Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 577/05 oddalił skargę S. P. L. V. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w Warszawie z dnia 30 grudnia 2004 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielaniu świadczeń opieki zdrowotnej.
Sąd, co wynika z uzasadnienia orzeczenia oparł się na następującym stanie faktycznym sprawy.: S. P. L. V. Spółka z o.o. wniosła do Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ odwołanie od wyniku konkursu ofert ogłoszonego w dniu 8 grudnia 2004 r. przeprowadzonego w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135), zwanej dalej ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej. Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ na podstawie art. 154 ust 3 i 4 przekazał odwołanie Prezesowi NFZ, który decyzją z dnia 30 grudnia 2004 r. nie uwzględnił odwołania skarżącej, a w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, iż wyniki kontroli przeprowadzonej przez komisję konkursową w placówce świadczeniodawcy nie pozwoliły na zaakceptowanie jego oferty, ponieważ nie dysponował on możliwościami lokalowymi i sprzętowymi, zaś dane dotyczące sprzętu medycznego zawarte w ofercie konkursowej nie pokrywały się ze stanem faktycznym stwierdzonym u świadczeniodawcy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę S. P. L. V. Spółka z o.o., wskazał, iż z treści art. 132 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej wynika, że podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej ze środków publicznych przez Fundusz jest umowa o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a dyrektorem oddziału wojewódzkiego Funduszu. Postępowanie przed Narodowym Funduszem Zdrowia w sprawach o zawarcie wspomnianej umowy zakończone jest rozstrzygnięciem konkursu ofert. Do tego rozstrzygnięcia nie stosuje się przepisów zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego, podobnie jak do trybu odwoławczego, który został uregulowany w art.154 omawianej ustawy. Dopiero decyzja wydana w wyniku odwołania od wyniku konkursu ofert zawiera uzasadnienie i motywy rozstrzygnięcia.
Sąd zauważył, że zasady postępowania konkursowego są odmienne od zasad obowiązujących w ogólnym dwuinstancyjnym postępowaniu administracyjnym, co wynika chociażby z celu postępowania konkursowego i jego przedmiotu, którym jest szybki wybór najkorzystniejszej z przedstawionych ofert. Wszystkie działania organu administracji, w tym jego działania kontrolne, miały na celu zweryfikowanie podanych przez stronę informacji, a nie ustalenie nowego stanu faktycznego, istotnego dla rozstrzygnięcia, co wynika z treści § 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 25 marca 2003 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń zdrowotnych przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej i jej zadań /Dz. U. Nr 55, poz.493/. Zgodnie z ustępem 2 tego paragrafu komisja ma prawo przeprowadzenia kontroli w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie, a także zażądać dostarczenia dokumentów potwierdzające dane i informacje przekazane w toku postępowania przez podmioty ubiegające się o zawarcie umowy.
Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, odwołanie może dotyczyć jedynie rozstrzygnięcia konkursu, a nie postępowania podczas rozstrzygania, do czego służą instrumenty prawne przewidziane w art. 153 powyższej ustawy (protest).
Zdaniem Sądu, Dyrektor Mazowieckiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, a następnie Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, mieli prawo do oceny treści oferty strony, czego wyrazem jest wybór (lub nie) oferty, a ta argumentacja znalazła odzwierciedlenie w treści zaskarżonej decyzji.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku S. P. L. V. Spółka z o.o. wniosła o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podniosła, iż w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu sformułowanego w skardze do tego Sądu, polegającego na naruszeniu przez organy administracji przepisu art. 10 k.p.a. Nadto zarzuciła Sądowi błędne założenie, polegające na przyjęciu poglądu, że przepisy ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej wyłączają możliwość stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.
Odpowiadając na skargę kasacyjną Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia domagał się jej odrzucenia z powodu nieusuwalnych braków formalnych lub oddalenia skargi w razie jej merytorycznego rozpatrzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Podstawy skargi kasacyjnej określa z kolei art. 174 p.p.s.a.. W myśl tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć zarówno na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnie lub niewłaściwe zastosowanie / pkt 1 przywołanego przepisu /, jak i na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy / pkt 2 art. 174 /. Konstruując skargę kasacyjną należy jej zarzuty odnieść do zaskarżonego orzeczenia, wskazując przepisy prawa materialnego bądź procesowego, które naruszył wojewódzki sąd administracyjny stosując je niewłaściwie lub też błędnie wykładając, a nadto w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na drugiej z podstaw wymienionych w art. 174 ustawy procesowej należy wykazać wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy sądowoadmnistracyjnej.
Naruszenie prawa materialnego może polegać także na zaniechaniu zastosowania przepisu, który w określonym stanie faktycznym powinien być zastosowany. W takim wypadku w skardze kasacyjnej należy wskazać pominięty przepis i uzasadnić dlaczego winien on lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia. Prawidłowe sporządzenie skargi kasacyjnej ma decydujące znaczenie dla wyniku postępowania kasacyjnego, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, biorąc jedynie pod rozwagę z urzędu nieważność postępowania / art.183 § 1 ustawy procesowej /.
Przenosząc te unormowania prawne na grunt rozpatrywanej sprawy od razu należy zauważyć, iż w skardze kasacyjnej nie powołano jakiegokolwiek przepisu p.p.s.a., którego naruszenia miałby się dopuścić Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok.Przywołano co prawda art. 10 kodeksu postępowania administracyjnego, ale przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania przed sądem administracyjnym. Zresztą zarzut ten odnosił się do zachowania / czy raczej zaniechania / Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, a nie Sądu I instancji, co byłoby dopuszczalne w sytuacji jego powiązania z odpowiednim przepisem p.p.s.a. Brak jest również wskazania przepisu prawa materialnego, który zostałby naruszony przez Sąd podczas kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Nie zmienia tej konstatacji fakt wymienienia w skardze kasacyjnej dwóch przepisów prawa materialnego - art. 134 i art. 153 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych / Dz. U. Nr.210, poz. 2135 /, gdyż powołanie się li tylko na ich treść nie można uznać za wskazanie podstawy skargi kasacyjnej w rozumieniu art.174 pkt 1 p.p.s.a
Wobec braku usprawiedliwionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną w oparciu o art.184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art.204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust 2c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu / Dz. U. Nr 163, poz.1349 ze zm./.