi na nie opierały się na tożsamej argumentacji prawnej, co w sposób oczywisty wpłynęło na ocenę nakładu pracy pełnomocnika organu.
- s. Mirosław Trzecki s. Joanna Zabłocka s. Sylwester Miziołek